Zindan ve zulüm
Ezilenleri kurtar Allah'ım!
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Ey zamânenin Nûh'u!
Şu demir atmış tabiat gemisini yürüt de, ezilenleri kurtar!
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.63)
Hükümdarların ilah edinilmesi
اِنَّٓا اِلَى اللّٰهِ رَاغِبُونَ۟
Doğrusu biz ancak Allah'a rağbet edicileriz.
Tevbe 59. Âyet
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Hükümdarlar halkın çoğu tarafından ilah edinilmiş durumda. Dünya, zenginlik, hoş yaşam, güç ve kuvvet ilah edinildi.
Dünyanın gaddarlarını, firavunlarını, idârecilerini, zenginlerini tâzim etmek, Allahü Teâlâ'yı unutturur,
O'na (Allah'a) tâzim etmezsen, senin hakkındaki hüküm, puta tapanlar hakkındaki hükümdür. Tâzim ettiğin kimse senin putundur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.509)
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
Bazı kimselerin medh u senâsı , Şark ile Garbı doldurduğu hâlde, Allah katında sivrisineğin kanadı kadar değer taşımaz.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.1.CİLD.S.160}
Zulme sükût edenler
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
Rivâyete göre Allahu Teâlâ İsa (A.S.) ma şöyle vahyetmiştir:
"Sen, yer ve gök ehli kadar bana ibâdet etsen de,
Allah için buğzun olmazsa hiçbir değer taşımazsın."
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.399}
Fenâlığı görüp sükût edenler, ona ortak olurlar.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.356}
Allahu Teâlâ Yuşa' b. Nûn'a:
"Senin kavminden yüzbin kişi helâk edeceğim.
Bunlardan altmışbini kötü, kırk bini iyi insanlardır," buyurdu.
Yuşa b. Nûn:
"Kötüler kötü, iyilerin suçu nedir, yâ Rabbi?" Diye sordu.
Allahu Teâlâ:
"Onlar benim gazabıma katılmadı.
Onlara aldırış etmedi.
Onlarla yedi içti ve düştü kalktılar.
Bundan dolayı onları da kötülere kattım," buyurdu.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.374-375}
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Sus, kendini bilmezlerin uygunsuz tutumlarını,
tabiat ve nefislerinin taşkınlığına güler yüzle karşılık ver.
Ama, Allah'a karşı bir günah işleyecek olurlarsa susulmaz. Çünkü bu durumda susmak haramdır. Böyle durumlarda konuşmak ibadet, susmak ise günahtır.
İyiliği emredip, kötülüklerden sakındırabilecek durumda isen bundan geri durma.Çünkü, bu sana açılmış bir iyilik kapısıdır. O kapıdan bir an önce girmeye bak.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.144)
ALLAH DOSTLARINDAN MENKIBELER
RAGIP GÜZEL
ÇELİK YAYINEVİ-5.BASKI
Kime güveniyorsan senin Tanrın O'dur
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Sen, kendine, insanlara, parana, alışverişine,
ülkenin hükümdarına güveniyorsun.
Kime güveniyorsan senin tanrın odur.
Kimden korkuyor, kimden bekliyorsan tanrın odur.
Sana gelen fayda ve zararı Allah'ın yarattığını düşünmeden, kimin sana doğrudan fayda ve zarar verdiğini düşünüyorsan tanrın odur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.98)
Allah'ın dışında, güvendiğin ve dayandığın herşey senin putundur.
Allah'tan başkasına güvenmek lanetlenme sebebidir.
Peygamberimiz (s.a.v.):
"Lanetlidir kendi gibi bir yaratılmışa güvenen kimse lanetlidir" buyuruyor.
Başka bir sözünde ise:
"Bir yaratılmış eliyle yücelmeye çalışan kimse alçaktır" buyuruyor.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.163-165)
İyiliği de kötülüğü de O'ndan bilen kimse
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allahı tanıyan,seven, kalp gözüyle O'nu seyreden,
iyiliği, kötülüğü O'ndan bilen kimse, insanlardan kendine iyilik ve kötülük eden kimseye bakmaz olur.
Onlardan bir iyilik görünce Allah'ın emriyle gerçekleştiğini bilir.
Bir kötülük görünce, bunun da Allah'ın görevlendirmesiyle olduğunu bilir. Bakışı insanlardan Allah'a çevrilir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.101)
Sultanlara elbise diken terzi
Bir terzi İbn Mübârek'e:
"Ben sultanların elbiselerini dikerim.
Acaba onların zulümlerinde onlara yardımcı oluyor muyum?" Diye sordu.
İbn Mübârek:
" Hayır, yardımcı olan sen değil, sana iğne ve ipliği satandır. Sen ise zalemenin tâ kendilerindensin." Dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2..S.36)}
Allah'tan başkasına hürriyetimi veremem
"Kâinatta ben Allah'tan başkasına hürriyetimi veremem ve ancak ona ve onun emrine boyun eğerim, itaat etmeyi sever, isyandan nefret ederim, iyiliğe koşar, kötülükten sakınırım, iyiliğin başını da hakta bilirim.
Allah'ın emrine uymayan, Allah Teâlâ hesabına yapılmayan hiçbir şeye ölürüm de baş eğmem. Çünkü ben yoktum O beni var etti ve terbiye edip bana hürriyet verdi. Bu can, bu vicdan ve bu hürriyet bende O'nun bir emanetidir. Bunu yapan isterse sonsuz defalar daha yapabilir.
Bundan dolayı onun yolunda her şeyi feda ederim. Dilediği zaman alacağı canımı da feda ederim. İstediği zaman yıkıp, istediği zaman yapabileceği dünyaları da feda ederim.
Bu uğurda acılara katlanır, iyilik ve haksızlıklara göğüs gererim. Katlanamaz, geremezsem ölürüm. Onun emri; zaten öleceğim. Ölürsem de böyle bir imanla, böyle bir dostlukla ölürüm. Başlangıcım toprak, sonum toprak olur. Allah'tan gelir Allah'a giderim.
İşte ben Allah' ın böyle bir kuluyum. Kendime kalırsam bir hiçim, O'na bağlanmakla herşeyim..."
diyebilmek ve buna içten bağlı olmak ne kadar büyüktür. Ve insan için bundan daha büyük bir kuvvet, bir yücelik nasıl düşünülebilir?
Gerçekten diyerek Livâü'l-hamd (peygamber sancağı) altında toplanan ve yirmi otuz sene içinde Allah'ın yüceliğini bütün kâinata yayan ve ispatlayan ilk müslümanlar bütün bu duygu içinde idiler.
Bu duyguyu kaybedenler de dünyaya boyun eğdiler. Şüphesiz ki, bu antlaşma ağır bir yüktür.
Fakat Hakk'ın yüceliği karşısında hak edilecek yücelik de hafiflikle elde edilecek ve erilecek bir hedef değildir.
(Elmalılı Tefsiri.Fatiha)
Zâlimler imamete ehil ve lâyık değiller
"Ve bir zaman Rabbi, İbrâhîm’i birtakım kelimelerle (emir ve yasaklarla) imtihân etmiş, bunun üzerine (o) onları tamâmen yerine getirmişti.
(Rabbi de ona:)
“Doğrusu ben seni insanlara imam (her hususta kendisine tâbi‘ olunan rehber) yapıcıyım” buyurdu.
Bakara Suresi 124. Ayet
(İbrâhîm ise:)
“Neslimden de (imamlar yap)!” dedi.
(Rabbi de:)
“Verdiğim söz (senin neslinden de olsa, aslâ) zâlimlere ulaşmaz!” buyurdu.
Bu âyet, zalimin imamete ehil ve layık olmadığına ve başlangıçta adil olup, sonradan zulüm yaparsa, hal'inin (makamından alınmasının) vacip olduğuna delildir.
(Elmalılı Tefsiri.Bakara.124)
Ben zindanda sevgili ile beraberim.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Herkes hapisten,belâdan kurtuluş yolunu arar,ben aramam.
Neden dışarı çıkayım? Benim dışarıda ne işim var?
Sevgilinin hayâli burada,ben zindanda sevgili ile beraberim.
Zindan köşesinden başka yerde onunla yalnız kalamam.
Balın gönlü de ateşten başka yerde,mumdan ayrılamaz, saf bir hâle gelemez.
Dostu Yûsuf gibi güzel olan kişi,zindandan kaçar mı?
Zindanda durup dururken, Allah'ın lûtfu ile bağ,bahçe sâhibi olan bir de Yûsuf bulan kişi hiç zindandan çıkmak ister mi?
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.84-85)
Sultandan ya da bir başkasından sana bir sıkıntı geldiğinde
Cafer-i Sâdık'ın Süfyan-ı Sevrî'ye öğütleri:
"Ey Süfyan! Sana sultandan veya bir başkasından sıkıntı verecek birşey geldiğinde;
'Lâ havle velâ kuvvete illâ billlah' de.
Bunu samimiyetle çok çok söyle. Bu söz zorlukları kaldıran bir anahtardır. Cennet hazinelerinden bir hazinedir".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:336)
Her gece zindanda beş yüz rikât namaz kılardı
İmam Rabbânî (r.a) diyor ki;
Hallac'ı ele alalım. Kendisinden: -ENEL-HAK... (Hak ben...) sözünün sudur etmesine rağmen; her gece zindanda beş yüz rikât namaz kılardı.
Hem de, ağır zincirlere vurulduğu halde.
Bundan başka, zalimlerin ellerinin değdiği yemeği de yemezdi, isterse, helâl yoldan gelmiş olsun.
(İmam Rabbani Hazretleri. 408.Mektub)
Zâlimin gıybeti yapılır mı?
Rabah b. Ubeyde anlatıyor:
Ömer'in yanında oturuyordum.Haccac'dan bahsetti.
Ben de hemen Haccac'a söğmeye başladım.
Ömer;
"Yavaş ol ey Rabah! Duyduğuma göre bir adam zulmüyle ün salarmış da mazlumların sövgüsü ve hakâreti ile adamın günahları azalır, sonunda zâlim, mazlumdan daha üstün olurmuş".dedi.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:245)
Abde, Zeberkan'dan rivayet ediyor:
Ebu Vâil'in yanındaydım. Haccac'a sövmeye ve onun kötülüklerini anlatmaya başladım.
Bunun üzerine Ebu Vâil;
"Hayır, böyle yapma! 'Allah'ım beni bağışla' demediğini ve Allah'ın onu bağışlamadığını nereden biliyorsun"? dedi.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:425)
İbni Sîrîn, Haccac'a küfreden birine şöyle dedi;
"Boş ver, küfretme! Eğer zâlimse, Haccac'ı zulmünden ötürü Hak Teâlâ sorgulayacaktır. Kendini, birine söğerek meşgul etme! Uğraşma böyle şeylerle!"
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:5,S:98)
Zalimler
Süfyan es-Sevrî (r.a) şöyle demiştir:
Zalimin yüzüne bakmak günahtır.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:4,S:391)
Yusuf b. Esbat (r.a) der ki:
Kim bir zalimin bekası için duâ ederse, gönüllü olarak Allah'a isyan etmiş sayılır.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:6,S:373)
Yapılmazsa bunlar olur.
Ebû'd-Derdâ (R.A.) diyor:
Ya iyiliği emreder, kötülükten nehyedersiniz,
veyâhud Allahu Teâlâ size, büyüklerinize saygı göstermeyen ve küçüklerinize acımayan zâlim hükümdarları musallat eder.
İyileriniz duâ eder, duâları kabul olmaz,
yardım istersiniz, yardım olunmazsınız,
mağfiret dilersiniz, mağfiret olunmazsınız.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.772}
Makamı insanlara zulmetmek için kullanan kimse
Hasan-ı Basrî'ye soruldu:
"Kıyamet günü en şiddetli çığlığı atacak (en çok feryat edecek) insan kimdir?"
Şöyle cevap verdi:
"Allah'ın kendisine bir makam/mevki nasip ettiği, fakat bu makamı insanlara zulmetmek için kullanan kimsedir."
Yöneticilerin zulmünden korkanlar
Süfyan-ı Sevrî snlatıyor:
Tâvus (r.a) hep evinde otururdu. Niçin böyle yaptığı sorulduğunda;
"Yöneticilerin zulmü ve insanların kötülükleri yüzünden" cevabını verirdi.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:76)
Hasan el-Basrî anlatıyor:
Birkaç kişi Muâviye'nin yanında konuşuyorlardı.
Ahnef b. Kays (r.a) ise ötede, suskun bir halde oturuyordu.
Ahnef'e sordular:
"Yâ Ebu Bahr! Niçin konuşmuyorsun?" diye.
"Eğer yalan söylersem Allah'tan korkarım.
Doğruyu söylersem, sizden korkuyorum" dedi.
Bu sözün el-Ikdü'l-Ferîd'deki rivayetinde, bu esnada Yezid'e bîatın tartışıldığı belirtiliyor.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:5,S:26)
ŞİİRLER
Tevhid, yâhud feryâd
Bir sahne demek âleme pek doğrudur elbet;
Ancak, görülen vak'aların hepsi hakikat.
Hem öyle vekâyi' ki temâşâsı hazindir,
Âheng-i tarab-sâzı bütün âh u enindir!
Zîrâ ederek bunca sefâlet-zede feryåd;
Vâveyl sadâsıyla dolar sîne-i eb'âd.
Yâ Rab, bu yüreklerdeki ses dinmeyecek mi?
Senden daha bir emr-i sükûn inmeyecek mi?
Her an ediyorsun bizi makhûr-i celâlin,
Kurban olayım, nerde senin, nerde cemâlin?
Sendense eğer çektiğimiz bunca devâhî,
Kimden kime feryad edelim, söyle İlâhî!
Lâ yüs'el'e binlerce suâl olsa da kurban,
İnsan bu muammâlara dehşetle nigehban.
Bir şahsa esir olmayı bir koskoca millet,
Mekrinle mi, yâ Rab, sanıyor kendine devlet?
Dünyayı yakıp yıkmaya bir seyf-i teaddî,
Emrinle mi, yâ Rab, ediyor böyle tesaddî ?
Zâlimlere kahrın o kadar verdi ki meydan:
"Yok âdil-i mutlak" diyecek ye's ile vicdan!
Yerden çıkıyor göklere bin âh-i şererbâr,
Gökler ediyor sâde çıkan nâleyi tekrar!
Bir yanda yanar lânesi bin hâne-harâbın,
Bir yanda söner lem'ası milyonla şebâbın.
Kalmış eli böğründe felâket-zede mâder;
Evlâdını gömmüş kara topraklara, inler,
Ağlar beriden bir sürü âvâre-i tâli',
Nan-pâre için eyleyerek ırzını zâyi',
Bükmüş oradan boynunu binlerce yetîmân,
Me'vå arıyor âileler lâne-perîşân!
Mazlûm şikâyette, nedâmette sitemkâr;
Hûnâbe-i maktûle garîk olmada hunhâr !
Bîmârı, felâketliyi, üryâni, sefili,
Meflûcu, amel-mandeyi, miskîni, zelîli,
Gaddârı, cefâ-dîdeyi, mahkûmu, esîri,
Heyhât, şu pâyansız olan cemm-i gafiri
Teşhir ile şöhret kazanan sahne-i dünyâ
Gelmez mi İlâhî sana bir kanlı temâşâ?
Mehmet AKİF Ersoy
..............
Me'vâ (sığınacak yer)
Hûnâbe-i maktûle (katledilenlerin kanlı gözyaşı)
Nan-pâre (ekmek)
makhûr-1 celâlin, (kahırlı Celalin)
Mâder (ana)
lânesi (evi)
Öz evlâdın için olsun, vefâ yok mu?
Vefâsız yurd! Öz evlâdın için olsun, vefâ yok mu?
Neden kalbin kararmış? Bin ocaktan bir ziyâ yok mu?
İlâhî kimsesizlikten bunaldım, âşinâ yok mu?
Vatansız, hânümansız bir garîbim... Mültecâ yok mu?
Bütün yokluk mu her yer? Bâri bir “Yok!” der sadâ yok mu?
.........
“Ey müslümanlar, Allah’tan nasıl korkmak lâzımsa
öylece korkunuz...”
(Kur’an, Âl-i İmrân, 102)
Ne irfandır veren ahlâka yükseklik, ne vicdandır;
Fazîlet hissi insanlarda Allah korkusundandır.
Yüreklerden çekilmiş farz edilsin havfı Yezdân’ın...
Ne irfânın kalır te’sîri kat’iyyen, ne vicdânın.
.........
Dünyâ neye sâhipse, O'nun vergisidir hep;
Medyûn O'na cem’iyyeti, medyûn O'na ferd.
Medyûndur O ma’sûma bütün bir beşeriyyet...
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.
Hilvan, 11 Rebîülevvel 1347
(28 Ağustos 1928)
M.ÂKİF ERSOY
Yâ Râb, bu uğursuz gecenin yok mu sabâhı?
Yâ Râb, bu uğursuz gecenin yok mu sabâhı?
Mahşerde mi bîçârelerin, yoksa felâhı!
Nûr istiyoruz... Sen bize yangın veriyorsun!
“Yandık!” diyoruz... Boğmaya kan gönderiyorsun!
Esmezse eğer bir ezelî nefha, yakında,
Yâ Rab, o cehennemle bu tûfan arasında,
Toprak kesilip, kum kesilip Âlem-i İslâm;
Hep fışkıracak yerlerin altındaki esnâm !
Bîzâr edecek, korkuyorum, Cedd-i Hüseyn’i,
En sonra, salîb ormanı görmek Haremeyn’i!..
Bin üç yüz otuz beş senedir, arz-ı Hicâz’ın,
Âteşli muhîtindeki sûzişli niyâzın,
Emvâcı hurûş-âver olurken melekûta;
Çan sesleri boğsun da, gömülsün mü sükûta?
Sönsün de, İlâhî, şu yanan meş’al-i vahdet,
Teslîs ile çöksün mü bütün âleme zulmet?
Üç yüz bu kadar milyonu canlandıran îman
Olsun mu beş on sersemin ilhâdına kurban?
Enfâs-ı habîsiyle beş on rûh-i leîmin,
Solsun mu o parlak yüzü Kur’ân-ı Hakîm’in?
İslâm ayak altında sürünsün mü nihâyet?
Yâ Rab, bu ne hüsrândır, İlâhî, bu ne zillet?
Mazlûmu nedir ezmede, ezdirmede ma’nâ?
Zâlimleri adlin, hani, öldürmedi hâlâ!
Cânî geziyor dipdiri... Can vermede ma’sûm!
Suç başkasınındır da niçin başkası mahkûm?
Lâ-yüs’el’e binlerce suâl olsa da kurban;
İnsan bu muammalara dehşetle nigeh-ban!
Eyvâh! Beş on kâfirin îmânına kandık;
Bir uykuya daldık ki: Cehennemde uyandık!
Mâdâm ki, ey adl-i İlâhî yakacaktın...
Yaksaydın a mel’unları... Tuttun bizi yaktın!
Küfrün o sefîl elleri âyâtını sildi:
Binlerle cevâmi’ yıkılıp hâke serildi!
Kalmışsa eğer bir iki ma’bed, o da mürted :
Göğsündeki haç, küfrüne fetvâ-yı müeyyed!
Dul kaldı kadınlar, babasız kaldı çocuklar;
Bir giryede bin âilenin mâtemi çağlar!
En kanlı şenâ’atle kovulmuş vatanından,
Milyonla hayâtın yüreğinden gidiyor kan!
İslâm’ı elinden tutacak, kaldıracak yok...
Nâ-hak yere feryâd ediyor: Âcize hak yok!
Yetmez mi musâb olduğumuz bunca devâhî?
Ağzım kurusun... Yok musun ey adl-i İlâhî!
Hakkın Sesleri / Âyet Meâli (A’râf, 155)
“İçimizdeki beyinsizlerin işledikleri yüzünden, bizi helâk eder misin, Allah’ım...”(Kur’an, A’râf, 155)
4 Cemâziyelevvel 1331
28 Mart 1329
(10 Nisan 1913) M.Âkif
Âtîyi karanlık görerek azmi bırakmak...
Âtîyi karanlık görerek azmi bırakmak...
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.
Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle:
Îmânı olan kimse gebermez bu ölümle:
Ey dipdiri meyyit! “İki el bir baş içindir”
Davransana... Eller de senin, baş da senindir!
His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin.
Kurtulmaya azmin, niye bilmem ki, süreksiz?
Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz?
Âtîyi karanlık görüvermekle apıştın!
Esbâbı elinden atarak ye’se yapıştın!
Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan,
Tek bir ışık olsun buluver... Kalma yolundan.
Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk!
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-ı hayâtın
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın ?
Ye’s öyle bataktır ki: Düşersen boğulursun.
Ümmîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun!
Azmiyle, ümîdiyle yaşar hep yaşayanlar;
Me’yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar
Lâ’netleme bir ukde-i hâtır ki: Çözülmez...
En korkulu cânî gibi ye’sin yüzü gülmez!
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye’s ile şirkin ;
Mâdâm ki ondan daha mel’un, daha çirkin
Bîr seyyie yoktur sana; ey unsur-i îman,
Nevmîd olarak rahmet-i mev’ûd-i Hudâ’dan,
Hüsrâna rızâ verme... Çalış... Azmi bırakma;
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma!
Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş...
Seslerde: “Vatan tehlikedeymiş... Batıyormuş!”
Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından,
Tek kol da “Yapışsam...” demiyor bir tarafından!
Sâhipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır.
Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar...
Uğraş ki: Telâfi edecek bunca zarar var.
Feryâd ile kurtulması me’mûl ise haykır!
Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır!
“İş bitti... Sebâtın sonu yoktur!” deme, yılma.
Ey millet-i merhûme, sakın ye’se kapılma.
19 Rebîülâhir 1331
14 Mart 1329
(27 Mart 1913) M.Âkif
Hakkın Sesleri / Âyet Meâli
(Yûsuf, 87)
“Oğullarım: Gidiniz de Yûsuf’la kardeşini araştırınız, hem sakın Allah’in inâyetinden ümîdinizi kesmeyiniz; zîrâ, kâfirlerden başkası Allah’ın inâyetinden ümîdini kesmez.”
(Kur’an, Yûsuf, 87)
Allah Dostları / Toplum, Adâlet ve Yöneticiler · Marifet Petekleri