Vefâ yok mu
Sahibini, efendini, seni yaratanı tanımıyorsun
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Eşek bile senin gibi üstün bir varlık olmadığı halde, sahibi, efendisi olan eşekcinin bağlamasını, çözmesini bilir, tanır; bir başkası olmadığını anlar.
Efendisini görünce eşekcesine başını sallar.
Kulaklarını oynatır. Sesini bile tanır.
Çünkü sahibinin sesi ona yabancı değildir.
Çünkü onun elinden yem yemiştir, hoş sular içmiştir.
Ne tuhaf, ne şaşılacak şeydir ki, Allah bu kadarcık olsun sana bir anlayış, bir seziş vermedi mi?
Sana lutuflarda bulunan, seni yediren, içiren, seni zevkler içinde yaşatan, seni yarattıklarının en şereflisi seçerek hiçbir varlığa vermediğini sana veren, Sahibini, efendini, seni yaratanı tanımıyorsun, yazıklar olsun sana!
Kafirler gibi ancak belâya uğrayınca O’nu hatırlamadasın, başını eğmedesin, teslim olmadasın. Zâten ötelere mensup olmayan, öteleri düşünmeyen baş, yarım habbeye bile değmez.
(MEVLÂNÂ CELÂLEDDÎN-i RÛMÎ)
ŞİİRLER
Beyitler
Ey gönül sen olma kendi kendinden cüdâ
Fariğ ol gelsin sana aşk-ı Hüdâ
Aşktır yar etme gayrı ihtiyar
Ondan özge kimseden gelmez vefâ
(İbrahim Hakkı Hazretleri)
Vefâsız yurd!
Vefâsız yurd! Öz evlâdın için olsun, vefâ yok mu?
Neden kalbin kararmış? Bin ocaktan bir ziyâ yok mu?
İlâhî kimsesizlikten bunaldım, âşinâ yok mu?
Vatansız, hânümansız bir garîbim... Mültecâ yok mu?
Bütün yokluk mu her yer? Bâri bir “Yok!” der sadâ yok mu?
Mehmet Âkif Ersoy
Allah Dostları / Mârifetullah · Marifet Petekleri