Peygamber (s.a.v.)
Peygamber ( s.a.v)'in değeri
HADİS-İ ŞERİF:
Allah Resûlü bir hadis-i şeriflerinde:
"Ümmetimden on kişi ile tartıldım, ağır geldim.
Sonra yüz, sonra bin kişi ile tartıldım yine ağır geldim.
O zaman muvazzaf iki melek dedi ki: Bırak, eğer bütün ümmeti ile tartılsa yine ağır gelecek."[1]
Nitekim bu da gerçekleşmişti. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), gördüğü bir rüyayı şöyle anlatıyor:
"Terazinin bir kefesine ben, diğerine bütün ümmetim konuldu ve ben ağır geldim."[2]
[1]Dârimî, mukaddime 3; Bezzâr, el-Müsned, 9/437; Heysemî, Mecmeu'z-zevâid, 8/255.[2] Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 2/76; Heysemî, Mecmeu'z-zevâid, 9/58.
Evvelâ nurumu yarattı
HADİS-İ ŞERİF:
Resulullah (sav) Efendimizin şu hadis-i şerifleri vardır:
"Allahu Teala, evvelâ nurumu yarattı."
"Allah'ın nurundan yaratıldım; mü'minler dahi benim nurumdan yaratıldı."
(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 533.MEKTUP)
Peygamber mirasları
HADİS-İ ŞERİF:
Ebu îsâ et-Tirmizî der ki: Bize Ali İbn Münzir'in...
Zeyd îbn Erkam'dan rivayetine göre,
Allah Rasûlü (s.a.) şöyle buyurmuştur:
"Size öyle şeyler bırakıyorum ki, onlara sımsıkı sarıldığınız sürece benden sonra asla sapıklığa düşmezsiniz. Onlardan birisi diğerinden daha büyüktür:
Allah'ın kitabı, gökten yeryüzüne uzatılmış iptir.
Diğeri de akrabalarım yani Ehl-i Beyt'imdir.
Bu ikisi Havz-ı Kevser'e gelinceye kadar asla birbirlerinden ayrılmayacaklardır. Bakın bakalım onlar hakkında bana nasıl halefler olacaksınız"?
Hadisi rivayette Tirmizî tek kalmış ve; hasen, garîb bir hadîstir, demiştir.
(İbn-i Kesir Tefsiri-Şura,24)
Ebu İshak, Amr b. Hâris el-Huzaî (r.a)'den rivayet ediyor:
"Peygamber (s.a) vefat ettiğinde ne bir dirhem, ne bir dinar, ne koyun, ne deve bıraktı. Ne de (dünyalık bir şey hakkında) vasiyet etti. Sadece beyaz katırını, silahını ve bağışladığı toprağı bıraktı".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:4,S:196)
Peygamber mirası
HADİS-İ ŞERİF:
Muhammed İbn Yezîd... Kays İbn Kesîr'in şöyle dediğini nakleder: Ebu Derdâ Şam'da iken Medine'den bir adam onun yanına geldi. Ebu Derdâ dedi ki: Kardeşim seni bana getiren şey nedir? Adam; senin Rasûlullah (s.a.)dan duymuş olduğun bir hadîsin bana ulaşmasıdır, dedi.
Ebu Derdâ; ticâret için gelmedin mi? deyince adam; hayır, dedi. Bir ihtiyâç için gelmedin mi? deyince, adam; hayır, dedi. Sâdece bu hadîsi elde etmek için mi geldin? deyince adanı; evet, dedi.
Ebu Derdâ dedi ki: Ben Rasûlullah (s.a.)m şöyle buyurduğunu işittim:
"Kim ilim sebebiyle bir yola koyulursa; Allah Teâlâ onu mutlaka cennete giden bir yola sevkeder. Melekler ilim taleb edeni hoşnûd etmek için kanatlarını yere sererler. Göklerde ve yerde bulunan, hattâ denizde bulunan balıklar bilginler için mağfiret dilerler.
Alimin ibâdet edene üstünlüğü; ayın diğer yıldızlara üstünlüğü gibidir. Muhakkak ki bilginler, peygamberlerin vârisleridir. Peygamberlerin ne bir dînâr, ne de bir dirhem mirasları kalmıştır. Onların mirasları ilimdir. Kim ilmi alırsa, büyük bir pay almış olur".
Bu hadîsi Ebu Dâvûd, Tirmizî ve İbn Mâce, Kesîr İbn Kays kanalıyla nakletmişlerdir.
(İbn-i Kesir Tefsiri, Fatır-30)
Ehl-i beytim Nuh'un gemisi gibidir
HADİS-İ ŞERİF:
Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurdu:
"Ehl-i beytim Nuh'un gemisi gibidir. Kim o gemiye binerse kurtulur, kim de geri kalırsa helak olur".
(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 51.MEKTUP)
HADİS-İ ŞERİF:
Enes bin Mâlik “radiyallahu anh” buyuruyor ki, Peygamberimiz “sallallahu aleyhi ve sellem” buyurdu ki,
"Allahu Teâlâ, bütün insanlar arasından beni seçdi, ayırdı. İnsanların en iyisini bana Ashâb olarak seçti. Bunların arasından da bana akrabâ ve yardımcı olarak en üstünlerini ayırdı.
Bir kimse, Beni sevdiği için, bunlara hürmet ederse, Allahu Teâlâ, onu her tehlikeden korur. Onlara hakâret ederek, Beni incitenleri de incitir".
(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 251.MEKTUP)
Peygamber Hanımları
İkrime dedi ki: O gün, Hz. Peygamberin dokuz hanımı bulunuyordu.
Bunlardan beşi Kureyş kabîlesindendi.
Hz. Âişe, Hafsa, Ümmü Habîbe, Sevde, Ümmü Seleme.
Peygamberin nikâhı altında Nadr kabilesinden
Safiyye Bint Huyey,
Hilâl kabilesinden Meymûne Bint el-Hâris,
Esed kabilesinden Zeynep Bint Cahş
ve Mustalık oğulları kabilesinden Cüveyriye Bint el-Hâris idi.
Allah onlardan razı olsun ve onları da hoşnûd etsin.[16]
(İbn-i Kesir Tefsiri-Ahzab,29)
Dostuma düşman olan Bana harb ilân etmiştir
HADİS-İ ŞERİF:
Buhârî'nin Sahîh'inde Ebu Hüreyre (r.a.)den, onun da Allah Rasûlü (s.a.)nden rivayet ettiği bir hadîse göre Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
"Kim Benim bir dostuma düşman olursa şüphesiz
Bana harb ilân etmiştir".
(İbn-i Kesir Tefditi-Mümin,56)
Mûsâ diri olsaydı, bana tâbi olmaktan başka yapacağı hiç bir şey olmazdı
HADİS-İ ŞERİF:
Îmâm Ahmed der ki: Bize Abdürrezzâk'ın... Abdullah İbn Sabit' den rivayetinde o, şöyle anlatıyor:
Ömer, Allah Rasûlü (s.a.) ne geldi ve :
"Ey Allah'ın elçisi, Kurayza kabilesinden bir arkadaşıma uğramıştım. Bana Tevrat'tan cümleler yazdı. Sana arzetmeyeyim mi? dedi.
Allah Rasûlü (s.a.) nün yüz ifâdesi değişti.
Abdullah İbn Sabit devamla şöyle anlatır :
Ben Ömer'e : Allah Rasûlü (s.a.) nün yüzü ne hale girdi görmüyor musun? dedim de
Ömer: "Allah'ı Rabb olarak, İslâm'ı din olarak, Muhammed'i de Rasûl olarak kabul edip razı olduk, dedi".
Hz. Peygamber (s.a.) ,in kızgınlığı gitti ve şöyle buyurdu:
"Nefsim kudret elinde olan (Allah) a yemîn ederim ki; şayet Mûsâ diri olsaydı, bana tâbi olmaktan başka yapacağı hiç bir şey olmazdı".......
"Muhammed'in nefsi kudret elinde olan (Allah) a yemîn olsun ki, Mûsâ aranızda olsaydı da sonra beni bırakıp ona tâbi olmuş olsaydınız mutlaka sapıklığa düşmüş olurdunuz. Siz ümmetlerden benim nasibim, ben de peygamberlerden sizin nasîbinizim".
(İbn-i Kesîr Tefsiri, Yûsuf (as),3)
Peygamberlik vazifesi
Yağmur ve ateş üzerinden misal
HADİS-İ ŞERİF:
Buhârî ve Müslim'in Sahîh'lerinde Ebu Mûsâ el-Eş'arî'den rivayete göre, Allah Rasûlü (s.a.) şöyle buyurmuştur :
"Allah'ın benimle göndermiş olduğu hidâyet ve ilmin misâli, yere isabet eden yağmurun misâli gibidir.
Yeryüzünde tertemiz bir yer vardır ki suyu kabul eder, birçok otlar bitirir.
Yeryüzünden çorak bir yer vardır ki suyu tutar ve Allah Teâlâ onunla insanları faydalandırır; ondan içerler, (hayvanlarını) sularlar, (arazîlerini) sular ve zirâat yaparlar.
Yağmur yeryüzünden başka bir yere de isabet eder ki orası düz ve kaygan bir yer olup suyu tutmaz ve ot da bitirmez..
İşte Allah'ın dininde bilgin olup Allah'ın benimle göndermiş olduğuyla faydalandırdığı, bilen ve öğreten kimse ile buna başını kaldırıp ilgilenmeyen, benimle gönderilen Allah'ın hidâyetini kabul etmeyenin misâlî budur".
Bu; su ile verilmiş bir misâldir.
İmâm Ahmed'in Abdür-rezzâk kanalıyla... Ebu Hüreyre'den onun da Allah Rasûlü (s.a.) nden rivayet ettiği diğer bir hadîste o, şöyle buyurmuştur :
"Benim ve sizin misâliniz ateş yakan birisinin misâli gibidir. Ateş çevresini aydınlattığında, kelebekler —Bunlar ateşe düşen hayvancıklardır— ateşe düşmeye başlarlar. Adam onları engellemeye başlar da ona üstün gelip •ateşe atılır, ateşe girerler.
İşte benim ve sizin misâliniz budur. Ben sizin ateşe girmemeniz için eteklerinizden (veya bellerinizden) tutmuş : Ateşten bana gelin, ateşten bana gelin, gelin, diyorum; siz bana üstün gelip ateşe giriyorsunuz".
Hadîsi Buhârî ve Müslim de Sahîh'lerinde tahrîc etmişlerdir.
İşte bu da, ateş ile verilmiş bir misâldir.
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Ra'd 17)
Münafıklara cenaze namazı
HADİS-İ ŞERİF:
İmâm Ahmed der ki: Bize Ya'kûb'un... Ömer îbn Hattâb (r.a.) dan rivayetine göre; o, şöyle diyor : Abdullah İbn Übeyy öldüğünde Allah Rasûlü (s.a.) onun namazına çağırıldı. Hz. Peygamber onun namazını kılmak için kalktı. Namazını kılmak üzere başında durduğunda döndüm ve göğsü hizasında durdum.
"Ey Allah'ın elçisi, filân, filân günler —onun günlerini sayar— şöyle şöyle diyen Allah'ın düşmanı Abdullah İbn Übeyy üzerine mi (namaz kılacaksın)"? dedim.
Allah Rasûlü (s.a.) tebessüm buyurdu. Ben bunu fazlaca söyleyince :
"Geri çekil ey Ömer, ben muhayyer bırakıldım ve (onun namazını kılmayı) tercih ettim.
Bana «Onlar için ister mağfiret dile, ister mağfiret dileme. Onlar için yetmiş defa mağfiret dilesen de Allah onları bağışlamayacaktır.» denildi.
Şayet yetmişden fazla mağfiret dilediğimde bağışlanacağını bilsem mutlaka mağfiret dilemeyi arttırırdım", buyurdu, sonra namazını kıldı ve onunla (cenazesiyle) birlikte yürüdü, defin işi bitinceye kadar kabri başında durdu.
Allah ve Rasûlü en iyi bilen olduğu halde Allah Rasûlü (s.a,) ne karşı olan bu cür'etime ne kadar şaşılır.
Allah'a yemîn olsun ki çok geçmeden şu iki âyet indi:
«Onlardan ölen hiç bir kimsenin namazını kılma, kabrinin başında durma. Çünkü onlar, Allah'a ve Rasûlüne küfrettiler ve fâsıklar olarak öldüler.»
Bundan sonra Allah Rasûlü (s.a.) hiç bir münafığın namazını kılmadı ve vefatına kadar hiç birinin kabri başında durmadı.
Hadîsi bu şekliyle tefsir babında Muhammed İbn İshâk kanalıyla Zührî'den rivayet eden Tirmizî hadîsin hasen, sahîh olduğunu söyler.
Hadîsin bir benzerini Buhârî de Yahya İbn Bükeyr kanalıyla... Zührî'den rivayet etmiştir. Bu hadîsin lâfzı şöyledir : Allah Rasûlü :
"Ey Ömer, benden geri dur, buyurdu. Ben fazla konuşunca: Ben muhayyer bırakıldım ve (namazını kılmayj) tercih ettim. Şayet yetmişden fazla mağfiret dilediğimde bağışlanacağını bilseydim mutlaka yetmişden fazla mağfiret dilerdim", buyurdu.
Allah Rasûlü namazını kılıp ayrıldı. Çok geçmemişti ki Berâe sûresinden şu iki âyet nazil oldu :
«Onlardan ölen hiç bir kimsenin namazını kılma, kabrinin başında durma...»
Allah Rasûlü (s.a.) en iyi bilen olduğu halde Allah Rasûlüne karşı olan bu cür'etime sonraları çok şaştım.
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Tevbe.84)
Latîfe
HADİS-İ ŞERİF:
Resûlü Ekrem (S.A.V.) Süheyb'i (R.A.) hurma yerken gördü. Halbuki gözünün biri ağrıyordu.
Ona:
"Gözün ağrıdığı halde hurmayı nasıl yiyorsun?" Deyince,
Süheyb de şaka yollu:
"Yâ Resûlallah! Ağrımayan tarafı ile yiyorum"diye cevap verdi.
Bu cevap, Resûlü Ekrem'in hoşuna gitti ve gülümsedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.51}
Hz. Peygamberin merhameti
HADİS-İ ŞERİF:
İmâm Ahmed der ki: Bize Osman İbn Muhammed... Saîd tbn Cübeyr kanalıyla, İbn Abbâs'm şöyle dediğini nakletti:
Mekke halkı Hz. Peygamber'den Safa tepesini kendilerine altın yapmasını, dağların bir tarafında ekin ekme imkânlarının verilmesini istediler.
Ona denildi ki: "İstersen Biz onlara yavaş davranalım, istersen dilediklerini verelim. Ama o zaman küfrederlerse; onlardan önceki milletlerin helâk edildiği gibi onlar da helak edilir".
Hz. Peygamber; "hayır, onlara yavaş davranılmasını dilerim", dedi.
Bunun üzerine
«Bizi âyetlerle göndermekten alıkoyan şey; ancak öncekilerin onları yalanlamış olmalarıdır. Semûd'a da gözleri göre göre bir dişi deve vermiştik.» âyetini inzal buyurdu.
Neseî bu hadîsi Cerîr kanalıyla İbn Abbâs'tan nakletmiştir.
(İbn-i Kesîr Tefsiri.İsrâ 59)
HADİS-İ ŞERİF:
Abdürrezzâk der ki: Bize Ma'mer Câbir'den rivayet etti ki; Rasû-lullah (s.a.) bir konakta konakladı. Halk, büyük bir ağacın altında gölgelenmek istedi.
Hz. Peygamber silâhını bir ağaca asmıştı. Bedevinin biri gelerek Rasûlullah (s.a.) m kılıcını aldı, kınından çıkardı. Rasûlullah'a karşı yönelerek dedi ki; "seni, şimdi benden kim alıkoyar"?
Rasûlullah (s.a.); "Allah", dedi.
Bedevi iki veya üç kere, seni benden kim alıkoyar"? diye tekrarladı.
Rasûlullah (s.a.) da her seferinde "Allah", dedi.
Câbir der ki: Bedevi kılıcı kınına koydu. Bunun üzerine Rasûlullah (s.a.) ashabını çağırarak Bedevi'nin durumunu onlara bildirdi. Adam, Hz. Peygamberin yanında oturuyordu. Rasûlullah onu cezalandırmadı.
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Mâide 11)
HADİS-İ ŞERİF:
643: Aişe (Allah Ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre bir gün peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’e
Ey Allahın peygamberi Uhud gününden daha şiddetli bir gün yaşadın mı? diye sordum.
Şöyle cevap verdi.
“Evet senin kavminden çok kötülük gördüm. Onlardan gördüğüm sıkıntının en şiddetlisi Akabe gününde idi. O gün ben Taifli Abdü Külalin oğlu İbni Abdu Ya’lile sığınmak istemiştim de beni kabul etmemişti.
Bende geri dönmüş, derin üzüntüler içinde dalgın dalgın yürüyüp gidiyordum. Karn’üs Sealîbe varıncaya kadar kendime gelemedim.
Orada başımı kaldırıp baktığımda bir bulutun beni gölgelediğini gördüm. Dikkatlice bakınca bulutun içinde Cebrail’i gördüm. Cebrail bana seslenerek Allah kavminin sana ne söylediğini ve seni himayeyi nasıl reddettiğini duymuştur. Onlara dilediğini yapabilmem için sana dağlar meleğini göndermiştir.
Bunun üzerine dağlar meleği bana seslenerek selam verdi.
Sonra da:
“Ey Muhammed kavminin sana ne dediğini Allah işitti. Ben dağlar meleğiyim ne emredersen yapmam için Allah beni sana gönderdi. Ne yapmamı istiyorsun? Dilersen Ahşabeyn denilen şu iki dağı onların başına kapatıvereyim dedi. o zaman
ben “Hayır Allah’ın onların soylarından sadece Allah’a ibadet edecek ve ona hiçbir şey ortak koşmayacak kimseler çıkaracağını ümit ederim dedim.”
(Buhâri Bed’ul halk 7, Müslim cihad 111) (Riyâzu's-Sâlihîn)
HADİS-İ ŞERİF:
29: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in azatlısı, dostu ve dostunun oğlu olan Ebû Zeyd Üsâme ibn Zeyd ibn Hârise (Allah Onlardan razı olsun)’den nakledildiğine göre şöyle söyledi:
Kızı Zeynep Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’e: Oğlum ölmek üzeredir bize kadar lütfen geliniz diye haber gönderdi. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’de selam gönderdi ve:
“Veren de alan da Allah’tır, O’nun katında herşeyin belli bir vakti vardır, sabretsin ecrini Allah’tan beklesin.” buyurdular.
Bunun üzerine kızı Peygamberimiz (sallallahu aleyhi vesellem)’e and veriyorum mutlaka gelsin diye tekrar haber gönderdi. Bu sefer Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) yanında Sa’d ibn Ubâde, Muâz ibn Cebel, Übeyy ibn Ka’b, Zeyd ibn Sâbit ve başka bazı sahabilerle beraber kalkıp kızına gitti.
Çocuğu Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’e verdiler. Onu kucağına aldı canı çıkmak üzere çırpınıp duruyordu. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in gözlerinden yaşlar boşandı.
Durumu gören Sa’d ibn Ubâde bu ne haldir ya Rasûlallah? diye sordu. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) de:
“Bu Allah’ın kullarının kalbine koyduğu acıma duygusudur” buyurdu.
Diğer bir rivayette:
“Bu Allah’ın öyle bir rahmetidir ki; onu kullarından dilediğinin kalbine yerleştirir. Zaten Allah kullarından merhametli olanlara rahmet eder.” buyurdular.
(Buhârî, Ce nâiz 33; Müslim, Cenâiz 9). (RİYAZÜ'S SALİHİN)
HADİS-İ ŞERİF:
4/646: Abdullah ibni Mesud (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir.
Rasûlüllah (sallallahu aleyhi vesellem) peygamberlerden birinin halini anlatışı hala gözümün önündedir.
O peygamberi kendi kavmi dövüp kan içinde bırakmışlardır. O bu haldeyken yüzünden kanları silerken şöyle diyordu.
“Allahım kavmimi bağışla çünkü onlar doğruyu bilmiyorlar”
(Buhari, Enbiya 54, Müslim, Cihad 105) (Riyâzu's-Sâlihîn)
HADİS-İ ŞERİF:
Velîd İbn Müslim der ki: Bana Abdullah İbn-Mübârek'in... Şeybe İbn Osman'dan rivayetine göre; o, şöyle demiştir :
Huneyn günü Allah Rasûlü (s.a.) nü yalnız ve çevresi boş görünce babamı, amcamı ve Ali ile Hamza'nın onları öldürdüğünü hatırladım ve kendi kendime :
İşte bu gün ondan intikamımı alacağım, dedim. Sağından vurmak için gittim ve Abbâs İbn Abdülmuttalib'i orada dikilir buldum. Üzerinde beyaz bir zırh vardı. Toz duman içinde parlayan bir gümüş gibiydi. Amcası, elbette onu terketmeyecek, yalnız bırakmayacak, dedim.
Solundan vardım ve Ebu Süfyân İbn Haris İbn Abdülmuttalıb ile karşılaştım. Amcası oğludur, elbette onu yalnız bırakmıyacaktır, dedim. Arkasından vardım.
Sâdece üzerine kılıçla atılmam kalmışken onunla benim aramda şimşek gibi bir alev parladı. Ben ateşin beni yakmasından korkup elimi gözüme koydum ve gerisin geri yürüdüm.
Allah Rasûlü (s.a.) dönüp :
"Ey Şeybe, ey Şeybe, yaklaş bana. Ey Allah'ım ondan şeytânı gider", buyurdular.
Gözümü ondan çevirdim. Muhakkak ki o, bana gözümden ve kulağımdan daha sevimli idi.
"Ey Şeybe, kâfirlerle savaş", buyurdular.
Hadîsi Beyhakî, Velîd'den rivayetle zikretmiştir.
Yine Beyhakî'nin Eyyûb İbn Câbir kanalıyla... Şeybe'den rivayetine göre o, şöyle demiştir :
Huneyn günü Allah Rasûlü (s.a.) ile birlikte çıkmıştım.
Beni ne İslâm ve ne de onu tanımam çıkarmış değildi.
Fakat Hevâzin'in Kureyş'e gâlib gelmesini kabullenemeyip Allah Rasûlü'nün yanında dikilirken :
Ey Allah'ın Rasûlü, ben alaca, karışık renkli atlar görüyorum, dedim.
"Ey Şeybe, onu ancak bir kâfir görür", buyurup eliyle göğsüme vurdular ve :
"Ey Allah'ım, Şeybe'ye hidâyet bahşet", buyurdular.
Elini göğsüme ikinci kere vurup :
"Ey Allah'ım, Şeybe'ye hidâyet bahşet", buyurdular.
Sonra üçüncü defa vurup :
"Ey Allah'ım, Şeybe'ye hidâyet bahşet", buyurdular.
Allah'a yemîn ederim ki üçüncü defada elini göğsümden çekmemişti ki Allah'ın yaratıklarından bana ondan daha sevimli hiç kimse kalmamıştı...
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Tevbe.27)
HADİS-İ ŞERİF:
(4542)- Hz. Cabir (radıyallahu anh) anlatıyor: "Sahabeler (radıyallahu anhüm), Aleyhissalâtu vesselâm'a mürâcat ederek:
"Ey Allah'ın Resulü! Taiflilerin okları bizleri yaralayıp parçaladı. Aleyhlerine Allah'a bir bedduada bulunuverseniz", dediler.
Aleyhissalâtu vesselâm:
"Allahım, Taiflilere hidayet ver!" buyurdular!"
[Tirmizî, Menakıb, (3937).]
AÇIKLAMA:
1- Taif şehrinde yaşayan halkın ismi, Benî Sakif veya kısaca Sakif'dir. Daha önce (4295. hadis) Taif Gazvesi bahsinde geçtiği üzere Taif'in kuşatılması sırasında müstahkem kalelerden atılan oklar şehrin müdâfasında müessir olmuş, müslümanlardan bazılarının ölümüne, birçoğunun da yaralanmasına sebep olmuştu.
İşte bu başarısızlık üzerine, askerlerden bazıları Resûlullah'a mürâcatla beddua taleb ederlerse de Aleyhissalâtu vesselâm, sadedinde olduğumuz hadiste görüldüğü üzere,beddua yerine Allah'tan hidayet talebinde bulunur.
(İbrahim Canan, Kutub-i Sitte Tercüme ve Şerhi, Akçağ Yayınları: 13/105.)
HADİS-İ ŞERİF:
İmâm Ahmed der ki: Bize Ya'kûb'un... Ömer îbn Hattâb (r.a.) dan rivayetine göre; o, şöyle diyor : Abdullah İbn Übeyy öldüğünde Allah Rasûlü (s.a.) onun namazına çağırıldı. Hz. Peygamber onun namazını kılmak için kalktı. Namazını kılmak üzere başında durduğunda döndüm ve göğsü hizasında durdum.
"Ey Allah'ın elçisi, filân, filân günler —onun günlerini sayar— şöyle şöyle diyen Allah'ın düşmanı Abdullah İbn Übeyy üzerine mi (namaz kılacaksın)"? dedim.
Allah Rasûlü (s.a.) tebessüm buyurdu. Ben bunu fazlaca söyleyince :
"Geri çekil ey Ömer, ben muhayyer bırakıldım ve (onun namazını kılmayı) tercih ettim.
Bana «Onlar için ister mağfiret dile, ister mağfiret dileme. Onlar için yetmiş defa mağfiret dilesen de Allah onları bağışlamayacaktır.» denildi.
Şayet yetmişden fazla mağfiret dilediğimde bağışlanacağını bilsem mutlaka mağfiret dilemeyi arttırırdım", buyurdu, sonra namazını kıldı ve onunla (cenazesiyle) birlikte yürüdü, defin işi bitinceye kadar kabri başında durdu.
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Tevbe.84)
Verdiği sözde dururdu
HADİS-İ ŞERİF:
Ebu Davud'un Sünen'inde ve Ebu Bekr Muhammed İbn Ca'fer el-Harâitî’nin «Mekârim'ül-Ahlâk» adlı kitabında İbrahim îbn Tahmân kanalıyla... Abdullah İbn Ebu Hamza'dan rivayetine göre; o, şöyle anlatmış:
Allah Rasûlü (s.a.) peygamber olarak gönderilmezden önce onunla alışveriş yaptım. Onun bende bir miktar alacağı kaldı. Bu kalanı kendisine o yerde (bulunduğu yerde) getireceğimi va'dettim. Getireceğim günü ve ertesi gününü unuttum da üçüncü gün ona gittim. O, yerindeydi.
Bana:
"Ey genç, doğrusu beni zor bir durumda bıraktın. Ben burada üç günden beri seni bekliyorum", dedi. Harâitî'nin rivayetinin lafzı budur.
(İbn-i Kesir Tefsiri, Meryem 55.Âyet)
Sünnet-i Seniyye
HADİS-İ ŞERİF:
"Çok yaşayanlar ileride çok ayrılıklar görür. O zaman size lazım olan benim sünnetimle amel etmek ve eshâbımın izinden gitmektir. Sünnetime yapışmanız bir şeyi azı dişinizle tutmak gibi olsun.
Benden sonra ortaya çıkan din işlerinden çok sakınınız. Çünkü sonradan çıkan her şey bid'attir ve her bid'at, dalalettir, sapıklıktır".
"Sakın sizi şöyle bulmayayım ki, sizden biriniz tahtında yaslanıp, emir veya yasak ettiğim şeylerden birisi geldiğinde, ben bunu bilmem, ancak Allah'ın kitabında ne bulursak ona uyarız, der".
"Sizden biriniz koltuğunda oturup da Allahü Teâlâ bu Kur'an'da haram ettiği şeylerden başka şey haram etmemiştir, sanar mı? Biliniz ki, ben de çok şeylerle vaaz ve emr etmişimdir. Çok şeyden nehy kılmışım. Onlar da Kur'an'dandır.Belki daha çoktur".
"Sünnetimi seven beni sevmiş olur.
Beni seven Cennette benimle beraber olur".
"Benim sünnetimden yüz çeviren benden değildir".
"Sizden biriniz beni, ana, baba, evlat ve bütün insanlardan çok sevmedikçe mü'min sayılmaz".
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.497-498)
HADİS-İ ŞERİF:
Ebu Hurre er Rakkaşi sahabi olan amcasından naklediyor:
Rasulullah (S.A.V.) veda haccı sırasında insanlara şöyle buyurdu:
"Sözümü dinleyin,iyi yaşarsınız".
(Ahmed-5/72. HAYAT'ÜS SAHABE. 4.Cild)
HADİS-İ ŞERİF:
Hazreti Peygamber:
"Allahü teâlâ'nın rahmeti benim vekillerimin üzerine olsun." buyurmuş.
Vekilleriniz kimlerdir? Diye sorulunca:
"Sünnetimi yaşatıp, Allahü Teâlâ'nın kullarına öğretenlerdir. "cevâbını vermişlerdir.
(İMAM GAZALİ-İHYAU 'ULÜMİ'D-DİN.CİLD.1.5.36)
HADİS-İ ŞERİF:
"Allahü teâlâ'nın yarattığı bir melek hergün şöyle nidâ eder:
Sünnetinden ayrılan kimseye Resûlüllah'ın şefâatı ulaşmaz."
{İMAM GAZALİ-İHYAU 'ULÜMİ'D-DIN.CİLD.1.S.205)
Benim sünnetimi ihya eden beni sevmiş demektir
HADİS-İ ŞERİFLER:
Enes İbni Mâlik (R.a.) şöyle demiştir:" Resûlullah (s.a.v.) bana şöyle buyurdu:
"Yavrum! Eğer kalbinde kimseye karşı kin beslemeden sabahlayabiliyor ve akşamı edebiliyorsan bunu yap".
Ardından da şunu söyledi:
"İşte bu benim sünnetlerimden biridir.
Benim sünnetimi ihya eden beni sevmiş demektir.
Beni seven de Cennette benimle beraber olur".
(Tirmizi ,ilim 16 , nr.2678)
Namazları
HADİS-İ ŞERİF:
Ebu Dâvûd der*ki: Bize Ahmed İbn Salih... Avı İbn Mâlik el-Eş-caî'den nakletti ki; o, şöyle demiş:
"Bir gece ben Rasûlullah ile birlikte namaza durdum.
O, kıyamda Bakara sûresini okudu.
Hiç bir rahmet âyeti geçmezdi ki orada durup dilekte bulunmasın. Hiç bir azâb âyeti geçmezdi ki orada durup Allah'a sığınmasın.
Sonra kıyamı kadar rü-kû'da kaldı ve rükû'unda; ceberut, melekût, kibriyâ ve azamet sahibini tenzih ederim, diyordu.
Sonra kıyamı kadar secdede kaldı ve secdesinde de aynı şekilde söyledi. Sonra kalkıp Âl-i İmrân sûresini okudu, sonra da başka sûreleri okudu".
Bu hadîsi Tirmizî Şemail bahsinde, Neseî de Sünen'inde Muâviye İbn Salih kanalıyla... Avf İbn Mâlik'den rivayet ederler.
(İbn-i Kesir Tefsiri- Yâsîn,83)
HADİS-İ ŞERİF:
Abdullah b. Şuhayr der ki:
"Namaz kıkarken Rasûlüllah (s.a.v.) in yanına geldim, Ağlamaktan göğsünden kazan kaynamasının cızırtısı gibi cızırtı sesi geliyordu".
(Ebû Davud,Tirmizî)('Gece yolcuları'kitabı.sâhife:192)
Güzel ahlâkı
HADİS-İ ŞERİF:
Hammad b. Seleme, Âsım b. Behdele'den, o Zirr b. Hubeyş'den, o da Abdullah b. Mes'ud (r.a)'dan rivayet ediyor:
Bedir savaşında üç kişi bir deveye biniyordu. Ali b. Ebî Tâlib ve Ebu Lübâbe, Hz. Peygamber (s.a)'in yoldaşlarıydı. Yürüme nöbeti Rasûlüllah (s.a)'a geldiğinde ona şöyle derlerdi:
"Yâ Rasûlüllah! Siz bininiz! Biz sizin yerinize yürürüz"
Rasûlüllah (s.a) şöyle derdi:
"Ne siz benden daha güçlüsünüz, ne de benim sevaba sizden daha az ihtiyacım var".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:5,S:323)
Hadis-i Şerifler / Peygamber ve Sünneti · Marifet Petekleri