Arama

Başlık ve içerikte ara

İhtiyarlığa teselli

15 dk

İtikad-ı kalbe göre kâinâta ve mevcudâta bakış

Evet, herkes kâinatı kendi âyinesiyle görür.

Cenâb-ı Hak, insanı kâinat için bir mikyas,

bir mizan suretinde yaratmıştır.

Her insan için, bu âlemden hususî bir âlem vermiş;

o âlemin rengini, o insanın itikad-ı kalbîsine göre gösteriyor.

Meselâ,

Gayet meyus ve matemli olarak ağlayan bir insan, mevcudatı ağlar ve meyus suretinde görür.

Gayet sürurlu ve neş'eli, müjdeli ve kemâl-i neş'esinden gülen bir adam, kâinatı neş'eli, güler gördüğü gibi;

Mütefekkirâne ve ciddî bir surette ibadet ve tesbih eden adam, mevcudatın hakikaten mevcut ve muhakkak olan ibadet ve tesbihatlarını bir derece keşfeder ve görür.

(RNK-Asâ-yı Mûsâ)

İnsan, hem zahirperest, hem hodgâm olduğundan, zahire bakıp çirkinlikle hükmeder.

Nasıl ki, bize görünen çirkin mahlûkların ve hadiselerin zahirî yüzleri altında gayet güzel ve hikmetli san'at ve hilkatine bakan güzel yüzler var ki, Sâniine bakar;

ve çok güzel perdeler var ki, hikmetleri saklar;

ve pek çok zahirî intizamsızlıklar ve karışıklıklar var ki, pek muntazam bir kitabet-i kudsiyedir.

Fakat insan, hem zahirperest, hem hodgâm olduğundan, zahire bakıp çirkinlikle hükmeder.

Hodgâmlık cihetiyle, yalnız kendine bakan netice ile muhakeme ederek şer olduğuna hükmeder.

اَحْسَنَ كُلَّ شَىْءٍ خَلَقَهُ

(O Allah ki yarattığı her şeyi güzel ve muhkem yaptı.)

Şöyle ki:

Herşeyde, hattâ en çirkin görünen şeylerde,

hakikî bir hüsün ciheti vardır.

Evet, kâinattaki herşey, her hadise, ya bizzat güzeldir, ona hüsn-ü bizzat denilir; veya neticeleri cihetiyle güzeldir ki, ona hüsn-ü bilgayr denilir.

Eşyanın insana ait gayesi bir ise, Sâni'inin esmâsına ait binlerdir.

(RNK.18.SÖZ)

Îmân gözüyle bakınca hayatın güzelliği görülür

İnsanın hodgâm hevesatı ve süflî ve âkıbeti görmeyen hissiyatı, kâinatta cereyan eden Rahmâniyet ve hâkimiyet ve rububiyet kanunlarına mikyas ve mihenk ve mizan olamaz.

Kendi âyinesinin rengine göre görür. Merhametsiz siyah bir kalb, kâinatı ağlar, çirkin, zulüm ve zulümat suretinde görür.

Fakat îmân gözüyle baksa, yetmiş güzel hulleleri giymiş bir cennet hûrisi gibi, rahmetler ve hayırlar ve hikmetlerden dikilmiş yetmiş binler güzel libasları birbiri üstüne giymiş, daima güler, rahmetle tebessüm eder bir insan-ı ekber ve ondaki insan nev'ini bir kâinat-ı suğrâ ve herbir insanı bir âlem-i asgar müşahede eder.

Bütün ruh u canıyla,

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ * مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ der.

(RNK.15.ŞUÂ)

İbadeti terk eden adam

Gafletle veya inkârla ibadeti terk eden adam, mevcudatı, hakikat-i kemâlâtına tamamıyla zıt ve muhalif ve hata bir surette tevehhüm eder ve mânen onların hukukuna tecavüz eder.

(RNK-Asâ-yı Mûsâ/217)

İhtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır...

Madem Rahîm bir Hâlık'ımız var;

bizim için gurbet olamaz.

Madem O var; bizim için herşey var.

Madem O var; melâikeleri de var.

Öyleyse bu dünya boş değil; hâli dağlar, boş sahrâlar Cenâb-ı Hakk'ın ibâdıyla doludur.

Zîşuur ibâdından başka, O'nun nuruyla, O'nun hesabıyla taşı da, ağacı da birer mûnis arkadaş hükmüne geçer, lisan-ı halle bizimle konuşabilirler ve eğlendirirler.

Evet, bu kâinatın mevcudatı adedince ve bu büyük kitab-ı âlemin harfleri sayısınca, vücuduna şehadet eden;

ve zîruhların medar-ı şefkat ve rahmet ve inâyet olabilen cihazatı ve mat'ûmâtı ve nimetleri adedince rahmetini gösteren deliller, şahitler, bize Rahîm, Kerîm, Enîs, Vedûd olan Hâlık'ımızın, Sâni'imizin, Hâmî'mizin dergâhını gösteriyorlar.

O dergâhta en makbul bir şefaatçi, acz ve zaaftır.

Ve acz ve zaafın tam zamanı da ihtiyarlıktır.

Böyle bir dergâha makbul bir şefaatçi olan ihtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır...

(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)

İhtiyarlık sıkıntılarına, âhirete îmân tam kâfi geldi

Bütün ihtiyarlığımdan ve firak belâlarından gelen teessürâtıma,

bana nûr-u îmân tam kâfi geldi;

kırılmaz bir rica,

kopmaz bir ümit,

sönmez bir ziya,

bitmez bir teselli verdi.

Elbette sizlere ihtiyarlıktan gelen karanlık ve gaflet ve teessürat ve teellümâta, îmân kâfi ve vâfidir.

Asıl en karanlıklı ve en nursuz ve tesellisiz ihtiyarlık

ve en elîm ve müthiş firak, ehl-i dalâletin ve ehl-i sefahetin ihtiyarlıklarıdır ve firaklarıdır.

O rica ve ziya ve teselli veren îmânı zevk etmek ve tesirâtını hissetmek için, ihtiyarlığa lâyık ve İslâmiyete muvafık ubudiyetkârâne bir tavr-ı şuurdârâne takınmakla olur.

Yoksa, gençlere benzemeye çalışmak ve onların sarhoşça gafletlerine başını sokup ihtiyarlığını unutmakla değildir.

Madem îmân gibi hadsiz derecede kıymettar bir nimet bizde vardır.

İhtiyarlık da hoştur,

hastalık da hoştur,

vefat da hoştur.

Nâhoş birşey varsa o da günahtır, sefahettir, bid'atlardır, dalâlettir.

(RNK.26.LEM'A)

Evet, ey benim gibi ihtiyar kardeşler ve ihtiyare hemşireler!

Madem âhiret var ve madem bâkidir ve madem dünyadan daha güzeldir. Ve madem bizi yaratan Zat hem Hakîm, hem Rahîm'dir. İhtiyarlıktan şekvâ ve teessüf etmemeliyiz.

Bilâkis, ihtiyarlık, îmân ile ibadet içinde sinn-i kemâle gelip, vazife-i hayattan terhis ve âlem-i rahmete istirahat için gitmeye bir alâmet olduğu cihetle, ondan memnun olmalıyız.

(RNK-30.LEM'A)

Yüz bin ihtiyarlık birtek şahsa gelse,

Madem Kur'ân-ı Hakîm'in bize verdiği en mühim bir ders, îmân-ı bil'âhirettir; ve o îmân da bu derece kuvvetlidir;

ve o îmânda öyle bir rica ve bir teselli var ki,

yüz bin ihtiyarlık birtek şahsa gelse,

bu îmândan gelen teselli mukabil gelebilir.

Biz ihtiyarlar "Elhamdü lillâhi alâ kemâli'l-îmân" deyip ihtiyarlığımıza sevinmeliyiz.

"Hazırlanınız; başka, daimî bir memlekete gideceksiniz.

Öyle bir memleket ki, bu memleket ona nisbeten bir zindan hükmündedir. Padişahımızın makarr-ı saltanatına gidip merhametine, ihsanlarına mazhar olacaksınız- Eğer güzelce bu fermanı dinleyip itaat etseniz.

Yoksa, isyan edip dinlemezseniz, müthiş zindanlara atılacaksınız"

(RNK.11.SÖZ)

Tesellîyi, ancak ve ancak âhiret imanında bulabilirler

Her birinin yüz ihtiyarlık birden başlarına toplansa onları meyus etmez.

Hem insanın bir rub'unu teşkil eden ihtiyarlar, yakında hayatlarının sönmesine ve toprağa girmelerine ve güzel ve sevimli dünyalarının kapanmasına karşı tesellîyi, ancak ve ancak âhiret îmânında bulabilirler.

Yoksa o merhametli muhterem babalar ve fedakâr şefkatli analar, öyle bir vâveylâ-yı ruhî ve bir dağdağa-i kalbî çekeceklerdi ki, dünya onlara meyusâne bir zindan ve hayat işkenceli bir azap olurdu.

Fakat âhiret imanı onlara der:

"Merak etmeyiniz. Sizin ebedî bir gençliğiniz var, gelecek ve parlak bir hayat ve nihayetsiz bir ömür sizi bekliyor.

Ve zâyi ettiğiniz evlât ve akrabalarınızla sevinçlerle görüşeceksiniz. Ve ettiğiniz bütün iyilikleriniz muhafaza edilmiş; mükâfatlarını göreceksiniz" diye, îmân-ı âhiret onlara öyle bir tesellî ve inşirah verir ki; her birinin yüz ihtiyarlık birden başlarına toplansa onları meyus etmez.

(RNK.ASÂ-YI MÛSÂ)

Dünyadan mufarakati gayet hafifleştiren şeyler

Sâni-i Kerîm, Fâtır-ı Rahîm, herbir taifenin resmigeçit nöbeti bittikten ve o resmi geçitten maksut olan neticeler alındıktan sonra, ekseriyet itibarıyla, dünyadan merhametkârâne bir tarzla tenfir edip usandırıyor, istirahate bir meyil ve başka bir âleme göçmeye bir şevk ihsan ediyor;

ve vazife-i hayattan terhis edildikleri zaman, vatan-ı aslîlerine bir meyelân-ı şevk-engiz, ruhlarında uyandırıyor.

Hem O Rahmân'ın nihayetsiz rahmetten uzak değil ki,

nasıl vazife uğrunda, mücahede işinde telef olan bir nefere şehadet rütbesini veriyor ve kurban olarak kesilen bir koyuna, âhirette cismanî bir vücud-u bâki vererek Sırat üstünde, sahibine burâk gibi bir bineklik mertebesini vermekle mükâfatlandırıyor.

Öyle de, sair zîruh ve hayvanatın dahi, kendilerine mahsus vazife-i fıtriye-i Rabbâniye'lerinde ve evâmir-i Sübhâniye'nin itaatlerinde telef olan ve şiddetli meşakkat çeken zîruhların,

onlara göre bir çeşit mükâfat-ı ruhaniye

ve onların istidatlarına göre bir nevi ücret-i mâneviye,

o tükenmez hazine-i rahmetinden baîd değil ki bulunmasın;

dünyadan gitmelerinden pek çok incinmesinler,

belki memnun olsunlar.

Lâ ya'lemu'l- ğaybe illâllah.

Lâkin, zîruhların en eşrefi ve şu bayramlarda kemiyet ve keyfiyet cihetiyle en ziyade istifade eden insan, dünyaya pek çok meftun ve müptelâ olduğu halde, dünyadan nefret ve âlem-i bekàya geçmek için, eser-i rahmet olarak, iştiyak-engiz bir halet verir.

Kendi insaniyeti dalâlette boğulmayan insan o haletten istifade eder, rahat-ı kalble gider.

Şimdi, o haleti intaç eden vecihlerden, nümune olarak beşini beyan edeceğiz.

Birincisi:

İhtiyarlık mevsimiyle, dünyevî, güzel ve cazibedar şeyler üstünde fena ve zevâlin damgasını ve acı mânâsını göstererek o insanı dünyadan ürkütüp,

o fâniye bedel, bir bâki matlubu arattırıyor.

İkincisi:

İnsanın alâka peyda ettiği bütün ahbaplardan yüzde doksan dokuzu dünyadan gidip diğer bir âleme yerleştikleri için, o ciddî muhabbet saikasıyla,

o ahbabın gittiği yere bir iştiyak ihsan edip,

mevt ve eceli mesrurâne karşılattırıyor.

Üçüncüsü:

İnsandaki nihayetsiz zayıflık ve âcizliği bazı şeylerle ihsas ettirip, hayat yükü ve yaşamak tekâlifi ne kadar ağır olduğunu anlattırıp, istirahate ciddî bir arzu ve bir diyar-ı âhara gitmeye samimî bir şevk veriyor.

Dördüncüsü:

İnsan-ı mü'mine nur-u imanla gösterir ki,

mevt, idam değil, tebdil-i mekândır.

Kabir ise, zulümatlı bir kuyu ağzı değil,

nuraniyetli âlemlerin kapısıdır.

Dünya ise, bütün şaşaasıyla,

âhirete nisbeten bir zindan hükmündedir.

Elbette zindan-ı dünyadan bostan-ı cinâna çıkmak ve müz'iç dağdağa-i hayat-ı cismaniyeden âlem-i rahata ve meydan-ı tayeran-ı ervâha geçmek ve mahlûkatın sıkıntılı gürültüsünden sıyrılıp huzur-u Rahmân'a gitmek, bin can ile arzu edilir bir seyahattir, belki bir saadettir.

Beşincisi:

Kur'ân'ı dinleyen insana, Kur'ân'daki ilm-i hakikati ve nur-u hakikatle dünyanın mahiyetini bildirmekliğiyle, dünyaya aşk ve alâka pek mânâsız olduğunu anlatmaktır.

Yani, insana der ve ispat eder ki:

"Dünya bir kitab-ı Samedânî'dir.

Huruf ve kelimâtı nefislerine değil, belki başkasının Zât ve sıfât ve esmâsına delâlet ediyorlar.

Öyle ise mânâsını bil, al; nukuşunu bırak, git.

"Hem bir mezraadır.

Ek ve mahsulünü al, muhafaza et;

muzahrafatını at, ehemmiyet verme.

"Hem birbiri arkasında daim gelen, geçen âyineler mecmuasıdır.

Öyle ise onlarda tecellî edeni bil, envârını gör ve onlarda tezahür eden esmânın tecelliyâtını anla ve Müsemmâlar'ını sev;

ve zevâle ve kırılmaya mahkûm olan o cam parçalarından alâkanı kes.

"Hem seyyar bir ticaretgâhtır.

Öyle ise alışverişini yap, gel;

ve senden kaçan ve sana iltifat etmeyen kafilelerin arkalarından beyhude koşma, yorulma.

"Hem muvakkat bir seyrangâhtır.

Öyle ise nazar-ı ibretle bak ve zahirî, çirkin yüzüne değil, belki Cemîl-i Bâkîye bakan gizli, güzel yüzüne dikkat et, hoş ve faideli bir tenezzüh yap, dön;

ve o güzel manzaraları irâe eden ve güzelleri gösteren perdelerin kapanmasıyla, akılsız çocuk gibi ağlama, merak etme.

"Hem bir misafirhanedir.

Öyle ise, onu yapan Mihmandar-ı Kerîm'in izni dairesinde ye, iç, şükret.

Kanunu dairesinde işle, hareket et.

Sonra arkana bakma, çık, git.

Herzekârâne, fuzulî bir surette karışma.

Senden ayrılan ve sana ait olmayan şeylerle mânâsız uğraşma ve geçici işlerine bağlanıp boğulma" gibi zahir hakikatlerle, dünyanın iç yüzündeki esrarı gösterip dünyadan mufarakati gayet hafifleştirir, belki hüşyar olanlara sevdirir ve rahmetinin herşeyde ve her şe'ninde bir izi bulunduğunu gösterir.

İşte Kur'ân şu beş veche işaret ettiği gibi, başka hususî vecihlere dahi âyât-ı Kur'âniye işaret ediyor.

Veyl o kimseye ki, şu beş vecihten bir hissesi olmaya.

(RNK.17.SÖZ)

Bu ihtiyarlığımın en sıkıntılı bir senesini, gençliğimin en ferahlı on senesine değiştirmem.

İşte, ihtiyarlığımın sezgüzeştliğinden gelen ağrılara ve meyusiyetlere,

îmândan ve Kur'ân'dan imdada yetişen kudsî tesellilerle bu ihtiyarlığımın en sıkıntılı bir senesini, gençliğimin en ferahlı on senesine değiştirmem.

Hususan hapiste farz namazını kılan ve tevbe edenin herbir saati on saat ibadet hükmüne geçmesiyle ve hastalıkta ve mazlumiyette dahi herbir fâni gün, sevap cihetinde on gün bâki bir ömrü kazandırmasıyla, benim gibi kabir kapısında nöbetini bekleyen bir adama ne kadar medar-ı şükrandır, o mânevî ihtardan bildim, "Hadsiz şükür Rabbime" dedim, ihtiyarlığıma sevindim ve hapsime razı oldum.

Çünkü ömür durmuyor, çabuk gidiyor.

Lezzetle, ferahla gitse, lezzetin zevâli elem olmasından, hem teessüf, hem şükürsüzlükle, gafletle, bazı günahları yerinde bırakır, fâni olur, gider.

Eğer hapis ve zahmetli gitse, zevâl-i elem bir mânevî lezzet olmasından, hem bir nevi ibadet sayıldığından, bir cihette bâki kalır ve hayırlı meyveleriyle bâki bir ömrü kazandırır.

Geçmiş günahlara ve hapse sebebiyet veren hatalara kefaret olur, onları temizler. Bu nokta-i nazardan, mahpuslardan farzı kılanlar, sabır içinde şükretmelidirler.

(RNK.26.LEM'A)

Hayatın kıymettar anlamı

Yine bir vakit hayatım çok ağır şeraitle sarsıldı, nazar-ı dikkatimi ömre ve hayata çevirdi.

Gördüm:

Ömrüm koşarak gidiyor; âhiret yakınlaşmış hayatım dahi tazyikat altında sönmeye yüz tutmuş.

Halbuki Hayy ismine dair risalede izah edilen hayatın mühim vazifeleri ve büyük meziyetleri ve kıymettar faideleri, böyle çabuk sönmeye değil, belki pek uzun yaşamaya lâyıktır diye müteellimâne düşündüm.

Yine üstadım olan ‎حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ âyetine müracaat ettim.

Dedi:"Sana hayatı veren Zât-ı Hayy-ı Kayyûma göre hayata bak"

Ben de baktım, gördüm ki

hayatımın bana bakması bir ise,

Zât-ı Hayy ve Muhyîye bakması yüzdür.

Bana ait neticesi bir ise,

Hâlık'ıma ait bindir.

O cihet uzun zaman, belki zaman istemez;

bir an yaşaması yeter.

Hayatın mahiyeti ve hakikatı Hayy-ı Kayyûma baktığı cihetle baktım.

Gördüm ki mahiyet-i hayatım

  • esmâ-i İlâhiye'nin definelerini açan anahtarların mahzeni
  • ve nakışlarının bir küçük haritası
  • ve cilvelerinin bir fihristesi
  • ve kâinatın büyük hakikatlerine ince bir mikyas
  • ve mizan ve Hayy-ı Kayyûm'un mânidar ve kıymettar isimlerini bilen, bildiren, fehmedip tefhim eden yazılmış bir kelime-i hikmettir anladım.

Ve hayatın bu tarzdaki hakikati bin derece kıymet kazanıyor ve bir saat devamı bir ömür kadar ehemmiyet alır. Zamanı olmayan Zât-ı Ezeliye'ye münasebeti cihetinde uzun ve kısalığına bakılmaz.

Hayatın hakiki hukukuna baktım.

Gördüm ki:

  • Hayatım Rabbânî bir mektuptur; kardeşlerim olan zîşuur mahlûkata kendini okutturur,
  • Yaratanı bildirir bir mütalâagâhtır.
  • Hem Hâlık'ımın kemâlâtını teşhir eden bir ilânnâmeliktir.
  • Hem hayatı yaratanın hayatla ihsan ettiği kıymettar hediyeler ve nişanlarla bilerek süslenip hergün tekerrür eden resmî küşatta mü'minâne, şuurdarâne, şâkirâne, minnettarâne Padişah-ı Bîmisâl'inin nazarına arz etmektir.
  • Hem hadsiz zîhayatların Hâlık'larına vâsıfâne tahiyyatlarını ve şâkirâne tesbihat hediyelerini anlamak, müşahede etmek ve şehadetle ilân etmektir.
  • Hem lisan-ı hal ve lisan-ı kàl ve lisan-ı ubudiyet ile Hayy-ı Kayyûm'un mehâsin-i rubûbiyetini izhar etmektir.

İşte bunlar gibi hayatın yüksek hukukları uzun zaman istemediği gibi, hayatı bin derece i'lâ eder ve dünyevî olan hukuk-u hayatiyeden yüz derece daha kıymettardır diye ilmelyakîn ile bildim ve dedim:

Sübhânallah!

Îmân ne kadar kıymettar ve hayattardır ki, hangi şeye girse canlandırır ve bir şûlesi böyle fâni hayatı, bâkiyâne hayatlandırır, üstündeki fenayı siler.

(RNK-4.ŞUÂ)

Hâlık-ı Rahîmimizin rahmeti, bu ihtiyarlığımızda en büyük bir rica ve en kuvvetli bir ziyadır.

Bu ihtiyarlıklar içinde dünyadan firak ve sevdiklerimden iftirak zamanı yakınlaştığından, ihtiyarlık beni ziyade sarstı.

Birden, rahmet-i İlâhiye öyle bir surette inkişaf etti ki,

o rikkatli hazîn firâkı, kuvvetli bir rica ve parlak bir teselli nuruna çevirdi.

Evet, ey benim gibi ihtiyarlar!

Kur'ân-ı Hakîmde yüz yerde

"er-Rahmânü'r-Rahîm" sıfatlarıyla kendini bizlere takdim eden

ve daima zeminin yüzünde merhamet isteyen zîhayatları imdadına rahmetini gönderen

ve gaybdan her sene baharı hadsiz nimet ve hediyeleriyle doldurup rızka muhtaç bizlere yetiştiren

ve zaaf ve acz derecesi nisbetinde rahmetinin cilvesini ziyade gösteren bir Hâlık-ı Rahîm'imizin rahmeti, bu ihtiyarlığımızda en büyük bir rica ve en kuvvetli bir ziyadır.

Bu rahmeti bulmak, îmân ile o Rahmân'a intisap etmek ve ferâizi kılmakla O'na itaat etmektir.

(RNK-30.LEM'A)

Kur'ân da her derde bir deva, her zulmete bir ziya, her ye'se bir rica, içinde vardır.

Madem bu elimizdeki Kur'ân, semâvat ve arzın

Hâlık-ı Zülcelâl'inin rububiyet-i mutlakası noktasından ve azamet-i ulûhiyet cihetinden ve ihata-i rahmeti cânibinden gelen kelâmıdır, fermanıdır, bir maden-i rahmetidir.

Ona yapış;

her derde bir deva,

her zulmete bir ziya,

her ye'se bir rica, içinde vardır.

İşte bu ebedî hazinenin anahtarı îmândır ve teslimdir ve onu dinleyip kabul etmek ve okumaktır.

(RNK-26.LEM'A)

Gençliğin gitmesinden mesrur oldum.

Nur-u Kur'ân ile gördüm ki:

Hem benim, hem herkes için,

şu dünya

  • muvakkat bir ticaretgâh;
  • ve hergün dolar, boşalır bir misafirhane;
  • ve gelen geçenlerin alışverişi için yol üstünde kurulmuş bir pazar;
  • ve Nakkaş-ı Ezelî'nin teceddüd eden,

hikmetle yazar bozar bir defteri

  • ve her bahar, bir yaldızlı mektubu
  • ve herbir yaz bir manzum kasidesi;
  • ve o Sâni-i Zülcelâl'in cilve-i esmâsını tazelendiren, gösteren âyineleri;
  • ve âhiretin fidanlık bir bahçesi;
  • ve rahmet-i İlâhiye'nin bir çiçekdanlığı;
  • ve âlem-i bekàda gösterilecek olan levhaları yetiştirmeye mahsus muvakkat bir tezgâhı mahiyetinde gördüm.

Bu dünyayı bu surette yaratan Hâlık-ı Zülcelâle

yüz bin şükrettim.

Ve anladım ki, dünyanın, âhirete ve esmâ-i İlâhiye'ye bakan güzel içyüzlerine karşı nev-i insana muhabbet verilmişken,

o muhabbeti sû-i istimal ederek fâni, çirkin, zararlı, gafletli yüzüne karşı sarf ettiğinden )dünya sevgisi bütün hataların başıdır (hadis-i şerifinin sırrına mazhar olmuşlar.

İşte, ey ihtiyar ve ihtiyareler!

Ben Kur'ân-ı Hakîmin nuruyla ve ihtiyarlığımın ihtarıyla ve îmân dahi gözümü açmasıyla bu hakikati gördüm.

Ve çok risalelerde kat'î burhanlarla ispat ettim.

Kendime hakikî bir teselli ve kuvvetli bir rica ve parlak bir ziya gördüm. Ve ihtiyarlığıma memnun oldum ve gençliğin gitmesinden mesrur oldum.

Siz de ağlamayınız ve şükrediniz.

Madem îmân var ve hakikat böyledir;

ehl-i gaflet ağlasın, ehl-i dalâlet ağlasın.

(RNK-26.LEM'A)

Hastalara ihtiyarlara Risale-i Nur

Risale-i Nur'a ekmek ve ilâç gibi muhtaç olan hastalar ve ihtiyarlardır.

Çünkü, Risale-i Nur hayat-ı bâkiyeyi güneş gibi gösterdiğinden ve dünyevî hayatın fânilik cihetinde mâhiyetini tam gösterdiğinden, dünyevî hayatlarına ya hastalık veya ihtiyarlıkla darbe gelen ve gaflet veya dalâlet cihetiyle ölümü idam tevehhüm eden hastalar ve ihtiyarlar Risale-i Nur'a o derece muhtaçtırlar ve öyle bir teselli, bir nur alırlar ki, onların hastalık ve ihtiyarlığını sıhhat ve gençliğe tercih ettiriyor.

(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)

Altmış yetmiş yaşlarında ihtiyar bir mü'min

Hadis-i şerifte vardır ki,

"Altmış yetmiş yaşlarında ihtiyar bir mü'min

dergâh-ı İlâhiye'ye elini kaldırıp dua ederken, rahmet-i İlâhiye onun elini boş döndürmeye hicap ediyor."

Madem rahmet size karşı böyle hürmet ediyor;

siz de rahmetin bu hürmetini, ubudiyetinizle ihtiram ediniz.

(RNK.26.LEM'A)

İhtiyarların rızıklarını dahi, bereket suretinde gönderir.

Ey derd-i maişetle müptelâ olan insan!

Bil ki, senin hanendeki bereket direği ve rahmet vesilesi ve musibet dâfiası, hanendeki o istiskal ettiğin ihtiyar veya kör akrabandır.

Sakın deme, "Maişetim dardır, idare edemiyorum."

Çünkü onların yüzünden gelen bereket olmasaydı, elbette senin dıyk-ı maişetin daha ziyade olacaktı.

Bu hakikati benden inan.....

Evet, kâinatın şehadetiyle, nihayet derecede Rahmân, Rahîm ve Lâtif ve Kerîm olan Hâlık-ı Zülcelâli ve'l-İkram, çocukları dünyaya gönderdiği vakit, arkalarından rızıklarını gayet lâtif bir surette gönderip ve memeler musluğundan ağızlarına akıttığı gibi, çocuk hükmüne gelen ve çocuklardan daha ziyade merhamete lâyık ve şefkate muhtaç olan ihtiyarların rızıklarını dahi, bereket suretinde gönderir.

Onların iaşelerini, tamahkâr ve bahîl insanlara yükletmez.

)RNK.21.MEKTUP(

Risale-i Nur Külliyatı / Âile, Gençlik ve Ömür · Marifet Petekleri

İlgili yazılar