Zâlimin Zulümleri
Buhâra emirinin Buhari'ye yaptığı
Buhârî ki, ilmin şerefini korumuş ve onu dünya metaı hâline getirmemiş kadri celîl âlimlerimizdendir. Ona Buhâra emîri:
"Gel, benim çocuklarıma hadis takrir et." dediğinde koca
Buhârî:
"İlim, hükümdarın ayağına gitmez; eğer hükümdarın ilme merakı varsa kendisi gelir, çocukları gelir, ders alırlar." cevabını verir.
Bunun üzerine emir:
"Çocuklarıma ayrı bir gün tahsis etsen." teklifinde bulunur.
Büyük İmam:
"Ben Ümmet-i Muhammed'e ders verirken, senin çocukların için hususî zaman zayi edemem."
karşılığını verince, hayatının sonunu tecritte geçirir ve Allah, onu yalnız başına, gurbette ölmekle serfiraz kılar.
Zehebî, Siyeru a'lâmi'n-nübelâ, 12/464-465.
İmam Ahmed b. Hanbel
İmam Ahmed b. Hanbel'in Kur'ân uğruna verdiği mücadele ise, tarihin hafızasından hiçbir zaman silinmeyecektir.
O 'Kur'ân mahluk değildir' demiş ve bu sözünde ömür boyu direnmiştir.[3]
İdare-i kelâm edip tariz denebilecek ifadeler kullansa, işin içinden çıkması gayet kolaydı ama, o bunlardan hiçbirine tenezzül etmemiştir.
O, bize bir hatırasını şöyle anlatır:
'İlk günlerde sırtıma kamçı vurulurken dayanamıyor ve bağırıyordum. Bir defasında hapishaneye bir şakî getirdiler.
O şakî bana şöyle dedi:
'Yâ imam! Sen buraya, doğru bildiğin bir mesele için getirildin ve kırbaçlanırken bağırıyorsun. Halbuki ben, doğru olmayan bir suçla buraya getirildim. Ve en az sana vurdukları kadar bana da vurdular ve vuruyorlar. Ama ben hiç sesimi çıkarmıyorum.'
Ondan sonra, ne zaman beni kırbaçlamaya başlasalar, hep o şakînin sözü aklıma gelirdi; gelirdi de dişimi sıkar ve kırbaç altında kaldığım en şiddetli zamanlarda dahi sesimi çıkarmamaya çalışırdım.'
Evet, işte bu büyük imam, bu çile ve ızdırap içinde kim bilir nice günler ve aylar geçirdi! Çok defa en güçsüz ve takatsız anlarında bile iradesinin gücünü izhar etmeye çalışırdı. Ve ilk gün söylediği sözden tek kelimelik olsun taviz vermeden dâsitânî bir kahramanlık sergiledi.
O günlerde İmam Şafiî de gizli bir hayat yaşamaktaydı. Bir gece rüyasında Efendimiz'i gördü. Allah Resûlü (s.a.s) ona:
'Ahmed b. Hanbel'e selâm söyle. Biraz daha dişini sıksın. Yakında bana gelecek'[4] demişti.
İmam Şafiî, hemen adamlarından birini hapishaneye gönderdi. Zira kendisinin gitmesi imkânsızdı. Giden zatla bir de gömlek yolladı.
'İmam bunu çıplak tenine giysin ve mübarek teni bu gömleğe değsin' dedi.
Adam, Ahmed b. Hanbel'e geldi ve olanları bir bir anlattı. Allah Resûlü (s.a.s)'nün selâm gönderdiğini duyan Ahmed b. Hanbel, âdeta çektiklerinin hepsini unuttu ve sevinç gözyaşları dökmeye başladı. Bu arada gönderdiği gömlek geri kendisine gelen İmam Şafiî ise, onu yüzüne gözüne sürerek:
'İmam Ahmed b. Hanbel'in teninin değdiği bu gömleğe sürülen yüze, inşaallah cehennem ateşi dokunmaz'[5] diye konuştu.
[3] Zehebî, Siyer, A'lâmü'n-Nübelâ, 11/239,240; Ebû Nuaym, Hılye, 9/206 [4] İbn-i Asâkir, Tarih-i Dımaşk, 3/250 [5] İbn-i Kesir, el-Bidâye, 10/331
Örnek Hayatlar / Âlimler ve Selef · Marifet Petekleri