Mârifetullah Alâmetleri
Allah'ı bilmenin alâmeti O'nu sevmektir
Hiçbir şey sevgiliyi O'nun üzerine tercih etmemektir.
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
İnsan herşeyi bilse de Allah'ı bilmese bir şey bilmemiş sayılır. Allah'ı bilmenin alâmeti O'nu sevmektir.
Allah'ı bilen O'nu sever.
Sevmenin alâmeti de hiçbir şey sevgiliyi O'nun üzerine tercih etmemektir.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.143}
Ârif, kendisini hiçbir şeyin Hakk'dan meşgul etmediği kimsedir
Ârifin nazarında her iki dünya düşmüştür.
Sırrı Mevlâ'sına ulaşmıştır.
İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;
Ârifin nazarında her iki dünya düşmüştür.
Zira o kendi sırrında mükevvini bulmuştur.
Ârifin nefsi dünyasını, rûhu ukbâsını terk etmiştir.
Sırrı Mevlâ'sına ulaşmıştır.
Zira Allah yolunda mesafesi dünya ve âhirettir.
Onlardan geçen Hakk ile huzûra erer.
Ârif, kendisini hiçbir şeyin Hakk'dan meşgul etmediği kimsedir. Bir an huzûrdan gaflete gitmez.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Hakk'ı arayan kimse herşeyden kopup ayrılır.
O, yaratılan herşeyin Allah ile arasında bir perde olduğunun farkındadır. Neyin yanında durursa o, Allah'a perde olur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.208)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allahı tanıyanın katında ,O'ndan başkası çok değersizdir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.77)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Kalp sağlam olup Allah'ı tanıyınca başkasını tanımaz olur,
Allah'a ısınır. Allah'ın dışındaki herşeyden ürker, kaçar,
Allah'la birlikteyken dinlenir, başkalarının yanında yorulur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.278)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Kul Allah'ı tanıyınca, insanlar onun kalbinden düşüp dökülür. Tıpkı, kuru ağaç yapraklarının ağaçtan döküldüğü gibi.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.256)
Allah'ı bilmek gece ve gündüz arasında 360 defa O'na bakmaktır.
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allah, kalbi mârifeti için mekân kılmıştır.
Allah'ı bilmek gece ve gündüz arasında 360 defa O'na bakmaktır.
Allah, kalbi mârifeti için karargah yapmasaydı kalp paramparça olurdu. Kalp, temiz ve sağlam olup Hakk'a yakın olmayı isteyince Allah ona hikmet nehirleri akıtır ki insanlar ondan faydalansın.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.327)
Mârifetullah nasıl hissedilir
İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;
Mârifetin hakikati, O'nu dil ile zikr etmektir.
Kalb ile sevgisine kavuşmaktır.
Himmetle huzûruna gitmektir.
Mârifet rûhda bir yakîn olup, a'za onunla sâkindir.
Gönülde bir hayat olup, rûh onunla mutmaindir.
Mârifetullah, yâni Allah'ı tanımak,
her şeyde kudretini bulmaktır.
Mârifetin hakikati,
O'nu dil ile zikr etmektir.
Kalb ile sevgisine kavuşmaktır.
Himmetle huzûruna gitmektir.
Mârifet rûhda bir yakîn olup, a'za onunla sâkindir.
Gönülde bir hayat olup, rûh onunla mutmaindir.
Mârifetullah, gönül âleminde güneş gibidir.
Mârifetullah öyle bir cevherdir ki,
Arşın altı onunla aydınlanır.
Ârif-i billah olmak, zikr ile hayat bulmaktır.
Mârifetullah, gönülde nûr ve ziyâdır.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)
Ârifin hâli
İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;
Allahü Teâlâ'yı bilenin, dili söylemez olur.
Âbid, kendini düşünür, ârif Hakk'ı düşünür.
Ârif, kendisi susup, Hakk onun sırrından (gönlünden) söyler.
Ârif, kendi tedbirini atmış, Hakk'ın tedbirini gözeten
ve O'na rağbet edendir.
Ârif, hiçbir şeyle mükedder olmayan, herşeyin onunla saflaşıp, temizlendiği kimsedir.
Ârif, dünya bu genişliği ile başına dar olan,
âdeti insanlardan Hakk'a kaçmak bulunan kimsedir.
Ârif, mâ'rufdan başkasıyla ünsiyyet etmeyendir.
Mâ'rufdan başkası aslâ hatırına gelmez.
Ârif, kendi sıfatlarını, mâ'rufun sıfatlarında yok edip,
mâsivâyı bilmeyen ve ondan konuşmayandır.
Âbidin gıdası su ve ekmektir.
Ârifin gıdası mâ'rifet nûrudur.
Ârif Hakk'ı Hak ile bilir.
Hakk'ın nûru ile âleme vâkıftır.
Ârif olanlar şunlardır ki,
konuşsalar O'ndan bahsederler,
amel etseler, O'nun için ederler.
İsteseler, O'ndan isterler.
Rağbet etseler, O'na ederler.
Sâdıklar ve sâbıklar onlardır.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)
Ârifin kalbi hikmet kandilidir. Fitili mâ'rifettir.
Yağı muhabbettir. Işığı melekût nûrlarındandır.
Zâhidin alâmeti dünyayı terk,
ârifin alâmeti duayı terk ve senâya yapışmaktır.
Ârife, ârif (bilen) denmesi, başkalarının bilmediğini bildiği içindir. Başkasının muttali olmadığına o kavuşmuştur.
Eğer ârifin kalbinde doğan mârifet güneşinden bir şua,
perde gerisinde olan âbide gelse, dayanamaz, yok olurdu.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)
Kim bu zevkten mahrum olursa hakikati kaybetmiş, elinden kaçırmıştır
Abdurrahman ed-Debbağ (r.a) şöyle demiştir:
Ârifler, ilâhî sanata baktıklarında sonunda mücerred güzelliğe ulaşırlar. Oradan küllî bir güzellik âlemine,
oradan da herşeye güzelliği veren eşsiz Yaradan'a varırlar.
Bu müşahede esnasında kendilerini bilmezler, tanımazlar; nefislerinden geçmişlerdir. Sonunda onlarda benlik namına bir şey kalmaz.
İşte, Rab Teâlâ'nın seçtiği, tertemiz kıldığı, marifeti ve sevgisiyle donattığı kullar böyledir. Kim bu zevkten mahrum olursa hakikati kaybetmiş, elinden kaçırmıştır.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:7,S:196)
Zâhid-Mümin ve Ârif
İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;
Ârifin susması çok faydalı, konuşması çok güzeldir.
Ârif ma'rufuyla ünsiyyettedir.
Onun için insanlardan uzak olur, yalnız Hakk'a muhtaçtır.
Onun için başkalarına ihtiyacı yoktur.
Zâhid âhireti ister, ârif Mevlâ'yı ister.
Zâhid nefsiyledir, ârif Rabb'iyledir.
Zâhid nefs ve hevâsının, ârif sırf Hakk'ın kuludur.
Zâhid Hakk'ı diliyle zikr eder, ârif hem dil, hem de rûhuyla zikr eder.
Zâhidin kalbi sebeplerle, ârifin canı, Rabbü'l-erbâb iledir.
Mü'min Allah'ın nûru ile nazar eder,
ârif Allahü Teâlâ ile nazar eder.
Mü'min Allahü Teâlâ'nın ipine yapışır,
ârif Allahü Teâlâ'ya tutunur.
Mü'min zikr ile mutmain olur,
ârif Allah ile mutmain olur.
Mü'minin kalbi vardır,
ârifin kalbinin sahibi vardır.
Halk nefse perde, nefis ise dergâha perdedir.
O halde halkı terk eden, nefsinden haberdardır,
nefsini terk eden, ârif-i billahdır.
Ârif, cisminden rûhuna gitmiş ve rûhunu ma'rufa feda etmiştir.
Âlim öğrenme peşinde, âbid ibâdette, ârif ise zevktedir.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)
Korktum ki, ikisi bir yere gelirse beni Hak Teala'dan uzaklaştırır, marifetullahtan alıkoyar.
Tabiin âlimlerinden Hasan Basri hazretleri bir gün Rabia'ya:
"Sana ihsan olunan ilimden bir harf olsun öğret,
ey Rabia!.." dedi.
Hazret-i Rábia:
"Ey Hasan! Kölelikten kurtulduğumdan beri iplik eğirip satarım da, geçimimi böylece temin ederim. Fakat hiçbir zaman iki akçeyi bir avucumda yan yana getirmedim.
Korktum ki, ikisi bir yere gelirse beni Hak Teala'dan uzaklaştırır, marifetullahtan alıkoyar..."
Râbiatu'l Adeviye sultân Cennet karşılığı yapılan ibâdetler için:"Sizler ücretle tutulmuş ameleler gibisiniz"demiştir.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.468}
Allah Dostları / Mârifetullah · Marifet Petekleri