Arama

Başlık ve içerikte ara

Mevlâ'sını bilenin belâsı kalmaz

4 dk

Mevlâ'sını bilenin belâsı kalmaz.

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Mevlâ'sını bilenin belâsı kalmaz.

Zira ona belâ bal olur. Elem ve acı çekmez.

Ârif, cismini de, canını da hep Mevlâ'sına hibe etmiştir. Mülkü mâlikine verip, kendi aradan çekilmiştir.

Bu yolla, Hakk'a yakın olma devletine ermiştir.

Ârif ferah ve sürûrunu, neşesini, kederini, elemini,

üzüntüsünü kimseye söylemez; canını eritir.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768)

Herşeyde O'nu gören Hakk'ı bilir

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Hakkı bilen, herşeyde O'nu görür.

Çünkü herşey O'ndan, O'nunla ve O'nun içindir.

Gördüğü her zerrede O'nu müşâhede edemeyen,

O'nu bilmemiş sayılır.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.801}

Her şeyi O'ndan bilirse,

kendisinde üzüntü ve şüphe diye bir şey kalmaz.

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Seven, sevdiğinden başka bir şey görmez ve her şeyi O'ndan bilirse, kendisinde üzüntü ve şüphe diye bir şey kalmaz.

Her şeyi gönül hoşluğu ve rızâ ile karşılar.

Sevgilisinin kendi hakkında ancak hayırlı olanı takdir ettiğini bilir de,

Allahü Teâlâ'nın:

"Umulur ki, kerih gördüğünüz şey, sizin için hayırlı olur"

(Bakara 216.)

âyet-i celilesini hatırlar ve bununla teselli bulur.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.599}

Allah'ı tanıyan kadere karşı gelmez

'Benden bana ne' der

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Allah'ı tanıyan hiçkimsede dileme ve tercih etme özelliği kalmaz ve 'Benden bana ne' der.

Ne kendi işinde, ne de başkalarının işinde kadere karşı gelmez.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı-S.268)

Ârif kul, hiçbir şeye bel bağlamaz,

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Ârif kul, hiçbir şeye bel bağlamaz,

sadece herşeyin Yaratıcısı olan Allah'a bel bağlar.

Ne uykusu vardır, ne uyuklaması.

Rabb'inden, sevgilisinden onu alıkoyan hiçbir engel yoktur.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.208)

Ârifin kalbinde mâsivâya yer kalmaz.

Her şeyde kudretini bulmaktır.

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Ârifde hiçbir arzu kalmaz. Onun hiçbir muradı olmaz.

Zira kalbine mârifet nûru iner ve onda mâsivâya yer kalmaz.

Mârifetullah, yâni Allah'ı tanımak,

her şeyde kudretini bulmaktır.

Mârifet, mâsivâdan kurtulmaktır.

Muhabbetullah, mâsivâyı yakan ateştir.

Mârifetullah, gönülde nûr ve ziyâdır.

Muhabbetullah, mâsivâyı yakan ateştir.

Ârif, kendi sıfatlarını, mâ'rufun sıfatlarında yok edip,

mâsivâyı bilmeyen ve ondan konuşmayandır.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768)

Üzerine gelen oklar sebebiyle O'nun kapısından kaçmaz. Kendisine gelen okları kalbinin göğsü ile karşılar

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Allah ü Teâla'ya muhabbette sabırlı ve sâdık olan kimse, üzerine gelen oklar sebebiyle O'nun kapısından kaçmaz. Kendisine gelen okları kalbinin göğsü ile karşılar.

Böyle davranırsa mahbûb olur, murâd olur, matlûb olur.

Bu zevki tadan ma'rifete ulaşmış demektir.

Bu anlatılacak bir şey değildir.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.489)

Belâlar insanı kemâle erdirir

Lokman Aleyhisselam oğluna:

"Oğlum, altun ateş ile denendiği gibi,

iyi insanlar da belâ ile imtihan edilirler.

Allahü Teâlâ sevdiklerini ibtilâ eder.

Belâya razı olandan Allah razı olur,

kızana da Allah kızar" dedi.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.244}

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Sıkıntı çekmeyen insanda hayır yoktur,

sıkıntılar Allah'ın kırlangıç kuşlarıdır.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.281)

Mevlâna (r.a) diyor ki;

Ey benim cânım; beni yık, harâb et!

Çünkü, harâb olmuş bir şehirden sultan vergi alamaz!

Ey gönül!

Yan yakıl; ham kaldıkça senden aşk kokusu, gönül kokusu gelmez! Ateşte yanmadan koku veren öd ağacını sen nerede gördün?

Altın kuyumcunun vuruşlarını seve seve yedikten, onun eliyle dövüldükten sonra, her an daha da hoş, daha da güzel bir hal alır.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.249)

Mevlâna (r.a) diyor ki;

Ey can!

Sevgilinin belâsından kaçma! Belâlara uğramazsan, ızdırap çekmezsen, pişmezsin, ham kalırsın.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.284)

Mevlâna (r.a) diyor ki;

Derde düşmedikçe dermana eremezsin.

Can vermedikçe cânâna kavuşamazsın.

Halil peygamber gibi ateşe atılmadıkça,

Hızır gibi âb-ı hayat çeşmesi kaynağına varamazsın.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 4.S.291)

Mevlâna (r.a) diyor ki;

Ben her derdin, her gamın el atıp benimle oynamasından sararıp solsaydım bir adam olmazdım, akıllı bir aptal olur giderdim.

(MEVLÂNÂ CELÂLEDDİN-DÎVÂN-I KEBîR II )

Ârif, hiçbir şeyle mükedder olmayan, herşeyin onunla saflaşıp, temizlendiği kimsedir.

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Ârif, hiçbir şeyle mükedder olmayan,

herşeyin onunla saflaşıp, temizlendiği kimsedir.

Ârif, dünya bu genişliği ile başına dar olan,

âdeti insanlardan Hakk'a kaçmak bulunan kimsedir.

Ârif ferah ve sürûrunu, neşesini, kederini, elemini, üzüntüsünü kimseye söylemez; canını eritir.

Ârifin kalbi hikmet kandilidir. Fitili mâ'rifettir.

Yağı muhabbettir. Işığı melekût nûrlarındandır.

Ârif, cismini de, canını da hep Mevlâ'sına hibe etmiştir.

Mülkü mâlikine verip, kendi aradan çekilmiştir.

Bu yolla, Hakk'a yakın olma devletine ermiştir.

Ârifde hiçbir arzu kalmaz.

Onun hiçbir muradı olmaz.

Zira kalbine mârifet nûru iner ve onda mâsivâya yer kalmaz.

Ârife, ârif (bilen) denmesi, başkalarının bilmediğini bildiği içindir. Başkasının muttali olmadığına o kavuşmuştur.

Eğer ârifin kalbinde doğan mârifet güneşinden bir şua, perde gerisinde olan âbide gelse, dayanamaz, yok olurdu.

Mârifetullah, gönülde nûr ve ziyâdır.

Muhabbetullah, mâsivâyı yakan ateştir.

Mevlâ'sını bilenin belâsı kalmaz.

Zira ona belâ bal olur. Elem ve acı çekmez.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768)

Allah Dostları / Saadet ve Huzur · Marifet Petekleri

İlgili yazılar