Peygamber Sevgisi
Hz. Ebû Bekir (r.a.) Peygamber (s.a.v.) Sevgisi
Hz. Ebû Bekir (radıyallâhu anh), Allah Resûlü'nü müdafaa ederken dayak yiyor, komaya giriyor. Başucunda annesi, oğlunun gözlerini açacağı ânı bekliyor.. bekliyor ama,
o gözlerini açar açmaz sevdiğini arıyor ve soruyor:
"Resûlullah'a ne oldu?"
Anası bir kaşıkla çorba içirmek isteyince de o büyük dost, elinin tersiyle çorba dolu kaşığı itiyor ve:
"Bana Resûlullah'tan bir haber getirmedikçe ağzıma bir lokma almayacağım!" diye yemin ediyor.
İbn Kesîr, el-Bidâye ve'n-nihâye, 3/30.
"Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemi sevmek ise riyazet ve mücahededen, Allah yolunda kılıç sallamaktan daha üstündür."
(Hz.Ebûbekir r.a.)
(Bağdadi, Tarihu Bağdad, VII, 161)
Hazret-i Sıddık r.a. şöyle anlatıldı: — Resulûllah S.A. efendimize uyarak, savm-ı visal eylemiş,
Bu yüzden zaafa uğramış haberi olmadan yere düşmüş..
Resulûllah S.A. efendimiz onun bu haline itiraz yollu şöyle buyurdu:
«Ben, herhangi birinize benzemem; Rabbımın katında olurum; bana yedirir ve içirir..»
(MEKTÛBÂT-I RABBÂNÎ 313.MEKTUP)
Hz. Ömer Efendimiz (r.a) Peygamber (s.a.v) Sevgisi
Ahmed İbn Hanbel naklediyor: Hz. Ömer Efendimiz (radıyallâhu anh), cuma namazına giderken, Hz. Abbas'ın evinin duvarının dibinden geçiyordu ki, o esnada, damdaki suyu savan oluktan iki damla kan Hz. Ömer'in cübbesine damladı. Emîrü'l-mü'minînin canı sıkıldı ve:
"Kim bu damın üstünde hayvan boğazlıyor da, kanı oluktan aşağı damlayıp, üstümü kirletiyor!" diye, elinin ucuyla dokunup, oluğu aşağı düşürdü.
Sonra da cübbesini değiştirip mescide geldi.. hutbesini irad buyurdu.. sonra da, gördüğü yanlışlıklar mevzuunda her zaman yaptığı gibi, cemaati ikaz sadedinde:
"Cemaat, yanlış şeyler yapıyorsunuz. Gelirken, falan duvarın dibinden geçiyordum. Bir oluktan üzerime kan damladı; ben de elimin tersiyle itip, o oluğu düşürdüm." dedi.
Onun sözü henüz bitmişti ki, Hz. Abbas, beyninden vurulmuş gibi yerinden fırladı ve:
"Yâ Ömer, sen ne yaptın? Ben bu gözlerimle gördüm; o oluğu oraya bizzat Resûl-i Ekrem kendi elleriyle koymuştu." dedi ve durdu.
Bu sözler Ömer'in ayaklarının bağını çözmeye yetmişti.. develerin boynunu büküp altına alan koca Ömer, minbere yıkılıverdi ve Hz. Abbas'a (radıyallâhu anh) and verdirdi:
"Vallahi, ben başımı o duvarın dibine koyacağım. Sen de, ayağınla başımın şurasına basacak ve çıkıp, elinle o oluğu yerine koyacaksın. Koyacağın âna kadar da başımı yerden kaldırmayacağım!"...
Ve gittiler.. dev halife, cihanın başına taç o mübarek başını Hz. Abbas'ın ayaklarının altına koydu; bir tarafta Allah Resûlü'nün koyduğu oluk, diğer tarafta, en yakın arkadaşı, mü'minlerin emîri, halife-i rûy-i zemin, mülhemûndan büyük bir velinin başına basma arasında kalan Hz. Abbas. Bastı halifenin başına ve Allah Resûlü'nden geriye kalan oluğu yerine koydu.
Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 1/210; İbnü'l-Cevzî, Sıfatü's-safve, 1/285.
Hz. Sümeyra (r.a.)'nın Peygamber (s.a.v.)Sevgisi
Hz. Sümeyra, Uhud'da Allah Resûlü'nün şehit edildiğini duyunca, soluğu Uhud dağının eteklerinde alır... Orada kendisine şehit olmuş "baban", "kocan", "çocukların" denilip naaşları gösterildiğinde, o bunlarla hiç ilgilenmez ve mütemadiyen her yerde Allah Resûlü'nü arayarak şöyle mırıldanır: "Resûlullah'a ne oldu?"
Bir ara "İşte Resûlullah şurada." denince, kendini O'nun önünde yere atar ve
كُلُّ مُصِيبَةٍ بَعْدَكَ جَلَلٌ
"Artık Sen (hayatta) olduktan sonra bütün musibetler hafif gelir yâ Resûlallah." der.
İşte Allah Resûlü kalb ve gönüllerde böyle yer etmişti.
İbn Hişâm, es-Sîratü'n-Nebeviyye, 4/50; Taberî, Tarihu'l-ümem ve'l-mülûk, 2/74; Heysemî, Mecmeu'z-zevâid, 6/115.
Abdullah (r.a.), babası Übey b. Selûl Abdullah'ın Peygamber (s.a.v.)sevgisi
Abdullah (radıyallâhu anh), babası Übey b. Selûl'ün yaptıklarından çok rahatsızdır. O bilmektedir ki, babası, ölümü çoktan hak etmiştir. Ancak babasına karşı da aşırı bir saygısı vardır. Ve gelir Allah Resûlü'ne şu teklifte bulunur:
" Yâ Resûlallah! Eğer babamı öldürtmek istiyorsan, ne olur o vazifeyi bana ver! Çünkü bütün Medine bilir ki babasına benim kadar düşkün ikinci bir insan yoktur. Eğer onu benden başkası öldürürse, babamı öldüren o insana kalbimde bir burkuntu duyabilirim. Fakat ben, bir mü'mine kalben rahatsızlık duymak istemem. Onun için müsaade ederseniz bu işi ben göreyim."[54]
Abdullah (radıyallâhu anh) şanlı bir sahabiydi. O şanlı sahabiydi ama, babası da münafıkların reisiydi. İslâm'a bunca zararı olan bu insanı Allah Resûlü'nün öldürme arzusu yoktu. Abdullah'a (radıyallâhu anh) babasına karşı saygılı davranmasını emir buyurdu ve savdı.
Zaten onun babasına
"Ben zelîlim, Muhammed (sallallâhu aleyhi ve sellem) ise azîzdir." demekdikçe seni Medine'ye sokmam dediğini daha evvel arz etmiştik.
Abdullah b. Übey b. Selûl:
"Medine'ye vardığımızda, azîzler, zelîlleri oradan çıkaracak!"
demiş ve kendisini azîz; Efendimiz ve ashabını da zelil olarak vasıflandırmıştı.[55] İşte oğlu, babasına durumun tam aksi olduğunu böyle ispatlıyordu.
[54] İbn Hişâm, es-Sîratü'n-nebeviyye, 4/255; İbn Kesîr, el-Bidâye ve'n-nihâye, 4/158.
[55] Buhârî, menâkıb 8; Müslim, birr 63; münafikûn 1.
Ebû Ubeyde b. Cerrah (r.a.) Peygamber (s.a.v.) sevgisi
Ebû Ubeyde b. Cerrah (radıyallâhu anh), Bedir'de babası Cerrah ile karşılaştı. O, babasından kaçtıkça babası da hışımla onu takip ediyordu. Nihayet babasıyla çarpışmak zorunda kalınca da: "Al Allah aşkına!" deyip onu yere indirmesini bildi.[52]
Evet, orada karşısına babasının çıkması, onu, dava adına verdiği karardan döndüremiyordu. Dava davadır; onun karşısına kim çıkarsa çıksın, mülayemet isteyen bazı durumlar müstesna, o, mutlaka bertaraf edilmelidir. Öyle ise, Ebû Ubeyde de başkaları da hep aynı davranacaklardı.. ve Cerrahlar bir daha karşılarına çıkmayacaktı.
Abdurrahman, babası Ebû Bekir'e (radıyallâhu anh):
"Seninle Uhud'da kaç defa karşılaştım. Fakat her defasında senden kaçtım, seninle dövüşmek istemedim!" der.
Hz. Ebû Bekir'in (radıyallâhu anh) cevabı kesin ve nettir:
"Eğer ben seni görmüş olsaydım, muhakkak seninle vuruşurdum ve asla görmezlikten gelmezdim!"[53]
[52] İbn Hacer, el-İsâbe, 3/587.
[53] el-Hâkim, el-Müstedrek, 3/539.
Hz. Ömer (r.a.) nın Peygamber (s.a.v.)sevgisi
«De ki: Eğer babalarınız, oğullanmz, kardeşleriniz, eşleriniz, kabileniz, ele geçirdiğiniz (ve kazandığınız) mallar, durgunluğa uğramasından korktuğunuz ticâret, (güzellik ve temizliğinden sevdiğiniz) hoşunuza giden evler size Allah'tan, peygamberinden ve Allah yolunda cihâddan daha sevimli ise; o zaman Allah'ın emri gelinceye kadar bekleyedurun. (Sizin başınıza gelecek Allah'ın azabını ve musibetini bekleyin.) Ve Allah, fâsıklar güruhunu hidâyete erdirmez.»(Âyet-i Kerime)
İmâm Ahmed der ki: Bize Kuteybe İbn Saîd'in... Zühre İbn Ma'-bed'den, onun da dedesinden rivayetine göre;
o, şöyle demiştir: Biz, Allah Rasûlü (s.a.) nün yanındaydık. O, Ömer İbn Hattâb'ın elini tutmuştu.
Ömer : "Allah'a yemîn olsun ki ey Allah'ın elçisi, sen nefsim dışında bana her şeyden daha sevimlisin", dedi.
Allah Rasûlü (s.a.) :
"Sizden birisi, ben kendisine kendi nefsinden daha sevimli olmadıkça îmân etmiş olmaz", buyurdular.
Ömer : "Sen şimdi Allah'a yemîn olsun ki bana nefsimden daha sevimlisin", deyince;
Allah Rasûlü:
"İşte şimdi oldu ey Ömer", buyurdular.
Hadîsi rivayette tek kalan Buhârî, Yahya İbn Süleyman kanalıyla Abdullah İbn Hişâm'dan rivayet etmiştir.
(İbn-i Kesir Tefsiri, Tevbe 24)
Kendime kefen yapmak için
567: Sehl İbni Sa’d (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir:
Bir kadın dokuduğu bir kumaşı getirip Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)’e hediye olarak verdi ve:
-Bunu giyesiniz diye kendi ellerimle dokudum, dedi.
Bunun üzerine böyle bir kumaşa ihtiyacı olan Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) onu alıp belden aşağısına giyerek yanımıza geldi. ashabtan biri:
"Ne güzel kumaşmış bunu bana ver de giyineyim"
dedi.
Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) peki dedi. Orada biraz oturduktan sonra evine döndü kumaşı katlayıp o adama gönderdi.
Ashabı kiram o sahabiye:
Hiç de iyi yapmadın Rasulullah onu ihtiyacı olduğu için giyinmişti, üstelik sen Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in bir şey isteyeni geri çevirmediğini bile bile o kumaşı istedin, dediler.
O sahabi de şunları söyledi:
"Vallahi ben o kumaşı giyinmek için değil kendime kefen yapmak için istedim".
Sehl der ki:
"O kumaş sonunda o kimsenin kefeni oldu".
(Buhari, Cenaiz 25) (Riyâzu's-Sâlihîn)
Biz Sana ulaşamayacağız! Endişesi
İbn Cerîr der ki: Bize İbn Humeyd'in... Saîd İbn Cübeyr'den naklettiğine göre; o, şöyle demiştir : Ansârdan bir adam Allah Rasûlüne üzüntülü bir şekilde gelmişti.
Allah Rasûlü kendisine :
"Ey falan kimse, ne oldu ki seni üzüntülü görüyorum"? buyurdular.
O kişi: Ey Allah'ın Peygamberi, bir konu beni düşündürüyor, dedi.
Allah Rasûlü'nün :
"Nedir o"? diye sorması üzerine :
"Biz (şimdi) sana gelip gidiyoruz, yüzüne bakıyoruz ve seninle birlikte oturuyoruz Yarın sen peygamberlerle birlikte yükseleceksin ve biz sana ulaşamayacağız", dedi.
Allah Rasûlü ona bir cevâb vermediler.
Cibril:
"Kim Allah'a ve Peygambere itaat ederse, işte onlar, Allah'ın nimetine eriştirdiği peygamberler... ile birliktedirler".âyetini getirince;
Allah Rasûlü o kişiye haber göndererek kendisini müjdeledi.
[Nisâ 69 — Kim Allah'a ve peygambere itaat ederse; işte onlar, şehîdler ve sâlihlerle birliktedirler. Ne iyi arkadaştır onlar.]
Bu hadîs Mesrûk, İkrime, Âmir eş-Şa'bî, Katâde, Rebî' İbn Enes'-den de mürsel olarak rivayet edilmiş olup isnadı en güzeldir.
(İbn-i Kesîr Tefsiri. Nisâ 70)
Ağlayan hurma kütüğü
Hz. Ubey, Resûlullah'tan birçok hadis rivayet etmiştir.
"Haninü'l-Cizi' [kuru direğin ağlaması]" mucizesinin şahitlerinden ve ravilerinden birisi de odur.
Peygamber Mescidi'nde minber yapılmadan önce Resûlullah orada bulunan kuru bir hurma direğine yaslanarak hutbelerini verirdi. Minber yapıldıktan sonra Resûlullah'ın o direği terk etmesi üzerine direk kalabalık bir cemaatin huzurunda inleyerek ağlamıştı.
Resûlullah bunun üzerine
"Onun mevkiinde okunan zikir ve hutbedeki zikr-i İlahi'nin ayrılığındandır ağlaması." buyurmuştu.
Sonra Resûlullah direğin yanına geldi, onu kucakladı ve bir şeyler konuştu.
Rivayete göre, direk Resûlullah'a (a.s.m.)
"Cennette beni dik ki, benim meyvelerimden Cenâb-ı Hakk'in sevgili kulları yesin. Hem bir mekân ki, orada beka bulup, çürümek yoktur." dedi.
Resûlullah (a.s.m.) "Peki, öyle yaparım." dedi ve ilave etti: "Ebedi âlemi, geçici âleme tercih etti."
Daha sonra direk, minberin altına konuldu. Peygamber Mescidi genişletilmek için minber yıkılacağı sırada da Ubey bin Ka'b (r.a.) direği yanına aldı ve çürüyünceye kadar muhafaza etti.
Mâlik yarayı emdi ve temizledi
İbn Vehb... Ömer İbn es-Sâib'den rivayet ediyor; o şöyle anlatmış:
«Rasûlullah (s.a.) Uhud günü yaralandığında Ebu Saîd el-Hudrî' nin babası Mâlik yarayı emdi ve temizledi.
O kadar ki yara bembeyaz oldu. Ebu Saîd'e: Tükür, dediler o; asla tükürmeyeceğim, çıkarmayacağım, dedi ve dönüp vuruşmaya devam etti.
Rasûlullah (s.a.);
"Kim, cennet ehlinden birine bakmak isterse buna baksın", buyurdular. Ve Mâlik şehîd oldu.
(İbn-i Kesir Tefsiri, Âl-i İmrân,153)
Dünyanın öbür ucuna bizi yürütsen seninle birlikte yürürüz
Bedir günü (Kureyş) kervanının üzerine gidip gitmeme konusunda ashabı ile müşavere etmiş ve onlar da;
"Ey Allah'ın Rasûlü, sen bizden denizi geçmemizi istesen muhakkak ki, seninle birlikte denizi geçeriz. Dünyanın öbür ucuna bizi yürütsen seninle birlikte yürürüz.
Biz, Mûsâ'nın kavminin ona : «Sen ve Rabbın gidin ve dövüşün, biz burada oturuculanz» dedikleri gibi demeyiz. Aksine biz; git, biz de seninle beraberiz, önündeyiz, sağında ve solundayız, deriz, demişlerdi".
(İbn-i Kesir Tefsiri, Âl-i İmrân,164)
Ashâbın Peygamber (s.a.v.)sevgisi ve saygısı
Allah Rasûlü (s.a.), doğruyu aramak veya bir elçilik sebebiyle kendisine gelenlere emân verirdi. Nitekim Hudeybiye günü kendisine Kureyş'ten bir elçiler grubu gelmişti, ürve îbn Mes'ûd, Mikrez îbn Hafs, Süheyl İbn Amr ve başkaları birer birer gelmişlerdi. Bunlar, Allah Rasûlü ile müşriklerin arasında bulunan bir mesele için gelip gitmekteydiler.
Bu esnada müslümanlann Allah Rasûlü (s.a.) ne gösterdikleri ta'zîmi görmüşler ve bu, onları son derece şaşırtmıştı. Ayrıca hiç bir kral ve kayser'in yanında müşahede etmedikleri şeyleri de görmüşlerdi.
Bunlar kavimlerine dönmüşler ve bunu onlara haber vermişlerdi. İşte bu ve benzeri durumlar, onlardan bir çoğunun hidâyetinin en büyük sebeplerinden olmuştur.
(İbn-i Kesir Tefsiri, Tevbe.6)
Peygamberin alıp attığını ben asla almam!
193: İbn-i Abbas (Allah Onlardan razı olsun)'den rivayet edildiğine göre Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) bir adamın elinde altın bir yüzük görüp parmağından çıkarıp atmış ve şöyle buyurmuştur:
"Sizden biriniz ateşten bir kor alıp onu parmağına geçirmek mi istiyor?"
Rasulullah gittikten sonra o adama
"Yere atılan yüzüğünü al onunla başka bir şekilde faydalan" denildi.
Adam:"Peygamber onu alıp attıktan sonra ben onu asla almayacağım", dedi.
(Müslim, Libas 52) (RİYAZÜ'S SALİHİN)
Hz. Muaviye (ra)'nin Peygamber (s.a.v.)sevgisi
Abdullah ibni Abbâs buyuruyor ki, Resûlullah “sallallahu aleyhi ve sellem” buyurdu ki:
" Ashâbıma dil uzatanlara, onları sövenlere,
Allah la’net eylesin. Bütün meleklerin ve insanların la’netleri onların üzerine olsun!"
Âişe-i Sıddîka “radiyallahu anhâ” buyuruyor ki,
Resûl “sallallahu aleyhi ve sellem” buyurdu ki:
" Ümmetimin en kötüsü, Ashâbıma dil uzatmağa cesâret edenlerdir".
(MEKTUBÂT-I RABBANÎ 41.MEKTUP)
Abdüllah bin Mubârek hazretlerinden soruldu ki, hazret-i Mu’âviye ile Ömer bin Abdül’azîzden hangisi dahâ yüksekdir?
Cevâb olarak: (Mu’âviye “radıyallahü anh”, Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” yanında giderken, atının burnuna giren toz, Ömer bin Abdül’azîzden katkat dahâ yüksekdir) buyurdu.
(MEKTÛBÂT-I RABBÂNÎ 207.MEKTUP)
Hz. Muaviye (ra), Asr-ı Saadet'in en büyük siyasi dahilerinden birisidir. İstenmeyen pek çok hadiseye karışmıştır; ancak bu durumdan kendisi de memnun değildir.
Vefat edeceği an çocuklarını yanına çağırır. Kalbinin üzerinde sakladığı küçük bir keseyi çıkarır. İhtimamla açar. İçinde birkaç kıl ve birkaç tırnak vardır. Bunları çocuklarına gösterir ve şöyle der:
'Evlatlarım! Ben, Rasulü Ekrem (as) ile beraber bulundum. Ona sahabi olma şerefine erdim. Birgün traş olurken herkes gibi ben de yere dökülen mübarek kıllarından kapabildiğim kadar aldım. Tırnaklarını keseceği anı gözetledim ve yine onlardan bir kaçını alma imkanına sahip oldum. Ömrüm boyunca bunları mukaddes bir emanet olarak sakladım.
Şimdi ölümüm yaklaştı. Uzuvlarım birbirine veda etmek üzere. Vücud viranesi yıkılıyor. Felek adım adım sûra yaklaşıyor. Arş-ı emânımdan sûr sesi gelmeye başladı.
Size vasiyetim şudur: 'Beni kabrime koyarken bazı azalarımın üzerine bu mübarek kıl ve tırnaklardan yerleştirin. Öyle inanıyorum ki Rabbimin huzuruna bunlarla gidersem kurtulabilirim.'
İşte her sahabinin endişe ve korkusu.
Hz. Muaviye ki, onun devrinde nice ülkeler fethedildi. İslam ordusu İstanbul surlarına kadar dayandı. Kıbrıs o devrede İslam diyarı oldu.
Türk'ün sahabisi diyebileceğimiz Ebu Eyyub el-Ensâri Hazretleri İstanbul'a onun devrinde geldi. Ancak o bütün bu olanlara bel bağlamıyordu. Şefaatını umduğu tek şey, Efendimiz'e ait mübarek tırnak ve tüylerin kendisiyle beraber bulunacak olmasıydı.
Gönül bir tane, sevgi ise dört.
Hususiyle Fatma (radıyallahu anha)'nın yanlarında olmadığı bir an Resûlüllah Efendimiz (s.a.v.), Hazret-i Ali'ye sırasıyla; Allah'ı, Resulü'nü, Fatma'yı ve çocuklarını sevip sevmediğini sordu.
Hz. Ali kerramellahü vecheh, hepsine ayrı ayrı "Evet" cevabını verdi.
Peygamberimiz (s.a.v.):
"Ya Ali! Gönül bir tane, sevgi ise dört.
Bir kalbe bu kadar sevgi nasıl sığıyor"? diye sordu.
Hazret-i Ali (r.a.) cevap veremedi.Oradan ayrılıp evine geldi.Hazret-i Fatma (radıyallahu anhâ), eşini düşünceli görünce sebebini sordu. O da anlattı.
Yüksek bir akıl, kuvvetli bir zekâ, üstün bir basiret ve firâsete sahip olan Fatma validemiz tebessüm ederek şöyle dedi:
"Ey Ali, babamın yanına git ve bu soruyu, şöyle cevaplandır:
"Ya Resûlüllah! insanın, sağ-sol-on-arka diye yönleri olduğu gibi, kalbin de muhtelif cihetleri vardır.
İşte ben,
-Allah Teala'yı aklım ve imanımla;
-sizi, ruhum ve îmânımla;
-Fatma'yı nefsimle,
-çocuklarımı da babalık şefaatimle severim."
Hazret-i Ali (r.a.) sevinçle yerinden kalkarak Resûlüllah (s.a.v.)'in yanlarına gider ve önceki suâli yukardaki gibi cevaplandırır.
Resûlüllah (s.a.v.), bu cevabın Hz. Fatma olduğunu îmâ ederek tebessümle:
"Ey Ali, bu sözler senin değil; ancak peygamber ağacının dalından toplanmış meyvelerdir", buyurur.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.531}
Abdullah Zi'l-Bicâdeyn (r.a) Peygamberi ve dini için dünyalık
herşeyini terk eden sahabi
Tebük Seferi’nde yalnız bir sahâbî şehît olmuştur. Bu sahâbî, müşrik bir kabîle içinde İslâm’la şereflenen Abdullâh el-Müzenî’dir. Babası öldüğünde ona hiç mal bırakmamıştı. Zengin olan amcası onu yanına alıp büyütmüş ve mal sâhibi yapmıştı.
Allâh Resûlü Medîne’ye hicret ettiği zaman Abdullâh Müslüman olmak istemişse de müşrik amcası yüzünden buna muvaffak olamamıştı. Peygamber Efendimiz, Mekke’yi fethedip Medîne’ye döndüğü zaman Abdullâh, amcasına:
“–Ey amca! Müslüman olmanı hep bekledim durdum. Senin hâlâ Muhammed’i arzu ettiğini göremiyorum! Bâri benim Müslüman olmama izin versen?” dedi.
Amcası:
“–Eğer sen Muhammed’e tâbî olacak olursan, üzerindeki elbisene varıncaya kadar, sana vermiş olduğum şeylerin hepsini çeker alırım!” dedi.
Abdullâh:
“–Ben, vallâhi Muhammed’e tâbî oldum! Taşa, puta tapmayı bıraktım bile! Elimdeki şeyleri alırsan al!” dedi.
Amcası elbiselerine varıncaya kadar her şeyini aldı. Abdullâh, elbisesiz olarak anasının yanına gitti. Anası, kalın kilimini iki parçaya ayırdı. Abdullâh, onun yarısını belinden yukarısına, yarısını da belinden aşağısına sardı. Kararlıydı, bir an evvel Medîne’ye varıp Allâh Resûlü’ne kavuşmak istiyordu.
Önündeki bütün engeller gözünde bir hiç hâline gelmişti. Daha fazla duramadı, kendisini sıkıştıran kavminden yakasını kurtararak o gece gizlice yollara düştü. Uzun ve meşakkatli bir yolculuğun ardından, eli-ayağı parçalanmış, açlık ve susuzluktan tâkati kesilmiş, perişan bir hâlde Medîne’ye yaklaştı. Heyecânı had safhadaydı.
Fakat bir an, üzerindeki kaba çullarla Kâinâtın Serveri’nin huzûruna çıkamayacağını düşündü.
İKİ ÇUL SAHİBİ
Allâh Resûlü’ne kavuşma heyecânıyla kendinden geçen genç sahâbî, görenlerin hayret dolu nazarları arasında soluğu Mescid-i Nebevî’de aldı. Seher vaktine kadar mescidde yattı.
Hazret-i Peygamber sabah namazını kıldırdı. Cemaate göz gezdirip evine döneceği sırada Abdullâh’ı gördü. Kimsesizlerin, yalnızların ve mazlumların sığınağı olan Rahmet Peygamberi, o mübârek sahâbîyi şefkat ve muhabbetle bağrına bastı.
İsminin Abdüluzza olduğunu öğrenince:
“–Sen Abdullâh Zü’l-Bicâdeyn (ذُو الْبِجَادَيْن: çifte çul/kilim sâhibi)sin! Bana yakın yerde bulun! Sık sık yanıma gel!” buyurdu.
Abdullâh suffede bulunuyor, Kur’ân-ı Kerîm öğreniyordu. Kur’ân-ı Kerîm’den birçok sûreleri okuyup ezberlemişti.
Allâh Resûlü’ne aşk ile bağlanan bu mübârek sahâbî,
O’nun yanında cihâddan cihâda koşuyor, şehîd olup Rabbinin yolunda cânını fedâ etme arzusuyla yanıp tutuşuyordu.
Tebük Seferi’ne çıkılırken kendisine şehâdet nasîb olması için Hazret-i Peygamber’den ısrarla duâ taleb etti.
Resûlullâh:
“Ey Allâh’ım! Onun kanını kâfirlere haram kıl!” diyerek duâ etti.
Abdullâh:“–Yâ Resûlallâh! Ben öyle istememiştim!” dedi.
Allâh Resûlü:
“–Sen Allâh yolunda harbe çıkar da hummâya tutularak ölürsen, şehîtsin! Hayvanın seni düşürüp boynunu kırarsa, sen yine şehîtsin! Gam çekme! Bunlardan hangisi olursa, şehîtlik için sana yeter!” buyurdular.
Gerçekten onun şehâdeti mûcizevî bir şekilde Allâh Resûlü’nün buyurduğu sûrette tahakkuk etti. Ordunun dönüş hazırlıklarıyla meşgûl olduğu bir gece, biri Peygamberlerin Seyyidi, ikisi de Allâh ve Resûlü’nün dostu üç kişi, bir meş’ale ışığı altında cenâze taşıyorlardı.
Bu üç kişi; Hazret-i Peygamber, Hazret-i Ebûbekir ve Hazret-i Ömer idi. Taşıdıkları cenâze ise Abdullâh Zü’l-Bicâdeyn idi.
Abdullâh bin Mesut, gıpta ile seyrettiği bu manzarayı şöyle anlatıyor:
“Gece karanlığında, mücâhidlerin çadır kurdukları sâhanın bir köşesinde hareket eden bir ışık gördüm. Kalkıp tâkip ettim.
Bir de ne göreyim: Resûlullâh, Hazret-i Ebûbekir ve Ömer, Abdullâh Zü’l-Bicâdeyn’in cenâzesini taşıyorlar. Bir yere geldiler, kabir kazdılar. Resûlullâh, kazılan kabre indi.
Hazret-i Ebûbekir ve Ömer cenâzeyi Efendimiz’e sunmak için hazırladılar.
Allâh Resûlü:
«−Kardeşinizi bana doğru yaklaştırın.» buyurdu; yaklaştırdılar. Cenâzeyi kucağına alan Resûlullâh, onu kabirde yatacağı yere ve yöne yerleştirdikten sonra doğruldu ve şöyle niyâz etti:
«–Yâ Rab! Ben ondan râzıyım, hep râzı olageldim,
Sen de râzı ol…»
”Abdullâh bin Mesut sözlerine devamla diyor ki:
“Bu manzara karşısında içim dolu dolu oldu.
Zü’l-Bicâdeyn’e gıpta ettim.
O an:
«Ne olurdu bu kabrin sâhibi ben olaydım! Keşke oraya bu iltifât-ı Peygamberî ile gömülen ben olsaydım!» diye ne kadar arzu ettim.”
(İbn-i Hişâm, IV, 183; Vâkıdî, III, 1013-1014; İbn-i Esîr, Üsdü’l-Gâbe, III, 227)
Hâlid b. Velid (r.a) ve Efendimiz (s.a)'in saçı
Hâlid, Peygamberimizden gelen her şeyi mübarek telakki eder, ondan bir şeref duyar, bir iftihar vesilesi sayardı. Nitekim Resûlullah’ın mübarek sakalından ve saçından dökülen kılları toplar, onları yanından ayırmazdı.
Yermuk Savaşı’ndaydı… Hz. Hâlid, sarığını kaybetmişti. Askerlere, sarığının aranmasını ve mutlaka bulunmasını emretti. Mücahitler bir hayli aradıktan sonra nihayet buldular.
Sarık birçok yerinden yırtılmıştı. Aramaya değmezdi. Kumandanlarının böyle bir sarığı niçin ısrarla arattığını anlayamadıkları için sebebini sordular.
Hz. Hâlid şöyle dedi:
“Resûlullah umre yaparken mübarek başını tıraş ettirdi. Bütün sahabiler ondan kesilen saçları daha yere düşmeden aldılar. Ben diğerlerinden daha atik davranıp onun mübarek saçlarını aldım ve bulduğunuz sarığımın içine koydum. O günden beri bu sarık başımın üzerinde olduğu için, hangi savaşa girdiysem muhakkak galip geldim.”[3]
Sakal-ı Şerifden bir tel
Said b. el-Müseyyyeb (r.a) anlatıyor:
Ebu Eyyûb (r.a) cihada giderken yanına Hz. Peygamber (s.a)'in sakal-ı şeriflerinden birkaç tel alır ve kendi kendine şöyle derdi:
"Ey ebu Eyyûb! Artık sana kötülük dokunmaz".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:279)
Abdullah b. Ömer b. el-Hattab (r.a)
Hicretten on yıl önce Mekke'de doğdu.
Bedir Savaşı için hazırlanan orduya katılmak istiyor, kabına sığmıyordu.
Fakat Peygamberimiz, yaşı küçük olan birkaç kişiyle birlikte onun da orduya katılmasına müsaade etmedi.
Bu, Hz. Abdullah’ı çok üzdü. Kendisi bununla ilgili olarak şöyle der:
“Beni ufak tefek bulduğu için savaşa katılmama müsaade etmedi. Sabaha kadar ağlayarak, üzüntü içinde kıvranıp uykusuz geçirdiğim başka bir gece hatırlamıyorum.”
Resûl-i Ekrem’in vefatından sonra ona olan sevgisinden dolayı, Fahr-i Cihân Efendimiz’in namaz kıldığı yerleri öğrenip oralarda namaz kılar, yürüdüğü yollarda yürür, gölgelendiği ağaçların altında oturur, kurumasınlar diye onları sulardı.
Hele Efendimiz’in selâmlaşma konusundaki buyruklarını yerine getirme hususunda pek titiz davranırdı. Hiçbir işi olmadığı halde sadece müslümanlarla selâmlaşmak için sokağa çıkar, büyük küçük karşılaştığı herkese selâm verirdi.
Abdulah b. Zübeyir de çocuk yaşta iken
Hz. Peygamber (asm)'in hacamat kanını içmiştir.
Ashab-ı kiramdan Abdulah b. Zübeyir de çocuk yaşta iken Hz. Peygamber (asm)'in hacamat kanını içmiştir. Hâdise şöyle gelişmiştir:
Darekutni ve başka hadis kitaplarında nakledildiğine göre, Abdullah sekiz dokuz yaşlarındayken, Rasulullah kendisine hacamat ettirdiği kanını toprağa gömmesi için bir kap içinde vermiş, Abdullah ise oradan ayrıldıktan sonra tek başına kalınca, kanı gömeceği yerde içmiştir.
Geri dönüp gelince Resulullah: "Ne yaptın?" diye sormuş,
o da kinayeli konuşarak:
"Onu ortadan kaldırdım?" demiştir.
Hz. Peygamber (asm) durumdan şüphelenip:
"Herhalde onu içtin?" deyince
Abdullah: "Evet!.." demiştir.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:458)
Suheyb-i Rûmî (r.a)
Suheyb-i Rûmî -radıyallahu anh-, havass-ı ashâb-ı Rasûlullah’dan, Suheyb bin Sinan bin Mâlik en-Nemrî hazretleridir ki “Suheyb ne iyi bir kuldur” diye Rasûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- efendimizin övgüsüne mazhar olmuşdur.
Hadis-i şerifde:
“İslâm’da önde bulunanlar dörtdür. Ben Arabın, Suheyb Rûm’un, Selmân Faris’in, Bilâl de Habeş’in önde bulunanıdır” buyurmakla şân-ı âlîsi pek yüceleşmişdir.
Hafız-ı Şirâzı nazmında der ki:
“Basra’dan Hasan, Habeş’den Bilâl, Şam’dan Suheyb zuhur ederken, Mekke’den Ebû Cehil gibi bir adamın zuhur etmesi ne kadar acaibdir.”
Suheyb-i Rûmî -radıyallahu anh- Nemr İbn-i Kasıt kabilesinden Arabiyyu’l-asıl ise de, Rum içinde neş’et etmiş olmalarından (bulunmalarından) lisanları Rumca’ya çalardı. Radıyallahu anh.
“İnsanlar arasında Allah’ın rızasını kazanmak için canını verenler vardır. Allah kullarına karşı şefkatlidir.” (Bakara, 207)
Ayet-i kerimesi Suheyb-i Rûmî hakkında nazil olmuşdur.
Suheyb -radıyallahu anh-, Mekke’den Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- efendimizin yanına Medine ’ye hicret etmek istedi.
Kureyş müşriklerinden bir cemaat peşine düşdüler, beraberinde olan arkadaşlarını öldürdüler. Suheyb’in yanında bir torba dolusu ok vardı. Aynı zamanda atdığını isabet etdiren bir insandı.
Kureyşîlere dedi ki:
– “Ey Kureyşîler! Siz iyi bilirsiniz ki, ben sizden daha iyi bir atıcıyım. Yemin ederim ki ben okumu atınca, insanın kalbine saplarım. Yine yemin ederim ki, benim torbamdaki bütün okları atmadıkça siz bana yaklaşamazsınız.
Oklarım bitince de kılıcımla vururum.
Sonra siz istediğinizi yapınız. Benim sizin aranızda olmam kat’iyyen size faide vermez. Ben ihtiyar bir insanım. Benim malım Mekke’de evimdedir. Siz oraya dönün malımı alın. Beni İslâmiyetle başbaşa bırakın” dedi.
Onlar da bırakdılar. Süheyb Medine yolunu doğruladı. Medine’ye vâsıl olunca Ebû Bekir -radıyallahu anhhazretleri ile karşılaşdı. Ebû Bekir Suheyb’e:
– “Ya Suheyb alış-verişin kazançlı oldu” buyurdu.
Suheyb:
– Ne var ya Ebâ Bekir? diye sorunca Ebû Bekir hazretleri onun hakkında nazil olan ayet-i kerimeyi haber verdiği zaman, Suheyb çok sevinç duydu.
Kaynak: Sâdık DÂNÂ, İslâm Kahramanları, Erkam Yayınları, 2011, İstanbul
Ölene dek yeyip içmeyi bırakacağım!
Hz.Sa'd b. Ebî Vakkas (r.a) ve annesi
Hz.Sa'd, müslüman olduğu ilk günlerde annesiyle yaşadığı bir macerayı şöyle anlatır: "Ben anneme karşı çok saygılı bir kimseydim. Müslüman olduğum zaman (annem bu saygımdan istifade ile beni İslam'dan döndürmek istedi ve):
"Ey Sa'd! Bu yaşamaya başladığın yeni din de ne?
Ya bu dinini terkedeceksin, yahut ölene dek yeyip içmeyi bırakacağım!" dedi.
Ben kendisine:
"Anneciğim sakın böyle bir şey yapma.
Zira ben kesinlikle dinimi bırakamam!" dedim.
Yine de o yemeyi içmeyi bıraktı. Bu hal bir gün bir gece devam etti. Sabah olunca bayağı bitkin düşmüştü.
Kendisine:
"Allah'a yemin olsun! Senin bin ruhun olsa, hergün birer birer çıkmaya başlasa, ben şu dinimi bu sebeple terkedecek değilim!" dedim
Benim bu azmimi görünce, yeyip içmeye başladı.
Bu hadise üzerine şu ayet indi, (mealen):
"Eğer ilah olduğuna dair hiçbir delil bulunmayan bir şeyi bana ortak koşman için seni zorlayacak olurlarsa, onlara itaat etme. Onlarla dünyada iyi geçin. Bana yönelenlerin yoluna tabi ol. Sonunda dönüşünüz banadır. Yaptıklarınızı ben size haber vereceğim"
(Lokman 15).
Yaralılar harbi
Ebu Burde (r.a), Ebu Musa (r.a)'dan naklediyor:
" Altı kişi olarak Raûlullah (s.a) ile bir gazveye çıktık.
Arka saflarda savaşan bir bölüktük. Ayaklarımız parçalanıyor, tırnaklarımız dökülüyordu. Ayaklarımıza bez sardık. Bu yüzden bu harbe 'yamalılar harbi' dendi.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:403)
Ümmü Gülsüm binti Ukbe (r.a)
Hz. Osman (r.a)’ın anne bir kızkardeşi!..
Tek Başına Hicret Eden Kureyşli...
Ümmü Gülsüm binti Ukbe radıyallahu anha Kureyşliler içinde yurdunu yuvasını bırakıp Medine’ye tek başına hicret eden bir hanım sahâbî!.. Allah’ ve Resûlüne hicret için evinden kaçan bir muhâcir hanım!.. Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem Efendimize Mekke’de biat eden kahraman hanımlardan!.. Medine-i Münevvere’ye hicret ettiğinde;
“Beni müşriklere geri çevirmeyin” diye Efendimize sığınan, imanlı, yiğit bir hanım!.. Hz. Osman (r.a)’ın anne bir kızkardeşi!..
O Mekke’li olup Kureyş kabilesine mensuptur. Babası Peygamberimizin can düşmanı, Efendimizi boğmaya teşebbüs eden, azılı müşrik Ukbe bin Ebî Muayt’tır. Annesi, Ervâ binti Kureyz’dir. Ervâ hatun, İslâm’ın ilk yıllarında müslüman olma seâdetine eren bir hanım. Resûl-i Ekrem (s.a)’in hala kızı, Hz. Osman (r.a)’ın da annesi olur. Erva hatunun annesi Beyzâ hanım Efendimizin halası olmaktadır.
Ümmü Gülsüm, Mekke’de müslüman olarak Rasûlullah (s.a)’e biat etti. Diğer müslümanlar gibi o da işkencelere maruz kaldı. Başta babası olmak üzere müşriklerin ezâ ve cefâlarından nasîbini aldı. Dinden dönmesi için çok baskılar yapıldı. Fakat o bunların hiç birine aldırış etmedi. İnancından aslâ dönmedi. İmanından zerre kadar taviz vermedi.
Günler acı ve ıstırapla geçiyor, yıllar sıkıntılarla akıp gidiyordu. Sevgili Peygamberimiz Medine’ye hicret etmişti. Onun ayrılışıyle Mekke âdeta boşalmıştı. Ümmü Gülsüm (r.anhâ) doğup büyüdüğü şehirde ailesinin içerisinde idi. Fakat bir müslüman olarak kendini yalnız hissediyordu. Bunun için o da hicret etmek istiyordu. Babası izin vermediğinden Mekke’de kalmıştı. Müslüman kardeşlerinden ve Rasûlullah’tan ayrı kalmanın ıstırabıyla hayatına devam ediyordu. Sanki o öz yurdunda gurbet hayatı yaşıyordu. Bu ayrılığın bitmesi için Rabbimize duâ ediyor, hicret için fırsat kolluyordu.
O yedi yıl Rasûlullah’a kavuşma hasretiyle yandı. Müslüman kardeşlerinden ayrı kalmanın acısını yedi yıl kalbine gömdü. Nihayet Rabbımız ona bir fırsat lutfetti. Hergün gittiği yere gidiyormuş gibi bir plânla evden kaçtı.
TEK BAŞINA HİCRET EDEN SAHÂBÎ
Ümmü Gülsüm (r.anhâ) hicret mâcerâsını şöyle nakleder: “Mekke’den en son çıkış bölgesi olan Ten’im taraflarında kendimize ait bir bahçe vardı. Ev halkımızdan bazısı da orada otururdu. Buraya sık sık gider, üç dört gün kalır Mekke’ye dönerdim. Ailem benim oraya gitmeme mâni olmazdı. Buraya gidiş gelişi sıklaştırarak ev halkını alıştırdım. Artık Mekke’de durmak istemiyordum. Kendi kendime hicret etmeye karar verdim. Yolda karşılaşacağım sıkıntılara razı oldum.
Bir gün bahçeye gidiyor gibi yine Mekke’den çıktım. Yolun en son noktasına, şehrin çıkışına vardım. Orada bir adamla karşılaştım. Bana: Sen nereye gitmek istiyorsun? diye sordu. Ben de: Sen kimsin? dedim. Huzâa kabilesinden diye cevap verdi. Bu kabile Rasûlullah (a.s) ile antlaşma yaparak sadakat göstermişti.
Ona: “Ben Kureyşî’lerdenim Medine’ye gitmek istiyorum” dedim. O da: “Biz Huzâlılar gidilecek yolu iyi biliriz.” dedi.
Bana yol klavuzu olabileceğini söyledi ve devesini getirip benim önümde ıhdırdı. Ben de deveye bindim. Huzalı devenin yularını tutup öne düştü ve Medine yoluna koyuldu.
Ümmü Gülsüm binti Ukbe (r.anhâ) Allah ve Resûlü yolunda annesinden, babasından ve memleketinden ayrılıyordu. Bundan dolayı da hiç üzülmüyordu. Rasûlullah (s.a) Efendimize ve müslüman kardeşlerine kavuşmayı büyük bir seâdet biliyordu. Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra Medine karşıdan göründü.
Ümmü Gülsüm (r.anhâ)’nın gönlü sevinç içerisindeydi. Mekke’de geçen sıkıntılı günler geride kalmıştı. Allah Rasûlüne kavuşma heyecanı kalbini sarmış, içi içine sığmaz olmuştu. Selâmet içerisinde Medine’ye ulaşmanın şükrü ile Rabbımıza hamdediyordu. Yol rehberi Huzâlı’ya duâ ediyordu. Allah o yoldaşı hayırla mükâfatlandırsın! Bir defa bile en ufak bir rahatsızlık verecek harekette bulunmadı. Huzâ kabilesi ne güzel kabiledir! diyordu.
Ümmü Gülsüm (r.anhâ) Medine’ye girince müminlerin annesi Ümmü Seleme (r.anhâ)’ya misâfir oldu. O sırada İki Cihan Güneşi Efendimiz evde yoktu. Annemiz ona ikramda bulundu. Hal hatırını sordu. Onun sevincini paylaşmak üzere birlikte oturup sohbet etti. Fakat o endişeli bir bekleyiş içinde görünüyordu.
Ümmü Seleme (r.anhâ) annemiz bu fedakâr, imanlı kardeşini rahatlatmak ve gönlündeki sıkıntı ve endişeleri gidermek için ona:
– “Ey Ümmü Gülsüm! Sen Allah’a ve Resûlüne hicret ettin değil mi?” dedi. O da:
– “Evet!” dedi. Fakat Ümmü Gülsüm (r.anhâ) rahat değildi. Düşünceliydi. İçinde sakladığı bir derdi, tasası vardı. Bunu açıklamak için bir fırsat kolluyordu. Ümmü Seleme (r.anhâ) annemizin yakın ilgisinden cesâret alarak zihnini meşgul eden gönlünü sıkan korku ve endişeyi şöyle açıkladı:
– “Ey Ümmü Seleme! Hudeybiye antlaşması gereğince Mekke’den kaçıp Medine’ye gelenler Mekkelilere geri veriliyor. Müslüman olarak Rasûlullah’a sığınan Ebû Cendel (r.a) ile Ebû Basîr (r.a) iâde edilmişti. Efendimizin beni de geri çevirmesinden korkuyorum. Ey Ümmü Seleme! Kadınların hâli erkeklerinki gibi değildir. Mekke’den ayrılışımın üzerinden sekiz gün geçti. Şimdi onlar beni arayacaklardır. Bulamayınca da buralara kadar geleceklerdir.” diyerek derd ve sıkıntısını dile getirdi.
Ümmü Gülsüm binti Ukbe (r.anhâ) bu endişeler içerisinde heyecanlı bir şekilde beklerken İki Cihan Güneşi Efendimiz hâne-i seâdete teşrif buyurdu. Ümmü Seleme (r.anhâ) annemiz durumu Efendimize arzetti. Fahr-i Kâinat (s.a) Efendimiz bu fedakâr sahâbîsine “hoş geldin” dedi.
Ümmü Gülsüm (r.anhâ) Rasûlullah (s.a) Efendimize heyecanlı heyecanlı Medine’ye geliş mâcerâsını anlattı. Sözlerini içindeki endişeyi de dile getirerek şöyle bitirdi:
“Ya Rasûlallah! Ben, dinim uğrunda hicret ederek sizin yanınıza geldim. Beni koruyun. Müşriklere geri çevirmeyin. Onlara iâde ederseniz, bana işkence ederler. Dinimden döndürmeye çalışırlar. Ben nihâyet bir kadınım. Bilirsiniz ki, kadınların hâli zayıfların hâline benzer.” diyerek derdini, sıkıntısını açıkladı.
İki Cihan Güneşi Efendimiz dikkatle Ümmü Gülsüm (r.anhâ)’yı dinledi. Onu sevindirecek ve korkusunu giderecek bir üslûpla şöyle cevap verdi:
“Yüce Allah muhakkak kadınlar hakkındaki ahdi bozar, hükümsüz bırakır.” buyurdu.
MÜMTEHİNE NEDİR?
Efendimiz bu imanlı, fedakâr sahâbîsini bu sözleriyle rahatlattı. Rabbimiz de Habîbi’nin isteğini tahakkuk ettirdi ve hanımların müşriklere geri verilemiyeceğini belirten âyet-i kerîmeyi nâzil buyurdu. Yeni nâzil olan bu ilâhî müjde “imtihan edilen kadın” mânâsına gelen Mümtehine sûresinin onuncu âyeti idi. Meâlen:
“Ey iman edenler! Mümin kadınlar hicret ederek size geldiği zaman, onları imtihan edin. Allah onların imanlarını daha iyi bilir. Eğer siz de onların inanmış kadınlar olduklarını öğrenirseniz onları kâfirlere geri göndermeyin. Bunlar onlara helâl değildir. Onlar da bunlara helâl olmazlar. Onların (kocalarının) sarfettiklerini (mehirleri) geri verin. Mehirlerini kendilerine verdiğiniz zaman onlarla evlenmenizde size bir günah yoktur. Kâfir kadınları nikâhınızda tutmayın, sarfettiğinizi isteyin. Onlar da sarfettiklerini istesinler. Allah’ın hükmü budur. Aranızda O hükmeder. Allah bilendir, hikmet sahibidir.”
İki Cihan Güneşi Efendimiz vahiy tamamlanınca bu müjdeli haberi Ümmü Gülsüm (r.anhâ)’ya bildirdi. Artık bundan böyle müşriklerin arasından kaçıp gelen imanlı hanımlar Mekke’ye geri verilmeyecekti. Fahr-i Kâinat (s.a) Efendimiz ilâhî emir gereğince onu ve daha sonraki hanımları soruşturdu ve:
“Allah’a yemin olsun ki siz, Allah ve Resûlünün sevgisi, bir de İslâmî vazîfeleri serbestçe yapabilmek için hicret etmiş bulunuyorsunuz. Yoksa ne koca ne de mal sebebiyle göç etmiş değilsiniz.” buyurdu.
Ümmü Gülsüm (r.anhâ) rahat bir nefes almıştı. Sevincinden gönlü uçuyordu. Yüce Rabbımıza hamdediyordu. Sevgili Peygamberimize sevinç göz yaşlarıyla cevap veriyordu.
Ama dünya imtihan dünyasıydı. Sıkıntılar bitmiyordu. Bütün bu olup biten işler, akıp giden hâdiseler arasında babası Ukbe İbni Ebî Muayt kızının Medine’de olduğunu öğrendi. Oğulları Velid ve Umâre’yi kızkardeşlerini alıp getirmek üzere Sevgili Peygamberimize gönderdi. Medine’ye geldiklerinde Efendimizi buldular. Hudeybiye antlaşması gereğince kendilerinden emin olarak İki Cihan Güneşi Efendimize:
“Aramızdaki antlaşmaya göre kızkardeşimizi bize teslim et!” dediler.
Fahr-i Kâinat (s.a) Efendimiz onlara:
“Allah Teâlâ o şartın hükmünü hanımlar hakkkında bozdu.” buyurdu. Ümmü Gülsüm (r.anhâ)’yı onlara teslim etmedi.
Velid ve Umâre elleri boş olarak Mekke’ye döndüler.Ümmü Gülsüm binti Ukbe (r.anhâ) henüz evlenmemişti. Medine’de kalması kesinleşince sahâbenin ileri gelenlerinden Zübeyr İbn Avvam, Zeyd İbni Hârise ve Abdurrahman İbni Avf (r.anhüm) kendisine evlenme teklifinde bulundular.
Ümmü Gülsüm (r.anhâ) durumu kardeşi Hz. Osman (r.a) ile istişâre etti. O da Resûl-i Ekrem (s.a) Efendimize sormayı tavsiye etti. Bu teklif Efendimize arzedilince Ümmü Gülsüm (r.anhâ)’nın Zeyd İbni Hârise (r.a) ile evlenmesi uygun görüldü. Kısa zamanda iki fedâkâr sahâbisinin sıcak yuvaları kuruldu. Hz. Zeyd ile Ümmü Gülsüm (r.anhâ) mesud bir hayat yaşadılar.
Fakat mutlulukları uzun sürmedi. Çünki kocası Zeyd (r.a) Mûte Savaşında şehid düştü. Bu evlilikten Zeyd isminde bir oğulları, Rukıyye adında bir kızları dünyaya geldi.Ümmü Gülsüm (r.anhâ) kadere rıza gösteren imanlı bir hanımdı. Allah’tan gelen her şeye râzıydı. Kocasının şehid olmasını sabır ve metânetle karşıladı.
İddet müddetini bekledikten sonra Zübeyr İbni Avvâm (r.a) ile evlendi. Ondan da Zeynep adında bir kızı oldu. Hayat sürprizlerle doluydu. Mutlu bir yuva devam ederken birden aralarında bir geçimsizlik baş gösterdi. O sıcak yuva yaşanmaz bir hal aldı. Uzun sürmedi. Kısa bir müddet sonra boşanmak zorunda kaldılar.
Hayat devam etmekteydi. İnsan yalnız yaşayamazdı. Ümmü Gülsüm de bunun farkında idi. Abdurrahman İbni Avf (r.a)’tan gelen teklif üzere onunla evlendi. Bu evlilikten de İbrâhim ve Hâmid isminde iki oğulları dünyaya geldi. Ümmü Gülsüm binti Ukbe (r.anhâ) Rasûlullah (s.a) Efendimizin sohbetinden istifâde eden bilgili, imanlı bir hanımdı.
Esmâ (r.a) (Hz. Ebu Bekir (r.a)'in kızı)
Esmâ (r.a)'dan naklediliyor:
Rasûlullah (s.a) hicret için Mekke'den ayrıldığında, Hz. Ebu Bekir (r.a) O'nunla beraberdi. Hz. Ebu Bekir (r.a), bütün parasını, (beş veya altı bin dirhemdi), beraberinde götürdü.
Dedem Ebu Kuhafenin gözleri görmüyordu. Yanımıza gelerek:
"Hem kendisi gitti, hem de parasını götürerek sizi üzdü"dedi.
"Hayır dedeciğim,bize çok para bıraktı" diyerek, yerden bir taş alıp, babamın parasını koyduğu küçük pencerenin önüne koydum ve üstünü bir örtü ile örttüm. Sonra dedemin elini tuttum ve,
"Dedeciğim, istersen elini paralara dokun da bak" dedim.
Elini taşların üstüne koyarak;
"İyi, eğer bu kadar bıraktıysa bu size yeter" dedi.
Esmâ (r.a), devamla şöyle der:
"Vallahi babam bize bir şey bırakmamıştı. Ancak yaşlı dedemi böylece sakinleştirmek istedim" dedi.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:156)
Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri