Arama

Başlık ve içerikte ara

Kur'ân-ı Kerîm'in Faydaları

5 dk

Kur'ân'ı Kerîm okunan ve okunmayan ev

Ebû Hüreyre:

"Hangi evde Kur'ân'ı Kerîm okunursa,

orada bolluk, bereket çoğalır,

şeytanlar uzaklaşır ve melekler oraya hücûm eder.

Hangi evde Kur'ân okunmazsa,

o evde darlık, sıkıntı, huzûrsuzluk başgösterir,

rahmet melekleri oradan uzaklaşır ve şeytanlar orayı istilâ eder."demiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.773}

Kur'ân'ı Kerîm en iyi arkadaş

Kâsım bin. Abdurrahman:

"Âbidin birisine burada oturup konuşacağın kimse yok;

bu yalnızlıkta ne yaparsın?" diye sorduğumda,

bana,

Kur'ân-ı Kerîm'i gösterdi ve

"bana bundan daha iyi arkadaş olur mu? Dedi.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.773-776}

Zekâyı artırır, balgam yok eder

Hazret-i Ali:

Üç şey insanın zekâsını artırır ve balgamı yok eder;

onlar da misvâk kullanmak, oruç tutmak ve Kur'ân-ı Kerîm'i okumaktır.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.773-776}

Kalbin bahar yağmurları

Mâlik bin Dinar:

"Ey Kur'ân okuyanlar!

Kur'ân'ı Kerîm kalplerinize neler ekmiştir?

Bahar yağmurları yeryüzünü yeşillendirdiği gibi,

Kur'ân'ı Kerîm de kalbin yağmurlarıdır, onu canlandırır." demiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.809}

Kur'ân dinlemekle kalpler hayat, sırlar da safâ bulur.

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Muhakkak ki, Kur'ân dinlemekle kalpler hayat, sırlar da safâ bulur. Cennette Rahmân'ın komşuluğunu kazanmanın esâsı da Kur'ân dinlemektir.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.478)

Kur'ân'ı Kerîm, kalpleri yumuşatır

Ebu Salih anlatıyor:

"Yemenliler Ebû Bekir )r.a.(halifelik günlerinde yanına gelip,ondan Kur'ân dinlediklerinde ağlamaya başladılar.

Bunun üzerine Ebû Bekir )r.a.( dedi ki:

"Biz de katı kalpliydik. Sonra da bunlar gibi kalplerimiz yumuşacık oldu "

(ALLAH DOSTLARI10-CİLD 1.CİLD-S (.146

Kur'ân'ı Kerîm'in şefaati

İmam Şâfi hazretleri diyor ki;

İbadetlerin en faziletlisi, Kur'an-ı Mecid tilâvetidir.

Onun şefaati dahi, başkalarının şefaatından daha çabuk kabul görür. Bu başkaları, ister mukarreb melek, isterse mürsel peygamber olsun.

Kur'an tilâveti üzerine tertip edilen iyi neticelerin ve semerelerinin tafsil edilip anlatılması mümkün değildir.

Bu tilâvet, Kur'an okuyanı, öyle bir mahalle ulaştırırki,

oraya girmeye bir zerrenin dahi mecali yoktur.

(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 512.MEKTUP)

KUR'ÂN İLE KONUŞAN KADIN

Tebe-i Tâbiîn neslinden Abdullah bin Mübarek hazretleri anlatıyor:

Hacca gidiyordum. Irak-Suriye topraklarından geçerken yalnız bir kadına rastladım. Selâm verdim; selâmımı

“Söz olarak Rahîm bir Rabden selâm sözüdür onların duyacağı.” (Yâsin, 58) âyetiyle aldı.

“Buralarda ne yapıyorsun?” diye sordum.

“Allah kimi yoldan çıkarmışsa, ona yol bulduracak yoktur.” (A’râf, 186) âyetini okudu.

Anladım ki, yolunu kaybetmiş. Nereye gittiğini sorduğumda

“Bir gece kulunu Mescid-i Haram’dan alıp Mescid-i Aksâ’ya götüren Allah’ı tesbih ederim.” (İsrâ, 1) âyetiyle karşılık verdi.

Anladım ki, Kudüs’e gidiyor.

“Ne zamandan beri böyle yolunu kaybettin?” dedim.

“Tam üç gece.” (Meryem, 10) dedi.

Yiyecek verme teklifinde bulundum.

“Sonra orucunuzu gün batıncaya kadar tamamlayın.” (Bakara, 187) âyetini okudu.

“İyi de Ramazan’da değiliz.” dedim.

“Kim Allah için nafile bir hayır yaparsa, Allah her hayrın karşılığını verendir, her şeyi hakkıyla bilendir.” (Bakara, 158) âyetiyle cevap verdi.

“Yolculukta oruç açılabilir.” dedim.

“Ama orucu tutarsanız, bu hakkınızda daha hayırlıdır.” (Bakara, 184) âyetini okudu.

Niye benim gibi konuşmadığını sordum.

“Ağzından tek bir söz bile çıkmasın ki, yanında onu gözleyen ve o sözü kaydetmeye hazır bir gözcü bulunmamış olsun.” (Kaf, 18) dedi.

“Kimlerdensin?” diye sordum.

“Bu konuda bilgin yok (ailemi söylesem de tanımazsın). Sonra göz de, kalb de (görmeden, kesin bilgiye dayalı olmadan verdiğin her hükümden) sorumludur.” (İsrâ, 36) âyetiyle cevap verdi.

“Hata ettim, hakkını helâl et!” dedim.

“Bugün size kınama yok. Allah, sizi bağışlasın.” (Yusuf, 92) dedi.

Deveme bindirip kafilesine ulaştırma teklifinde bulundum.

“Hayır adına ne işlerseniz Allah onu bilir.” (Bakara, 215) âyetiyle mukabele etti.

Devemi yanına getirdim. Binecekken,

“Mü’min erkeklere söyle, bakışlarını sakınsınlar.” (Nûr, 30) âyetini okudu.

Gözlerimi çevirdim; binecekken deve ürküp kaçtı, bu arada elbisesi az yırtıldı.

“Başınıza musibet olarak ne gelirse, bu bizzat işleyip, onu hak etmeniz sebebiyledir.” (Şûrâ, 30) âyetini mırıldandı.

“Sabret, deveyi bağlayayım!” dedim.

“Bu hususta Süleyman’ı anlayışlı ve daha isabetli davranır kıldık.” (Enbiyâ, 79) âyetini okuyarak, devemi yönlendirme konusunda benim daha başarılı olduğumu kasdetti.

Deveye bindi ve

“Bunu bize baş eğdiren Allah’ı tesbih ederim; yoksa bunu biz başaramazdık. Ve sonunda şüphesiz Rabbimize döneceğiz!” (Zuhruf, 13-14) âyetlerini okudu.

“Haydi!” diye deveyi hızlandırdım.

“Yürüyüşünde (ve davranışlarında) vakur ol ve sesini yükseltme. Seslerin en çirkini, (bağıran) eşeğin sesidir!” (Lokman, 19) mukabelesinde bulundu.

Yürürken şiir okumaya başladım.

“Kur’an’dan kolayınıza geleni okuyun!” (Müzzemmil, 20) dedi.

“Şiir okumak haram değil ki!” dedim.

“Bu hususu ancak gerçek idrak ve basiret sahipleri düşünüp anlar!” (Bakara, 269) cevabını verdi.

Bir süre gittik; sonra evli olup olmadığını sordum.

“Ey iman edenler! Cevabı verildiğinde sizi üzecek meselelerden sormayın!” (Mâide, 101) âyetini okudu.

Derken kafilesine ulaştık ve “Kafile içinde kimsen var mı?” dedim.

“Mal ve evlât dünya hayatının süsüdür!” (Kehf, 46) dedi. Anladım ki, evlâdı var. İsimlerini sordum.

“Allah İbrahim’i dost edindi; Allah Musa ile konuştu; Ey Yahya, Kitab’a kuvvetle tutun!” (Nisâ, 125, 164; Meryem, 12) âyetlerini okudu.

“Ey İbrahim, ey Musa, ey Yahya!” diye kafileye seslendim. Nur yüzlü üç genç “Buyur!” diye çıkageldi.

Oğullarına para verip, “Bununla içinizden birini şehre yollayın! Yemeklerin helâl ve temiz olanına baksın ve size bir yiyecek getirsin. Dikkatli davransın!” (Kehf, 19) dedi.

Yiyecek gelince bana, “Geçmiş günlerinizde yaptıklarınızın karşılığında şimdi afiyetle yiyip için!” (Hâkka, 24) dedi.

Çocuklara, “Annenizin bu durumunu bana söylemezseniz bu yemekten yemem!” dedim. “Annemiz” dediler, “Ağzından Cenâb-ı Allah’ın razı olmayacağı yanlış bir söz çıkar endişesiyle 40 yıldır böyle sadece Kur’an ayetleriyle konuşur.”

Abdullah bin Mübarek, bu hadiseyi Kur’an’da her şeyin bulunduğuna delil olarak anlatırdı.

Allah Dostları / Kur'ân-ı Kerîm · Marifet Petekleri

İlgili yazılar