Allah'a Vâsıl olmak
Ehlullaha göre Cenâb-ı Hakk'a vasıl olmanın yolu
Ehlullah,
Cenâb-ı Hakk'a vasıl olmak
ve dünyanın azîm mânevî tehlikelerinden kurtulmak
ve saadet-i ebediyeyi temin etmek için,
iki esası ihtiyaren takip etmişler.
Birisi:
Rabıta-i mevttir.
Yani, dünya fâni olduğu gibi,
kendisi de içinde vazifedar fâni bir misafir olduğunu düşünmekle, hayat-ı ebedîsine o suretle çalışmışlar.
İkincisi:
Nefs-i emmârenin ve kör hissiyatın tehlikelerinden kurtulmak için, çilelerle, riyazetlerle nefs-i emmârenin öldürülmesine çalışmışlar.
(RNK-25.LEM'A)
Acz ve fakr ve şefkat ve tefekkür ile Cenâb-ı Hakk'a vâsıl olmak
Cenâb-ı Hakk'a vâsıl olacak tarikler pek çoktur.
Bütün hak tarikler Kur'ân'dan alınmıştır.
Fakat tarikatlerin bazısı, bazısından daha kısa,
daha selâmetli, daha umumiyetli oluyor.
O tarikler içinde, kàsır fehmimle Kur'ân'dan istifade ettiğim
"acz ve fakr ve şefkat ve tefekkür" tarikidir.
Evet, acz dahi, aşk gibi, belki daha eslem bir tariktir ki, ubûdiyet tarikiyle mahbubiyete kadar gider.
Fakr dahi Rahmân ismine isal eder.
Hem şefkat dahi, aşk gibi, belki daha keskin ve daha geniş bir tariktir ki, Rahîm ismine isal eder.
Hem tefekkür dahi, aşk gibi, belki daha zengin, daha parlak, daha geniş bir tariktir ki, Hakîm ismine isal eder.
Acz, elini nefisten çekse, doğrudan doğruya
Kadîr-i Zülcelâle verir. Halbuki, en keskin tarik olan aşk, nefisten elini çeker, fakat mâşuk-u mecazîye yapışır.
Onun zevâlini bulduktan sonra Mahbub-u Hakikîye gider.
Hem şu tarik daha eslemdir. Çünkü nefsin şatahat ve bâlâpervâzâne dâvâları bulunmaz. Çünkü, acz ve fakr ve kusurdan başka nefsinde bulmuyor ki, haddinden fazla geçsin.
Hem bu tarik daha umumî ve cadde-i kübrâdır.
Çünkü, kâinatı, ehl-i vahdetü'l-vücud gibi,
huzur-u daimî kazanmak için idama mahkûm zannedip
Lâ mevcude illâ Hû hükmetmeye
veyahut ehl-i vahdetü'ş-şuhud gibi, huzur-u daimî için kâinatı nisyan-ı mutlak hapsinde hapse mahkûm tahayyül edip Lâ meşhude illâ Hû demeye mecbur olmuyor.
Belki, idamdan ve hapisten gayet zâhir olarak Kur'ân affettiğinden, o da sarf-ı nazar edip ve
mevcudatı kendileri hesabına hizmetten azlederek
Fâtır-ı Zülcelâl hesabına istihdam edip
Esmâ-i Hüsnâ'sının mazhariyet ve âyinedarlık vazifesinde istimal ederek,
mânâ-yı harfî nazarıyla onlara bakıp, mutlak gafletten kurtulup huzur-u daimîye girmektir;
herşeyde Cenâb-ı Hakka bir yol bulmaktır.
Elhasıl, mevcudatı mevcudat hesabına hizmetten azlederek, mânâ-yı ismiyle bakmamaktır.
(RNK-29.MEKTUP)
Nimetlerle vuslat Nimetten niam-ı İlâhiye'ye yolculuk
Hakikî ehl-i şükrün ve ehl-i hakikatin ve ehl-i kalbin kuvve-i zâikası, rahmet-i İlâhiye'nin matbahlarına bir nâzır ve bir müfettiş hükmündedir.
Ve o kuvve-i zâika da taamlar adedince mizancıklarla
nimet-i İlâhiye'nin envâını tartmak ve tanımak,
bir şükr-ü mânevî suretinde cesede, mideye haber vermektir.
İşte, bu surette kuvve-i zâika yalnız maddî cesede bakmıyor. Belki kalbe, ruha, akla dahi baktığı cihetle, midenin fevkinde hükmü var, makamı var.
İsraf etmemek şartıyla
ve sırf vazife-i şükrâniyeyi yerine getirmek
ve envâ-ı niam-ı İlâhiye'yi hissedip tanımak kaydıyla
ve meşru olmak
ve zillet ve dilenciliğe vesile olmamak şartıyla,
lezzetini takip edebilir.
Ve o kuvve-i zâikayı taşıyan lisanı şükürde istimal etmek için leziz taamları tercih edebilir.
(RNK-19.LEM'A)
Güzel şeylerle vuslat O güzel âsârdan Zât-ı Zülcelâl'in
cemâl-i bîmisâline karşı kalbe yol açar.
Hem güzel şeylere muhabbetin, madem Sâni'leri hesabınadır, "Ne güzel yapılmışlar" tarzındadır.
O muhabbetin bir leziz tefekkür olduğu halde, hüsünperest, cemâlperest zevkinin nazarını daha yüksek, daha mukaddes ve binler defa daha güzel cemâl mertebelerinin definelerine yol açar, baktırır.
Çünkü,
o güzel âsârdan ef'âl-i İlâhiye'nin güzelliğine intikal ettirir.
Ondan esmânın güzelliğine,
ondan sıfâtın güzelliğine,
ondan Zât-ı Zülcelâl'in cemâl-i bîmisâline karşı kalbe yol açar.
İşte bu muhabbet bu surette olsa,
hem lezzetlidir,
hem ibadettir
ve hem tefekkürdür.
(RNK-32.SÖZ)
Herşeyde, her vaziyette, herbir harekette kader-i İlâhî ve kudret-i Rabbâniyenin izini,
eserini görsün
Güneş gibi bir îmân lâzım ki, herşeyde, her vaziyette, herbir harekette kader-i İlâhî ve kudret-i Rabbâniye'nin izini, eserini görsün,
tâ o zulm u zulmette kalb boğulmasın,
îmân sönmesin;
akıl, tabiat ve tesadüfe saplanmasın.
Hattâ ehl-i hakikat, hakikat ve mârifetullahı bulmak için, kesret dairelerini unutmaya çalışıyorlar
tâ kalb dağılmasın
ve lüzumlu ve kıymetli şeye sarf etmek lâzım gelen merakı, zevki, şevki, lüzumsuz fâni şeylerde telef olmasın.
(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)
İlim ve ma'rifetle tevhide ulaşıp herşeyde Hâlık'ına giden bir yolu görür.
Ve hiçbir şey huzuruna mâni olmaz.
Ehl-i îmânın, hususan ehl-i tarikatın her vakit tekrarla
Lâ ilâhe illâ Hû demeleri, tevhidi yâd ve ilân etmeleri gösterir ki, tevhidin pek çok mertebeleri bulunuyor.
Hem tevhid, en ehemmiyetli ve en halâvetli ve en yüksek
bir vazife-i kudsiye
ve bir fariza-i fıtriye
ve bir ibadet-i îmâniyedir.....
Aradığımız hakiki tevhid,
yalnız tasavvurdan ibaret bir marifet değildir.
Belki, ilm-i mantıkta tasavvura mukàbil ve marifet-i tasavvuriyeden çok kıymettar ve burhanın neticesi olan ve ilim denilen tasdiktir.
Ve tevhid-i hakiki öyle bir hüküm ve tasdik ve iz'an ve kabuldür ki,
herbir şeyle Rabb'ini bulabilir.
Ve herşeyde Hâlık'ına giden bir yolu görür.
Ve hiçbir şey huzuruna mâni olmaz.
Yoksa, Rabb'ini bulmak için her vakit kâinat perdesini yırtmak, açmak lâzım gelir.
(RNK-7.ŞUÂ)
Risale-i Nur Külliyatı / Allah Sevgisi, Duâ ve Şükür · Marifet Petekleri