Rızık-Tevekkül
Rızkını dükkânından, malından değil, Allah'tan iste.
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Kendi rızkını da ailenin rızkını da dükkanından, malından değil, Allah'tan iste. Böyle yaparsan, senin rızkın ve onların rızkı senin ellerin üzerinde akacak ve senin kalbine lütfunu, yakınlığını ve sıcaklığını verecektir.
Aileni sana muhtaç etmeyecek, seni de kendi zatıyla zengin edecek, kimseciklere muhtaç bırakmayacaktır. Onları istediği şeyle, muhtaçlıktan kurtaracaktır.
"Bu senin içindir, bu da ailen içindir" denilecektir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.134)
Allah'a güvenir, yalnızken ve insanlar arasında iken O'ndan sakınırsan, seni hiç ummadığın yerden rızıklandırır.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.135)
Tevekkül kalbi sağlamlaştırır, güçlendirir, eğitir,
onu doğru yola iletir ve ona hârikalar gösterir.
Parana, puluna ve sebeblerine güvenme.
Çünkü bu seni âciz bırakır ve zayıflatır.
Sen Allah'a tevekkül et.
Çünkü kim Allah'a tevekkül ederse, Allah ona güç verir, yardım eder, lütfuyla muamele eder ve hiç ummadığı yerden rızık verir ve kalbini güçlendirir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.178)
Hz. Hacer ve bebeği-Hz. İsmail ve karısı
Buhârî merhum der ki; Bize Abdullah İbn Muhammed...
İbn Abbâs (r.a.) dan nakleder ki, o şöyle demiş:
İbrahim eşi Hacer ve oğlu İsmâîl (a.s.) i emzikli iken getirip mescidin üst tarafındaki zemzemin kenarında bulunan Beytullah'ın yanına koydu.
O gün Mekke'de kimse yoktu. Ve orada su da bulunmuyordu. İbrahim her ikisini oraya koydu ve içinde hurma ve su bulunan bir kabı yanlarına bıraktı. Sonra Hz. İbrahim oradan ayrıldı. İsmail'in anası O'nun peşine düştü ve dedi ki;
"Ey İbrahim hiçbir insanın ve eşyanın bulunmadığı
bu vâdîde bizi bırakıp nereye gidiyorsun"?
Bu sözünü bir kaç kez tekrarladı.
Hz. İbrahim ona hiç bakmıyordu.
"Bunun sana Allah mı böyle emretti"? deyince,
Hz. İbrahim:
"Evet" dedi.
Bunun üzerine kadın:
"öyleyse O bizi helak etmez", dedi.
(Buhâri, Sahîh, K. el-Enbiyâ, bab: 9.)
İsmail (Mekke'de)evlendikten sonra İbrahim geriye bıraktıklarını gözlemek üzere tekrar Mekke'ye geldi.
Fakat İsmail'i bulamadı. Karısına onu sorduğunda,
"bize bir şeyler bulmaya gitti", dedi.
Sonra İbrahim İsmail'in eşine hayatlarından ve durumlarından sordu.
Kadın:
"Çok kötüyüz. Şiddet ve sıkıntı içindeyiz", diyerek dertlendi.
İbrahim ona dedi ki;
"Eşin geldiğinde benden ona selâm söyle ve de ki;
evinin eşiğini değiştirsin".
İsmail (a.s.) dönünce bir şeyler sezer gibi oldu ve
"Kimsecikler geldi mi"? dedi.
Kadın:
"Evet şöyle şöyle bir yaşlı geldi. Senden suâl etti, ben de ona durumu bildirdim. Geçimimizi sordu, ben de ona şiddet ve sıkıntı içinde olduğumuzu bildirdim", dedi.
İsmâîl:
"Sana bir şey tavsiye etti mi"? dedi.
Kadın:
"Evet, sana selâm söylememi buyurdu ve evinin eşiğini değiştirmeni, söyledi".
İsmâîl:
"İş̧te o babamdır. Bana, senden ayrılmamı buyurmuş.
Şimdi ailene dön".
diyerek eşini boşadı ve aynı kabileden bir başka kadınla evlendi. Allah'ın istediği bir süre İbrahim onlardan uzak kaldı.
Sonra tekrar geldi yine İsmail'i bulamadı.
Eşinin yanına varıp ondan suâl etti.
Kadın:
"Bize bir şey bulmak üzere dışarı çıktı", dedi.
İbrahim:
"Nasılsınız"? diyerek geçimlerini ve hallerini sordu.
Kadın:
"Çok iyi ve bolluk içindeyiz", diyerek Allah Azze ve Celle'ye hamd ü senada bulundu.
İbrahim:
"Ne yersiniz"? dediğinde,
Kadın:
"Et" dedi.
İbrahim:
"Ne içersiniz"? dediğinde,
Kadın:
"Su" dedi;
İbrahim:
"Allah'ım onlara et ve suyu mübarek kıl", dedi.
Hz. Peygamber buyurdu ki;
"O gün henüz buğdayları yoktu. Eğer buğdayları olsaydı İbrâhîm buğdayı için de duâ ederdi".
Hz. Peygamber buyurdu ki:
"Onlar Mekke'nin dışında sadece et ve su ile geçiniyorlardı".
İbrahim kadına
"Eş̧in geldiğinde benden ona selâm söyle ve de ki; evinin eşiğini iyice pekiştirsin", dedi.
İsmâîl (a.s.) eve geldiğinde:
"Kimsecikler geldi mi"? diye sordu.
Kadın:
"Evet güzel yüzlü bir ihtiyar geldi", diyerek adamı övdü. "Seni sordu ve ben senden haber verdim. Geçimimizin nasıl olduğunu sordu, ben de iyi, dedim".
İsmâîl:
"Sana bir şey tavsiye etti mi"? dediğinde,
Kadın:
"Evet sana selâm söyledi. Ve kapının eşiğini sağlamca kılmanı buyurdu", dedi.
İsmâîl:
"İşte o, babamdır, eşik de sensin. Sana sıkıca sarılmamı emretti", dedi.
(Ebu’l-Fida İsmail İbn-i Kesir, Hadislerle Kur’an-ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/552-556. )
Sebeplere güvenmek ya da Allah'a tevekkül
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Tevekkülde sebebe bağlanmak yoktur.
Tevhidde zararın ve faydanın Allah'ın dışında herhangi bir kimseden kaynaklandığını düşünmek yoktur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.259)
Sebeplere güvenmek imanı eksiltir;
ikan nurunu söndürür; kalbi Rabb'inden perdeler; O'ndan nefret etmeye sevkeder;
O'nun gözünden düşmeye sebep olur;
O'nun kurbiyetinin kapısını kapatır.
(Abdülkadir Geylani Külliyatı.5.550)
Parana puluna ve sebeplerine güvenme.
Çünkü bu, seni âciz bırakır ve zayıflatır.
Sen Allah'a tevekkül et. Çünkü kim Allah'a tevekkül ederse Allah ona güç verir,yardım eder.
Malına, sahib olduğun makama, ailene ve sebeplerine güvenirsen, Allah'ı kızdırırsın ve bunlar elinden çıkıp gider.
Çünkü Allah kıskançtır, senin kalbinde Kendinden başka hiçbir şeyin bulunmasını istemez.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.178-179)
Said-i Hudri (r.a.) demiştir ki:
" Hakk Teâlâ ile hâlim öyledir ki; bana her üç günde bir yemek verir. Bu hâl üzere sahrada yolculuk ettim.
Tam üç gün gittim. Hiçbir şey yemediğimden dördüncü gün kendimde dermansızlık buldum.
Olduğum yerde oturdum, kaldım.
O zaman hafiften,
Ey Ebâ Said! Sebep mi, yoksa kuvvet mi istersin?
Diye bir ses duydum.
Kuvvet isterim, dedim.
Hemen kuvvet bulup kalktım ve oniki gün orada kaldım. Yiyecek bir şey bulamadım. Açlıktan da sıkıntı çekmedim".
Bunu anlatmış ve yemin etmiştir.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.719-720)
Kime güveniyorsan-Kimden korkuyorsan...
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allah'tan başka ilah yoktur,diyorsun.
Ama yalan söylüyorsun.
Senin kalbinde bir sürü ilah var.
Sultandan ve şehrin valisinden korkmak birer ilahtır.
Kazanca, kāra,güce, kuvvete, işitmeye, görmeye ve tutmaya güven duymak birer ilahtır.
İnsanların zarar ve fayda verdiklerini, sana vermeyi ya da senden bir şeyi engellemeye muktedir olduklarını düşünmek birer ilahtır.
İnsanlardan çoğu kalpleriyle bunlara güvenir fakat Allah'a güvendikleri izlenimini verirler.Onların Allah'ı zikretmeleri genellikle kalpleriyle değil, dilleriyle olur.
Bu konuda kendileriyle tartışıldığı zaman da hemen kızarlar ve
"Bizim hakkımızda nasıl böyle bir şey söylenebilir?
Biz müslüman değil miyiz? Derler.
Öte dünyada bu gizli haller ortaya çıkacak ve rezil olacaklar.
Güvendiğin şey senin ilahın olur. Görünüşe itibar edilmez. İnanan, birleyen,ihlaslı olan, takva ve vera sahibi olan, zühd sahibi olan, yakinen inanan, bilen,amel eden, yöneten sadece kalptir.
Diğer uzuvlar ise onun askerleri ve tâbileridir.
"Allah'tan başka ilah yok" dediğin zaman, bu sözü önce kalbinle, sonra dilinle söyle ve başkasına değil, sadece O'na güven ve dayan. Dışını hükümlerle, içini de Hak ile meşgul et.
(Abdülkadir Geylani Külliyatı.5.80)
Sen, kendine, insanlara, parana, alışverişine,
ülkenin hükümdarına güveniyorsun.
Kime güveniyorsan senin tanrın odur.
Kimden korkuyor, kimden bekliyorsan tanrın odur.
Sana gelen fayda ve zararı Allah'ın yarattığını düşünmeden, kimin sana doğrudan fayda ve zarar verdiğini düşünüyorsan tanrın odur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.98)
Allah'ın dışında, güvendiğin ve dayandığın herşey senin putundur.Allah'tan başkasına güvenmek lanetlenme sebebidir.
Peygamberimiz (s.a.v.):
"Lanetlidir kendi gibi bir yaratılmışa güvenen kimse lanetlidir" buyuruyor.
Başka bir sözünde ise:
"Bir yaratılmış eliyle yücelmeye çalışan kimse alçaktır" buyuruyor.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.165)
Sen insanlara bel bağlıyor, onlardan korkuyorsun.
Bunun adı Rabb'ine şirk koşmaktır.
Sana bir şey verildiği zaman insanları övüyor, verilmediği zaman da yeriyorsun.Bunun adı da Allah'a şirk koşmaktır.
(Abdülkadir Geylani Külliyatı.5.303)
Allah'a güvenen sağlam bir kulpa tutulmuş demektir.
Kendi gibi yaratılmışa güvenen ise suyu avuçlayan gibidir. Elini açtığında hiçbir şey bulamaz.
Yazık sana! İnsanlar senin ihtiyaçlarını bir gün,iki gün,üç gün,bir ay, bir ya da iki sene görürler.
Sonunda senden usanırlar.
Sen Allah ile birlikte olmaya, ihtiyaçlarını O'ndan istemeye bak. Çünkü O senden usanmaz, dünyada ve âhirette senin ihtiyaçlarını gidermekten bıkmaz.
Tevhid sahibinin îmânı kâmil olursa annesi,babası, ailesi, arkadaşı,düşmanı, malı, makamı hiçbir şeyi kalmaz,
tek sermayesi Allah'ın kapısına ve ihsanlarına tutunmaktır.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.192)
Allah Dostları / Nimet ve Rızık · Marifet Petekleri