Arama

Başlık ve içerikte ara

Salavât-ı Şerife okumak

13 dk

Salavât-ı Şerife okumak

HADİS-İ ŞERİF:

2. (5364)- Ubey İbnu Ka'b (radıyallahu anh) anlatıyor:

"Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) gecenin üçte ikisi geçince kalkar ve:

"Ey insanlar! Allah'ı zikredin! Allah'ı zikredin! "Sarsıcı" kesinlikle gelecektir; "takipçi" de onun arkasından gelecektir. Ölüm, içindeki (şiddet ve sıkıntı)larla gelecek, (öyleyse ahirete hazırlanın!)" derdi.

Übey devamla dedi ki:

"Ey Allah'ın Resulü dedim, ben sana çok salat oku(mak isti)yorum. (Duamda) ne miktarını sana salat u selam yapayım?"

"Dilediğin kadar!" buyurdular.

"Dörtte bir (yeter mi)?" dedim.

"Dilediğin kadar!" buyurdular,

"Eğer artırırsan, bu senin için daha hayırlı!" dediler.

"Üçte iki(ye ne dersiniz?)" dedim.

"Dilediğin kadar!" buyurdular,

"Eğer artırırsan, bu senin için daha iyi!" dediler.

"(Kendim için dua ettiğim vaktin) tamamını size salât u selam okumaya ayırayım mı?" dedim.

"Bu takdirde, (dünyevî ve uhrevî) dilediğin kabul edilir, günahın affedilir!" buyurdular."

[Tirmizî, Kıyamet 24, (2459).](Kütüb-i Sitte, Mev'izeler)

HADİS-İ ŞERİF:

Abdullah b. Mes'ûd'dan rivayet edildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:

“Kıyamet günü insanların bana en yakını, bana en çok salavât getirendir.”

(T484 Tirmizî, Vitr, 21)

HADİS-İ ŞERİF:

Ali b. Ebû Tâlib'in naklettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:

“Cimri, yanında anıldığım hâlde bana salavât getirmeyen kimsedir.”

(T3546 Tirmizî, Deavât, 100)

HADİS-İ ŞERİF:

Ebû Hüreyre'nin naklettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:

“Evlerinizi kabirlere çevirmeyin. Benim kabrimi de bayram yeri hâline getirmeyin. Bana salavât getirin. Çünkü nerede olursanız olun, salavâtınız bana ulaşır.”

(D2042 Ebû Dâvûd, Menâsik, 96, 97)

HADİS-İ ŞERİF:

Ebû Hüreyre'den rivayet edildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:

“Bana bir kez salavât getirene Allah on kez salavât getirir (rahmet eyler).”

(M912 Müslim, Salât, 70)

HADİS-İ ŞERİF:

Allah Resulü (s.a.v) buyuruyor:

"Vefatımdan sonra sizden kim bana selam gönderirse, Cebrail (Aleyhisselam) gelir ve bana şöyle der:

Yâ Muhammed! Ümmetinden falan kimsenin sana selamı var.

Buna karşılık ben şöyle selam alırım:

Benden de ona selam olsun. Ayrıca onun için Allah'tan rahmet ve bereket diliyorum."

Resulullah (s.a.v)'a salavat okumanın faziletini anlamak istiyorsan Allah Teala'nın şu emrine bak ve iyi düşün:

"Gerçekten Allah ve melekleri Peygambere salät ederler.

Ey iman edenler!

Siz de ona teslimiyetle salât ve selâm edin."

(Ahzab Suresi / 56. Ayet)

Niçin Salavât getirmeliyiz?

Kur’an âyetlerinde açıkça belirtildiği gibi, Hz. Peygamber, ümmetine çok düşkün, son derece şefkatli ve merhametlidir. Onun duası, müminler için sükûnet ve huzur kaynağıdır. Zira insanların hidayet bulması için kendini harap edecek kadar çalışıp çabalayan Allah Resûlü müminlere kendi canlarından daha yakındır.

Rahmet Elçisi, hayatı boyunca aile bireyleri olarak gördüğü müminleri korumak için çaba göstermiş, tehlikelere karşı kol kanat germiş, hatta olabilecek bazı fitnelere de işaret etmiştir.

Gece ateş yakan kimsenin ateşe üşüşen böceklerle kelebekleri kurtarmaya çalıştığı gibi, cehenneme gitmemeleri için âdeta kuşaklarından tutup ümmetini engellemeye çalışmış, onlar için rahmet, huzur ve bereket kaynağı olan duasını esirgememiştir.

Hesabın verileceği, o zorlu mahşer gününde de Yüce Mevlâ’nın huzurunda secdeye kapanıp yalvaracağını, kendisine ne istediği sorulunca da, “Yâ Rabbi, ümmetim, ümmetim!” diyerek inananların affını dileyeceğini belirtmiştir.

Kendisini zaman, mekân, renk ve kültür farkı gözetmeksizin iman eden her müminin dünya ve âhiretteki en yakını olarak tanıtmış, gerçek velisinin ancak Allah ve salih müminler olduğunu ifade etmiştir.

Resûl-i Kibriyâ bu şekilde bütün müminlerle irsî akrabalığın ötesinde, tarifi zihinleri zorlayan bambaşka bir yakınlık; rahmet, bereket ve iman yakınlığı kurmuştur.

Kutlu Nebî’ye inananların da onun velâyet ve yakınlığını kabul etmeleri, sevgi ve saygı göstermeleri mümin olmanın bir gereği olmuştur.

Hz. Peygamber’in Müslümanlar için güzel bir örnek, onların önünde aydınlatıcı bir kandil olduğunu haber veren Allah Teâlâ müminlerden ona salât ü selâm getirmelerini istemiştir.

Hayatlarını Hz. Peygamber’in öğretileri ile şekillendiren, ona bağlılıklarını, saygı ve hürmetlerini her vesileyle gösteren sahâbîler, bunun ötesini de talep etmişlerdi.

Sevgilerini, saygılarını sürekli ifade edebilecekleri, gönüllerinde yakınlık hissi uyandıracak ve her an Allah Resûlü ile duygusal bir iletişim kurmalarına imkân sağlayacak bir vasıta arıyorlardı. Birçok konuda danıştıkları, görüş aldıkları Hz. Resûl’e bunun nasıl olacağını da sormuşlardı.

Nitekim Ebû Mes’ûd el-Ensârî adıyla bilinen Ukbe b. Amr anlatıyor:

“Bir gün Sa’d b. Ubâde’nin meclisinde otururken, Allah Resûlü yanımıza geldi.

Beşîr b. Sa’d ona,

‘Allah Teâlâ sana salât ü selâm getirmemizi emir buyurdu. Peki, sana nasıl salavât getireceğiz ey Allah’ın Resûlü?’ diye sordu.

Resûlullah bir süre sustu. Öyle ki bizler, ‘Keşke Beşîr bu soruyu sormasaydı!’ diye düşündük. Bir müddet sonra Resûlullah (sav),

‘Allâhümme salli alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed, kemâ salleyte alâ âli İbrâhîm. Ve bârik alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed, kemâ bârekte alâ âli İbrâhîm. İnneke hamîdün mecîd.

(Allah’ım! Muhammed’e ve Muhammed ailesine, tıpkı İbrâhim ailesine rahmet eylediğin gibi rahmet et. Allah’ım! Muhammed’e ve Muhammed ailesine, tıpkı İbrâhim ailesine bereket ihsan ettiğin gibi bereket ihsan eyle! Şüphesiz sen övgüye en lâyık ve şanı en yüce olansın.)deyin. Selâm da, bildiğiniz gibidir.’ buyurdu.”

Hakkında hac esnasında başını tıraş ettirmek zorunda kaldığından dolayı fidye âyeti inen Kâ’b b. Ucre de Allah Resûlü’nden öğrendiği salât ü selâm getirme şeklini bir hediye olarak tanımlamış ve bu güzel hediyeyi benzer lafızlarla arkadaşlarına aktarmıştır.

Bunun yanında Peygamber Efendimizin

“Allah’ım, İbrâhim ailesine rahmet ettiğin gibi, Muhammed’e, onun eşlerine ve neslinden gelenlere de rahmet et.

Ve İbrâhim ailesini mübarek kıldığın gibi Muhammed’i, onun eşlerini ve neslinden gelenleri de mübarek kıl. Şüphesiz sen, övgüye en lâyık ve şanı en yüce olansın.” şeklinde salât ü selâm getirilmesini tavsiye ettiği de rivayet edilmiştir.

Hz. Peygamber, ashâbına salavât getirme şekillerini öğrettiği gibi nerelerde ve nasıl salavât getireceklerini de öğretmiştir. Özellikle ibadetlerin en faziletlisi olan namazın sonunda tahiyyâtın ardından salât ü selâm getirilmesini istemiştir.

Allah Resûlü,

“Müezzini duyduğunuz zaman onun söylediklerini siz de söyleyin. Sonra bana salavât getirin. Çünkü kim bana bir kere salavât getirirse Allah ona on defa salavât getirir (merhamet eder).

Sonra benim için Allah’tan ‘vesile’ isteyin. Çünkü vesile cennette öyle bir derecedir ki Allah’ın kulları arasından sadece bir kimseye nasip olur. Umarım ki o ben olurum. Benim için vesile dileyen kimseye şefaatim vacip olur.” buyurmuştur.

Yine mescide girerken ve çıkarken salavât getirerek,

“Rabbim günahlarımı bağışla, bana rahmet kapılarını aç.” diye dua etmiş, böylece ümmetine örnek olmuştur.

Hz. Peygamber cuma günlerinden söz ederken,

“...O günde bana çok salavât getirin, çünkü sizin salavâtınız bana arz olunur.”buyurmuştur.

Peygamber Efendimizin tavsiyelerine uyan sahâbenin birçok münasebette ona salavât getirdikleri bilinmektedir.

Abdullah b. Ömer Resûlullah’ın (sav) kabri başında durmuş, salavât getirmiş, Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer’e de dua etmişti.Hz. Ömer Safâ ve Merve arasında sa’y yapılırken salavât getirilmesini istemişti. Hz. Ali hutbeye Allah’a hamd ü senâ ve Resûlullah’a salavât ile başlar,

Ebû Hüreyre de cenaze namazında salât ü selâm getirirdi.

Salât ü selâm getiren kişi Hz. Peygamber’i andığı gibi Allah’ı da hatırlar, kendilerine böyle yüce bir Peygamber gönderdiği için O’na şükreder.

Bu şekilde Allah’ın emrini yerine getirerek Allah ve Resûlü ile iletişim hâlinde olur.

Onları hatırlamanın mutluluğunu yaşar.

Resûlullah (sav), “Bana salât ve selâm getirin. Çünkü bu sizin için bir arınmadır.” buyururken de salât ü selâmın bir arınma vesilesi olduğuna işaret etmişti.

Bu şekilde zekâtı verilen malın temizlenip arındığı gibi Allah’ı ve Resûlü’nü anan, zikreden kişinin de günahlardan temizlenme imkânı bulacağını belirtiyordu.

Hz. Peygamber’e salavât getirmek, bir bakıma ona şükran borcumuzu yerine getirmek anlamına da gelir. Çünkü o, insanların hidayete erişmeleri için büyük çaba sarf etmiş ve sahâbeden itibaren tüm müminler ondan öğrendikleriyle bu bahtiyarlığa erişmiştir.

Bu yüzdendir ki müminler, salavât getirirken Kutlu Nebî’nin ümmeti olduğunun farkında olurlar. Ona bağlı olmaktan, ona bağlılıklarını ve şükranlarını sunmaktan büyük haz ve mutluluk duyarlar.

Salavât getirmek, Allah Resûlü’ne duyulan sevginin ilânı, ona ve sünnetine bağlılığın bir göstergesidir. Sözlü ifadeler destek olma, bağlılığı anlatma veya sevgiyi ifade etmenin en önemli araçlarındandır. Ancak Resûlullah’a bağlanma, ona destek olma sadece sözlü ifadelere indirgenemez.

Hz. Peygamber’in insanlara getirdiği mesaj gönüllere hitap ettiği gibi hayata, hayatın pratiğine de yönelikti. Onunla birlikte yaşayanlar fiilleri ve uygulamaları ile bunu yeterli bir şekilde yaptıktan sonra nasıl salavât getireceklerini sormuşlardı.

Dolayısıyla salât ve selâmı sadece lafızlara hasretmek, bu şekilde uygulamak Hz. Peygamber’in ona yüklediği mânâyı ifade etmeye yetmez. Dil ile Allah Resûlü’ne salavât okumanın yanı sıra onun getirdiği vahyi desteklemek ve hayat boyunca yaşanır kılmak gerekir.

“Kıyamet günü insanların bana en yakını, bana en çok salavât getirendir.”hadisinden de ümmetinin kendisi ile kurduğu sıkı bağ anlaşılmalıdır. Şüphesiz onun sünnetini en çok rehber edinenler, önderliğine en iyi şekilde teslim olanlar, hayatları boyunca onun öğretilerine destek olan ve insanlara anlatmaya çalışan kişiler, ona en çok salavât getiren yani aradaki iman ve gönül bağını en samimi şekilde kuranlardır.

Nitekim Peygamber Efendimizin kıyamet günü için Allah ve Resûlü'nün sevgisini hazırladığını söyleyen bir sahâbîye,

“Kişi sevdiğiyle beraberdir.” buyurması, ayrıca inananlara cennete girmenin öncelikli yolunun Allah'a iman olduğunu hatırlatması da bu yorumu desteklemektedir. Dolayısıyla sözlü ifadesine önem verilen salavâtın pratiğe dönük, hayatı şekillendiren bir yönü olduğu da ortaya çıkmaktadır.

İnsanların Allah'ı hatırlamaları nasıl sadece tekbir getirmeye indirgenemezse, O'nun Resûlü'ne salavât getirmeleri de bilinen “salvele” kalıplarına indirgenemez. Allah lâfzını dilden düşürmemek, tekbir getirmek; söz konusu kalıplardan biriyle salavât getirmek elbette önemlidir ve önemsenmelidir. Ancak Allah ve Peygamber sevgisi sadece bu lafızlara indirgenmemelidir.

Bir rivayette bir araya geldiklerinde Allah'ı zikretmeyen ve peygamberlerine salavât getirmeyenler kınanmaktadır.

Burada esasen Allah'ın emirlerine ve peygamberinin ahlâkına aykırı söz ve eylemlerde bulunmanın, zikir ve salavâtlarda adı anılan Allah ve Resûlü'nü rahatsız edeceği ifade edilmektedir.

Toplantılara salavât getirerek başlamak elbette güzel ve övülmesi gereken bir davranış ise de asıl salavât, o toplantıların Allah Resûlü'nün tavsiye ettiği ölçülere aykırı olmamasına dikkat etmek, onun koyduğu ölçüleri düşünerek onlara uygun ve olgun davranmaktır.

Aynı şekilde, “Yanında ismim anıldığı hâlde bana salavât getirmeyen kimsenin burnu yerde sürtünsün.”

“Bana salavât getirmeyi unutan (terk eden) kişi cennet yolunu kaybeder.”

“Cimri, yanında anıldığım hâlde bana salavât getirmeyen kimsedir.” şeklinde gelen rivayetlerde yerilen kişilerin de Hz. Peygamber'in ismi anılınca bilinçli bir şekilde salavât getirmeyenler olduğu unutulmamalıdır.

Allah Resûlü,“Evlerinizi kabirlere çevirmeyin. Benim kabrimi de bayram yeri hâline getirmeyin. Bana salavât getirin. Çünkü nerede olursanız olun, salavâtınız bana ulaşır.” hadisinde kabrinin bayramların kutlandığı kalabalık ve şenlikli mekânlara çevrilmemesi için uyarıda bulunmuş, diğer bir hadiste ise kabrinin tapınağa çevrilmemesi için dua buyurmuştur.

Bunun yerine kendisine salavât getirilmesini isteyen Allah Resûlü elbette sünnetine uyan ve örnek hayat tarzını benimseyerek kendisiyle gönül bağını koparmayan müminlerden hoşnut olacaktır.

Hızla gelişen ve değişen hayatın akışı içerisinde önemli bir aidiyet işareti olan salât ü selâm, insanın öz benliğine yabancılaşıp kendini kaybetmesine engel olur. Rabbü’l-âlemîn’in ve kutlu Elçi’nin mesajına yönelmesine yardımcı olur.

Onun için Hz. Peygamber, “Bana salât getirin, dua etmeye gayret gösterin ve ‘Allâhümme salli alâ Muhammed ve alâ âli Muhammed’ deyin.” buyurmuştur.

Peygamber Efendimiz tıpkı Allah’a hamdedip O’nu tesbih edene on misli sevap verileceğini belirttiği gibi

“Bana bir kez salavât getirene Allah on kez salavât getirir (rahmet eyler).” buyurmuştur.

Sonuç olarak salavât,

Allah Resûlü’ne karşı görevlerin hatırlanması için bir fırsat olduğu gibi âhirette onun şefaatini kazanmaya da bir vesiledir.

Allah, risâlet görevini en iyi şekilde yerine getirdiği için Resûlü’ne övgü, tazim, lütuf ve ihsanda bulunmak için salât getirir.

Melekler ona rahmet dilemek, onun şanını yüceltmek ve Allah’tan ona olan nimetini artırması için niyazda bulunmak üzere salavât getirirler.

Müminler ise Son Peygamber’e sevgi ve bağlılıklarını arz etmek, ona saygı ve hürmetlerini ifade etmek ve kendisini model olarak benimsediklerini beyan etmek üzere salavât getirirler:

“es-Salâtü ve’s-selâmü aleyke yâ Resûlallâh,

es-Salâtü ve’s-selâmü aleyke yâ Nebiyyallâh

es-Salâtü ve’s-selâmü aleyke yâ Habîballâh...”

(Hadislerle İslamiyet- Diyanet Yayınları)

Ama, sen bana salavat getirmiyorsun.

Salavât getirmenin fazileti

Adamın biri salavat-i şerife getirmek hususunda tembel ve gayretsizmiş. Bir gece rüyasında, Resulullah (s.a.v)'ı görmüş.Fahr-i kâinat Efendimiz kendisine hiç iltifat buyurmamışlar.Mübarek yüzlerini, başka tarafa çevirmişler.

Adamcağız, ağlayıp sızlayarak :

"Ya Resulallah! Bana kızmana sebep nedir" ? diye sormuş.

Hazreti Peygamber (s.a.v):

" Ben seni tanımıyorum", buyurmuş.

O kimse de:

"Aman Ya Resulallah! Ben senin ümmetinden bir dertliyim" demiş. .

"Hem alimlerden işittiğime göre :

"Ben, ümmetimi kişinin evladını bildiğinden ziyade bilirim." Beni nasıl tanımazsın"?

buyurmuşsunuz.

Hazreti Peygamber (s.a.v) cevaben:

"Gerçekten öyledir. Ama, sen bana salavat getirmiyorsun. Ben ümmetimi getirdiği salavat kadar tanırım", buyurmuş.

Adamcağız, korku ve dehşet içinde uyanmış ve o günden sonra, her gün yüz defa salavat-i şerife getirmeyi adet edinmiş.

Günlerden bir gün, yine rüyasında Hazreti Peygamber (s.a.v)'i görmüş ve şu müjdeyi almış:

"Seni tanıyorum, ahirette sana şefaat edeceğim".

Süfyân-ı Sevri anlatıyor:

"Kabe-i Mükkerreme'yi tavaf ediyordum. Her adımında salavat-ı şerife getiren bir kimseyi gördüm.

Ona sordum :Her makamın bir duası vardır.

Neden dua etmez de hep salavat-i şerife getirirsin ?

O kimse bana cevap olarak dedi ki:

"Hac niyeti ile babamla beraber yola düştük.

Yolda, babam vefat etti.

Birdenbire, yüzü simsiyah, gözleri gök gök ve başı hınzır başına döndü.

Yanımızda bulunanlardan utandığım için konuyu kimseye açamadım. Gece oldu.Babamın yüzünü örttüm ve büyük bir şaşkınlık içinde ne yapacağımı düşünürken uykum geldi.

Rüyamda çadırın içine birisinin girdiğini gördüm.

O güne kadar onun kadar güzel yüzlü kimseyi görmemiştim. Güzel kokusu yalnız bizim çadırı değil, her yeri doldurdu. İzzet ve vakar ile gelip,babamın başucuna oturdu. Yüzünden perdeyi kaldırdı.

Mübarek elini, babamın yüzüne sürdü.Birden üzüntüm sevince, zulmetim nura tebdil oldu. Çünkü babamın yüzü evvelkinden daha güzel olmuştu.

O zât kalktı, gitmeye hazırlanırken ona: Kimsiniz ? diye sordum.Beni ve babamı, bu gurbet diyarında, bu büyük beladan ve halk içinde utanmaktan kurtardınız.

O zât:

"Sen beni tanımaz mısın? Ben sahibül Kur'an, Muhammed Mustafa (Sallallahu aleyhi vesellem)'yim. Senin baban, gerçi günahkar idi. Lâkin, bana çok salavat-i şerife getirirdi.

Böyle bir musibete düçar olduğunu, bunun salavat-i şerifesini bana getiren melek gelip haber verdi.

Ben de gelip, onu bu beladan kurtardım".

Uykudan uyandığım zaman, çadırın içi güzel bir koku ile dolmuştu.Babamın yüzünü açtım, yüzü nurlanmış, gözleri ve rengi güzelleşmişti.

Bunu gördükten sonra, kendi kendime söz verdim.Bundan böyle artık ol seyyidil beşerin salavat-i şerifesiyle devamlı meşgul olacağım.

Tâ ki, şefaatine nail olayım ve bütün tehlikelerden korunayım".

(Hadislerle İslamiyet- Diyanet Yayınları)

Bana bir şeyler öğret, onu rüyamda göreyim

HASAN BASRi (R.A) HAZRETLERİ VE SALAVAT-I ŞERİFE

Kadın'ın biri, Hasan-ı Basri (r.a) Hazretlerine gelip:

"Benim bir kızım vardı, vefat etti. Rüyamda görmek istiyorum.Bana bir şeyler öğret, onu rüyamda göreyim" dedi.

Hasan-ı Basri (r.a) Hazretleri:

"Salavat-ı Şerife oku" dedi.Kadın Salavata Serife okudu ve rivasında kızını gördü.

Kızı katrandan bir elbise giymiş, boynunda ateşten zincir, ayağında bağ vardı.

Hasan-ı Basri (r.a) Hazretlerine hikaye edip ağladı.Hasan-ı Basri (r.a) Hazretleri de ağladı.

Bir müddet sonra Müşarun ileyh hazretleri o kızı Cennette bir yatak üzerinde başında da bir taç; nuru doğu ile batı arasını dolduruyor gördü.

Kız:"Ey üstad! Beni bildin mi?" dedi.

Hasan-ı Basri (r.a) Hazretleri: "Bilemedim" buyurdu.

Kız:"Ben senin salavat öğrettiğin kadının kızıyım" demesi üzerine Müşarun ileyh hazretleri:

"Ne sebeple bu mertebeye nail oldun? diye sual buyurdular.

Kız:"Bizim mezarlığımıza bir adam uğradı.

Resûlüllah (S.A.V.) üzerine salavat okudu;

sevabını bizim mezarlıkta olan ölülere hibe etti.

Ve bizim mezarlıkta azabta beşyüz elli ölü vardı.

"Şu kimsenin Nebi (aleyhissalatü vesselam) üzerine salavatı bereketiyle şu mezarlıkta olan mevtalardan azabı kaldırın" diye nida olundu.

Bu sebeple bu mertebeye nail olduk" dedi.

Kaynak: Mekasidu't-Talibiyn / Sayfa: 228

(Hadislerle İslamiyet- Diyanet Yayınları)

Hadis-i Şerifler / Peygamber ve Sünneti · Marifet Petekleri

İlgili yazılar