Şirk
Şirk öyle bir cürümdür ki,
Şirk öyle bir cürümdür ki, herbir mahlûkun hakkına
ve şerefine ve haysiyetine bir tecavüzdür;
ancak onu Cehennem temizler.
Evet, şirk kâinata karşı büyük bir tahkir ve azîm bir tecavüzdür. Ve kâinatın kudsî vazifelerini ve hilkatin hikmetlerini inkâr etmekle şerefini kırıyor.
(RNK.2.ŞUÂ)
Enâniyetten neş'et eden şirk-i hafî katılaştığı zaman esbab şirkine inkılâp eder. Bu da devam ederse küfre tahavvül eder. Bu dahi devam ederse, tàtile, yani hâlıksızlığa incirar eder. El-iyâzü billâh!
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Bütün eşyanın melekûtiyetleri, santral gibi,
Hakîm, Kadîr, Mürîd, Alîm bir Vâcibü'l-Vücud'un yed-i kudretindedir.
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Sen kendi vücudunu yapmaya kadir değilsin.
Ve elin onu icad etmekten kasırdır.
Başkaları dahi o işten âciz ve kasırdırlar.
İstersen tecrübe et bakalım.
Şecere-i kelimat denilen bir lisanı veya muhaberat ve ezvak santralı olarak bir ağzı yap.
Elbette yapamayacaksın.
Öyleyse Allah'a şirk yapma!
اِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
İnsanın hilkatinden maksat ve şirk
İnsanın hilkatinden maksat;
Mahfî hazine-i İlâhiye'yi keşif ile göstermek ve Kadîr-i Ezelîye bir burhan, bir delil, bir mâkes-i nurânî olmakla Cemâl-i Ezelî'nin tecellîsi için şeffaf bir mir'at, bir ayine olmaktır.
Hakikaten, semâvat, arz ve cibâlin hamlinden âciz kaldıkları emâneti insan haml ettiği cihetle cilâlanmış, cilvelenmiş bir şekle girmiştir.
Çünkü, o emânetin mazmunlarından biri de, insanın sıfât-ı İlâhiye'yi fehmetmek için bir vâhid-i kıyasî vazifesini görmektir. İnsanın hilkatinden maksat bu gibi şeyler olduğu halde, kısm-ı ekserîsi perde olurlar, sed olurlar.
Vazifesi fetih ve açmak iken kapatıyor, bağlıyor.
Ziya ve ışığı neşir iken söndürüyor.
Allah'ı tevhid etmek yerine şirk yapıyor.
Ve keza, nur-u iman ile Allah'a bakıp mülkü ona teslim etmekle—îtikaden—mükellef iken, ene rasadıyla halka bakarak Allah'ın mülkünü onlara taksim ediyor.
Hakikaten اِنَّ اْلاِنْسَانَ لَظَلُومٌ جَهُولٌ
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Herşeyin Hâlıkı olan Rabbini unuttun Hâlık'ın âsârını esbâba verdin
“Herşeyin Hâlık'ı olan Rabb'ini unuttun,
mevhum bir tabîata isnâd ettin,
Hâlık'ın âsârını esbâba verdin,
O Hâlık'ın malını bâtıl ma‘bud olan tâğutlara taksîm ettin!
Şu noktada ve o dehân nazarında
her bir zîhayâtın, herbir insanın, tek başıyla
hadsiz a‘dâya karşı mukāvemet etmesi
ve nihâyetsiz hâcâtın tahsîline çabalaması lâzım gelir.
Zerre gibi bir iktidar,
ince tel gibi bir ihtiyâr (irâde),
zâil lem‘a (geçici bir parıltı) gibi bir şuûr,
çabuk söner şu‘le (alev) gibi bir hayat,
çabuk geçer dakîka gibi bir ömür ile,
o hadsiz a‘dâ ve hâcâta karşı dayanmaya mecbûr olur.
Hâlbuki o bîçâre zîhayâtın sermâyesi,
binler matlûblarından birisine kâfî gelmez.
Musîbete giriftâr olduğu zaman,
sağır, kör esbabdan başkasından meded beklemez,
وَماَ دُعآَءُ الْكاَفِر۪ينَ اِلَّا ف۪ي ضَلاَلٍ [Kâfirlerin (kendi putlarına olan) duâsı da (böyle) sapıklık içinde kalmaktan başka bir şey değildir] sırrına mazhar olur.”
(RNK.17.LEM'A)
Risale-i Nur Külliyatı / Tevhid ve Esmâ-i İlâhiye · Marifet Petekleri