Arama

Başlık ve içerikte ara

Tarihteki tevekküller

5 dk

Mağaradaki tevekkül

اِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ

اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ

Eğer ona (Muhammed’e) yardım etmezseniz

o takdirde (bilin ki), muhakkak o inkâr edenler,

(Ebû Bekir’le berâber) iki kişiden biri olarak onu

(Mekke’den) çıkardıklarında Allah ona yardım etmişti.

اِذْ هُمَا فِي الْغَارِ اِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِه۪

لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ

O zaman o ikisi mağaradaydılar da hani arkadaşına:

“Üzülme, şübhesiz ki Allah bizimle berâberdir!” diyordu.

فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَك۪ينَتَهُ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا

وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۜ

Artık Allah, ona sekînetini

(kalblerine sükûnet ve huzur veren rahmetini) indirmiş, sizin görmediğiniz ordularla da ona (Resûlüne) kuvvet vermiş ve inkâr edenlerin sözünü (küfür da‘vâlarını)

en alçak kılmıştı.

وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۜ

En yüce olan, ancak Allah’ın sözüdür.

وَاللّٰهُ عَز۪يزٌ حَك۪يمٌ

Çünki Allah, Azîz (kudreti herşeye üstün gelen)dir,

Hakîm (her işi hikmetli olan)dır.

Tevbe Sûresi, 40.Âyet

Uhud'daki tevekkül

اَلَّذ۪ينَ اسْتَجَابُوا لِلّٰهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَٓا اَصَابَهُمُ الْقَرْحُۜۛ

لِلَّذ۪ينَ اَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظ۪يمٌۚ

(Uhud’da) kendilerine yara isâbet ettikten sonra

Allah ve Resûlünün (cihad) da‘vetine icâbet edenler var ya, işte onlardan iyilik eden ve (günahlardan) sakınanlar için pek büyük bir mükâfât vardır.

اَلَّذ۪ينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ اِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ

فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ ا۪يمَانًاۗ

Onlar ki, (bir kısım) insanlar kendilerine:

“Şübhesiz insanlar (düşmanlarınız), gerçekten size karşı toplandılar; işte onlardan korkun!” dediler de (bu) onların îmanlarını artırdı ve:

وَقَالُوا حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ

“Allah bize yeter!

Ve (O) ne güzel Vekîldir!” dediler.

Âl-i İmrân Sûresi, 172-173.Âyet

Yâkup (a.s.) tevekkülü

Önce tedbir sonra tevekkül

وَقَالَ يَا بَنِيَّ لَا تَدْخُلُوا مِنْ بَابٍ وَاحِدٍ

وَادْخُلُوا مِنْ اَبْوَابٍ مُتَفَرِّقَةٍۜ

Sonra dedi ki: “Ey oğullarım!

(Mısır’a) tek bir kapıdan girmeyin; ayrı ayrı

kapılardan girin (ki nazar değmesin)!

وَمَٓا اُغْن۪ي عَنْكُمْ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۜ

Bununla berâber, Allah’dan (gelecek)

hiçbir şeyi sizden def‘ edemem.

اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِۜ

عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۚ

Hüküm ancak Allah’ındır. O’na tevekkül ettim.

وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ

Tevekkül edenler de ancak O’na güvenip dayansın!”

وَلَمَّا دَخَلُوا مِنْ حَيْثُ اَمَرَهُمْ اَبُوهُمْۜ

Daha sonra babalarının kendilerine emrettiği

şekilde (ayrı ayrı kapılardan şehre) girdiklerinde,

مَا كَانَ يُغْن۪ي عَنْهُمْ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ

(bu tedbir, gerçekten) Allah’dan (gelecek)

hiçbir şeyi onlardan def‘ edecek değildi;

اِلَّا حَاجَةً ف۪ي نَفْسِ يَعْقُوبَ قَضٰيهَاۜ

ancak Ya‘kūb’un içinde bulunan

(tevekkülde, o şeyin sebeblerine de riâyete duyduğu) ihtiyâç ki, onu yerine getirmiş oldu.

وَاِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ لِمَا عَلَّمْنَاهُ

وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ۟

Ve şübhesiz ki o, kendisine öğrettiğimizden dolayı elbette bir ilim sâhibi idi; fakat insanların çoğu bilmezler.

Yûsuf (As) Sûresi, 67-88.Âyet

Hz. Mûsa'nın tevekkülü

فَلَمَّا تَرَٓاءَ الْجَمْعَانِ قَالَ اَصْحَابُ مُوسٰٓى اِنَّا لَمُدْرَكُونَۚ

Nihâyet iki topluluk birbirini görünce,

Mûsâ’nın arkadaşları:

“Muhakkak ki biz, elbet (kendilerine) yetişilmiş kimseleriz!” dedi.

قَالَ كَلَّاۚ اِنَّ مَعِيَ رَبّ۪ي سَيَهْد۪ينِ

(Mûsâ:)

“Aslâ! Rabbim şübhesiz benimle berâberdir;

bana yol gösterecektir” dedi.

فَاَوْحَيْنَٓا اِلٰى مُوسٰٓى اَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَۜ

Bunun üzerine Mûsâ’ya,

“Asân ile denize vur!” diye vahyettik.

فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظ۪يمِۚ

Deniz derhal yarıldı, her parça koca bir dağ gibi oldu.

Şuarâ Sûresi, 61-63.Âyet

Mûsâ’nın annesinin tevekkülü

وَاَوْحَيْنَٓا اِلٰٓى اُمِّ مُوسٰٓى اَنْ اَرْضِع۪يهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ

فَاَلْق۪يهِ فِي الْيَمِّ وَلَا تَخَاف۪ي وَلَا تَحْزَن۪يۚ

Mûsâ’nın annesine ise:

“Onu emzir; artık onun hakkında

(başına bir şey gelmesinden) korktuğun zaman,

o takdirde onu denize (Nîl’e) bırak;

ve korkma, hem üzülme!

اِنَّا رَٓادُّوهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَل۪ينَ

Çünki biz, onu sana geri verecek olanız

ve onu peygamberlerden yapacak olanız”

diye ilhâm ettik.

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوسٰى فَارِغًاۜ اِنْ كَادَتْ لَتُبْد۪ي بِه۪

Mûsâ’nın annesinin gönlü ise,

(çocuğundan başka herşeyden)

bomboş olarak sabahladı.

لَوْلَٓا اَنْ رَبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِن۪ينَ

Eğer (va‘dimize) inananlardan olması için kalbini (sabırla) takviye etmiş olmasaydık,

nerede ise onu(n kendi çocuğu olduğunu)

açığa vuracaktı.

Kasas Sûresi, 7 ve 10.Âyet

Hz. İsmâil'in tevekkülü

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ

اِنّ۪ٓي اَرٰى فِي الْمَنَامِ اَنّ۪ٓي اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۜ

Nihâyet (çocuğu) onunla berâber

çalışacak çağa erişince (İbrâhîm):

قَالَ يَا بُنَيَّ اِنّ۪ٓي اَرٰى فِي الْمَنَامِ

اَنّ۪ٓي اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۜ

“Ey oğulcuğum!

Doğrusu ben uykuda (rüyâmda) görüyorum ki,

gerçekten ben seni boğazlıyorum (kurbân ediyorum);

artık bak, (bu rüyâm hakkında) sen ne görürsün

(fikrin nedir)?” dedi.

قَالَ يَٓا اَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۘ سَتَجِدُن۪ٓي

اِنْ شَٓاءَ اللّٰهُ مِنَ الصَّابِر۪ينَ

(Çocuğu İsmâîl:)

“Ey babacığım! Sana emredileni yap!

İnşâallah beni sabredenlerden bulacaksın!” dedi.

فَلَمَّٓا اَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَب۪ينِۚ

Böylece (ikisi de) teslîm olup (İbrâhîm) onu alnının

bir tarafı (yere gelecek şekilde, yanı) üzerine yere yatırınca, artık ona:

وَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَٓا اِبْرٰه۪يمُۙ

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَاۚ

“Ey İbrâhîm!

Hakîkaten rüyâya sadâkat gösterdin!

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنٖينَ

İşte biz iyilik edenleri böyle mükâfâtlandırırız.

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰٓؤُ۬ا الْمُب۪ينُ

Şübhesiz ki bu, gerçekten apaçık bir imtihandır!”

diye seslendik.

وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظ۪يمٍ

Ve (oğluna bedel) ona büyük bir kurbanlık

fidye verdik.

Sâffât Sûresi, 102-107.Âyet

Hz.Şuayb'ın tevekkülü

قَالَ يَا قَوْمِ اَرَاَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبّ۪ي

وَرَزَقَن۪ي مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًاۜ

(Şuayb) dedi ki: “Ey kavmim!

Söyleyin bakalım; ya Rabbimden apaçık bir delîl üzerinde isem ve beni tarafından güzel bir rızık ile rızıklandırmışsa?

وَمَٓا اُر۪يدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَٓا اَنْهٰيكُمْ عَنْهُۜ

Sizi kendisinden men‘ ettiğim şeyler husûsunda

(siz onlardan sakınırken) size muhâlefet etmeyi

(onları kendim yapmayı) istiyor da değilim.

اِنْ اُر۪يدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۜ

(Ben) ancak gücümün yettiği kadar

ıslâh etmek istiyorum.

وَمَا تَوْف۪يق۪ٓي اِلَّا بِاللّٰهِۜ

Muvaffakiyetim ise ancak Allah(’ın yardımı) iledir.

عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُن۪يبُ

(Ben) yalnız O’na tevekkül ettim

ve ancak O’na yönelirim.”

Hûd )As(Sûresi, 88.Âyet

Furkân-ı Hakîm / Rızâ, Teslîmiyet ve Tevekkül · Marifet Petekleri

İlgili yazılar