Arama

Başlık ve içerikte ara

Mûsiki

4 dk

Müziğin faydaları-Zararları

Mârifetnâme sahibi Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri:

"Mûsiki, zâhidin zühdünü, fâsıkın fıskını artırır"

buyurmaktadır.

Yâni müzik, zâhide mânevî zevkleri verir, onu Hakk'a yaklaştırır. Zevkine düşkün insanı da, içmeğe, şeytâni zevklere teşvik eder.

Bu nedenledir ki, meyhaneler müzik olduğu gibi,

eski tekkelerde de mûsikî vardır.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.218)

İmam Rabbâni (r.a) nın müziğin haram oluşunu değerlendirmesi

Semâ ve raks [dans], lehv ve la’bdır, ya’nî oyundur.

Lokmân sûresi altıncı âyetinde, (Lehv-el-hadîs) tegannî ile okumağı yasak etmek için indi.

Abdullah ibni Abbâs'ın “radiyallahu anhümâ” talebesinden olan, imâm-ı Mücâhid, Tâbi’înin büyüklerindendir.

Bu âyet-i kerîmenin, tegannîyi yasak ettiğini bildirdi.

(Medârik tefsîri)nde, [ve büyük âlim Senâullah-i Pânî Pûtî hazretlerinin on cild olan (Tefsîr-i Mazharî)sinde], (Lehv-el-hadîs) musikî demektir diyor.

Abdullah ibni Abbâs ve Abdullah ibni Mes’ûd “radiyallahu anhüm”, bu âyet-i kerîmenin, tegannîyi yasak ettiğine yemîn etmiştir.

İmâm-ı Mücâhid, Furkan sûresi, yetmişikinci âyetinin meâl-i şerîfinin,

"Günâhları af ve mağfiret edilecek olanlardan biri, tegannî, şarkı okunan yerlerde bulunmayanlardır" olduğunu bildirdi.

İ’tikâdda mezhebimizin imâmı olan, Ebû Mensûr-i Mâtürîdînin,

"Zamânımızdaki, tegannî ile okuyan hâfızların, nağmelerini işiterek, Kur’ân-ı kerîmi ne güzel okudun diyen kimse, kâfir olur. Karısı boş olur. O zamâna kadar, yaptığı ibâdetlerinin sevâbı gider". dediğini, kitâplar yazmaktadır.

Ebû Nasr-ı Debbûsî buyuruyor ki, kâdî Zahîreddîn-i Hârezmî buyurdu ki,

"Bir şarkıcıdan veyâ başka bir yerden tegannî dinleyen veyâ başka, herhangi bir harâm işi gören kimse, harâm olduğuna inanarak veyâ inanmayarak, bunlara, ne güzel dese, o anda îmânı gider".

Çünki Allahu Teâlâ'nın emrine ehemmiyet vermemiş olur. İslâmiyyete kıymet vermeyen kimsenin, kâfir olacağını, bütün müçtehidler, sözbirliği ile bildirmiştir.

Böyle kimselerin ibâdetleri kabûl olunmaz. Önce kazanmış olduğu sevâplar yok edilir. Böyle felâketten Allahu Teâlâ'ya sığınırız!).

Mûsikînin harâm olduğunu bildiren, âyet-i kerîme ve hadîs-i şerîfler ve fıkıh âlimlerinin yazıları o kadar çoktur ki, saymak güçtür.

Tegannînin câiz olduğunu gösteren, mensûh bir hadîs veyâ bir fetvâ görülürse, ehemmiyet vermemelidir.

Çünki hiçbir âlim, hiçbir zamânda, tegannînin mubâh olduğuna fetvâ vermemiş, raks [dans] etmeğe izin verilmemiştir.

İmâm-ı Ziyâeddîn-i Şâmî “rahmetullahi aleyh”, (Mültekıt) adındaki kitâbında böyle bildirmektedir.

Tasavvufçuların bir şeyi yapıp yapmaması, helâl veyâ harâm olmasını göstermez. Onlara bakılmaz. Yaptıklarına da bir şey demeyiz. Ma’zûr görürüz. Onların hâlini, Allahu Teâlâ bilir ve bildiği gibi karşılar.

Bir şeyin helâl veyâ harâm olduğunu anlamak için, imâm-ı A’zam Ebû Hanîfe'nin, imâm-ı Ebû Yûsuf Ensârî'nin ve imâm-ı Muhammed Şeybânî'nin sözlerine bakılır.

Ebû Bekr-i Şiblî ve Ebül-Hüseyn-i Nûrî ve Cüneyd-i Bağdâdî “rahmetullahi aleyhim” gibi, tasavvuf büyüklerinin yapıp yapmadıklarına bakılmaz.

İslâmiyyetten ve tarîkattan haberi olmayan, ham sofular, pîrimiz böyle yaptı diye, bahâne ederek, hayhuy etmeği, tegannî ve dans etmeyi, din ve ibâdet hâline sokmuşlar. Bunlarla sevâp kazanıyoruz sanmışlar.

En’âm Sûresinin yetmişinci ve A’râf Sûresinin ellinci âyetinde meâlen,

(Ey sevgili Peygamberim ! “sallallahu aleyhi ve sellem

” Dinlerini, ibâdetlerini, oyun ve eğlence hâline sokanlardan uzak ol! Onlar Cehenneme gideceklerdir) buyurulmuştur.

Yukarıda bildirilenlerden anlaşılıyor ki, harâm olduğu kat’î olan işleri, beğenen kâfir olur. Müslümân değildir, mürted olmuştur. O hâlde, düşünmeli ki, harâmlara kıymet verenlerin ve bunları ibâdet bilenlerin hâli ne oluyor?.

Cenâb-ı Hakka sonsuz hamd ve şükür olsun ki, bizi yetiştiren büyüklerimiz, bu pisliğe bulaşmadı. Kendilerine uyarak, bu şenî’ şeyleri yapmaktan bizleri kurtardılar.

(MEKTÛBÂT-I RABBÂNÎ 266.MEKTUP)

Bunlara eğer namâzın kemâlâtından bir şey tattırılmış olsaydı, semâ’ ve nağmeyi ağızlarına almaz, vecde gelmeği hâtırlarına bile getirmezlerdi.

İmam Rabbânî (r.a) diyor ki;

Namâzın hakîkatini anlayamayanlardan birçoğu da, ızdırâplarını teskîn ve rûhlarını ferâhlandırmağı, semâ’ ve nağmede, ya’nî mûsikîde, vecde gelmekte, kendinden geçmekte aradı. Maksadı, ma’şûku, mûsikî perdelerinin arkasında sandı. Bunun için raksa, dansa sarıldılar.

Hâlbuki, (Allahu Teâlâ harâmda şifâ te’sîri yaratmamıştır) hadîs-i şerîfini işitmişlerdi.

Evet, boğulmak üzere olan bir acemî yüzücü, her ota da sarılır. Bir şeyin aşkı, âşıkı sağır eder ve kör eder.

Bunlara eğer namâzın kemâlâtından bir şey tattırılmış olsaydı, semâ’ ve nağmeyi ağızlarına almaz, vecde gelmeği hâtırlarına bile getirmezlerdi.

Fârisî mısra’ tercemesi:

Doğru yolu göremeyince, çöle saptılar.

Ey kardeşim!

Namâz ile mûsikî arasında ne kadar uzaklık varsa, namâzdan hâsıl olan kemâlât ile mûsikîden hâsıl olan teessür de, birbirinden o kadar uzaktır.

Aklı olan, bu kadar işâretten çok şey anlar!

(MEKTÛBÂT-I RABBÂNÎ 261.MEKTUP)

Allah Dostları / Kalp ve Gönül · Marifet Petekleri

İlgili yazılar