Arama

Başlık ve içerikte ara

Acz-Fakr-İhtiyaç

8 dk

"Acz - fakr - şefkat - tefekkür" tariki

Cenâb-ı Hakk'a vâsıl olacak tarikler pek çoktur.

Bütün hak tarikler Kur'ân'dan alınmıştır.

Fakat tarikatlerin bazısı, bazısından daha kısa,

daha selâmetli, daha umumiyetli oluyor.

O tarikler içinde, kàsır fehmimle Kur'ân'dan istifade ettiğim

"acz ve fakr ve şefkat ve tefekkür" tarikidir.

Evet, acz dahi, aşk gibi, belki daha eslem bir tariktir ki,

ubûdiyet tarikiyle mahbubiyete kadar gider.

Fakr dahi

Rahmân ismine isal eder.

Hem şefkat dahi, aşk gibi, belki daha keskin

ve daha geniş bir tariktir ki, Rahîm ismine isal eder.

Hem tefekkür dahi, aşk gibi, belki daha zengin,

daha parlak bir tariktir ki, Hakîm ismine isal eder.

(RNK.29.MEKTUP)

Esmâ-i İlâhîye'ye tutunmak lazımdır

Kâmil insanlar,acz ve fakr vesilesi ile Esmâ-i İlâhîyeye tutunup

Allah'a vâsıl olmanın lezzetine ulaşmışlar.

Kâmil insanlar, aczde ve havfullahta öyle bir lezzet bulmuşlar ki, kendi havl ve kuvvetlerinden şiddetle teberrî edip Allah'a acz ile sığınmışlar; aczi ve havfı kendilerine şefaatçi yapmışlar.

(RNK. 7.SÖZ)

Acz ve fakr insana niçin verilmiş?

Kadîr-i Rahîm'e ve Ganiyy-i Kerîm'e

âyine olsun diye verilmiş.

Fâtır-ı Hakîm, insanın mahiyet-i mâneviyesinde

nihayetsiz azîm bir acz ve

hadsiz cesîm bir fakr derc etmiştir tâ ki,

kudreti nihayetsiz bir Kadîr-i Rahîm

ve gınâsı nihayetsiz bir Ganiyy-i Kerîm

bir Zât’ın hadsiz tecelliyâtına câmi'geniş bir âyine olsun.

(RNK.23.SÖZ)

Aczi,Cenâb-ı Hakkın kudretine;

fakrı da,O'nun rahmetine bağlamalı

Cenâb-ı Hak, hadsiz kudret ve nihayetsiz rahmetini göstermek için, insanda hadsiz bir acz, nihâyetsiz bir fakr derc eylemiştir.

(RNK.2.LEM'A)

Daimî bir surette dergâh-ı İlâhiye'ye

iltica etmek için verilmiş.

Cenâb-ı Hak insana hadsiz bir acz ve nihayetsiz bir zaaf vermiş,

tâ ki daimî bir surette dergâh-ı İlâhiye'ye iltica edip niyaz etsin, dua etsin.

(RNK.23.LEM'A)

Acz, fakr ve ihtiyacına da nihayet yoktur

İ̇nsandaki kusur sonsuz olduğu gibi,

acz, fakr ve ihtiyacına da nihayet yoktur.

Sen öyle bir zâfiyet, acz, fakirlik, miskinlik gibi hallere mahalsin ki,

ciğerine yapışan ve çok defa büyülttükten sonra ancak görülebilen bir mikroba mukavemet edemezsin; seni yere serer, öldürür…

(RNK.MESNEVİ-İ NURİYE)

Nev-i beşer, aczi ve düşmanları için
bir nokta i istinâda muhtaçtır

Kesret i hâcât ve şiddet i fakr dolayısıyla da

nokta-ı istimdâda muhtaçtır

Îmânın istinad ve istimdât noktalana hâvi olmasından, "Elhamdulillah" demeni ikiza eder.

Evet, nev-i beşer, aczi ve düşmanların kesreti dolayısıyla

dayanacak bir nokta i istinâda muhtaçtır ki, düşmanlarını def için o noktaya ilticâ etsin.

Ve kezâ, kesret i hâcât ve şiddet i fakr dolayısıyla da

istimdât edecek bir nokta-ı istimdâda muhtaçtır ki, onun yardımıyla ihtiyaçlarını def etsin.

Ey insan!

Senin nokta-i istinadın ancak ve ancak Allah'a olan imandır.

Ruhuna, vicdanına nokta-i istimdat ise ancak âhirete olan imandır.

Binaenaleyh bu her iki noktadan haberi olmayan bir insanın

kalbi, rûhu tevahhuş eder, vicdânı daima muazzep olur.(azab çeker)

Lâkin, birinci noktaya istinâd ve ikincisinden de istimdât eden adam,

kalben ve rûhen pek çok zevk ve lezzetleri, ünsiyetleri hisseder ki, hem müteselli, hem vicdânı mutmain olur.

Îmân nûru, leziz-i meşrûanın zevâle başladıkları zaman hâsıl olan elemleri, emsâlinin vücut ve gelmekte olduklarını göstermekle izâle eder.

Ve kezâ, nimetlerin devam edip tenâkus etmemesini, nimetlerin menbâını göstermekle temin eder.

Ve kazá, firak ve ayrılmanın elemlerini,

teceddüd-ü emsâlinin lezzetini göstermekle izâle eder.

Yâni zeval düşüncesiyle bir lezzette çok elemler olur ki, îmân o elemleri teceddüd-ü emsâliyle ihtar ve izâle eder.

Maaháza, lezzetlerin teceddüdünde de başka lezzetler vardır. Evet, bir semerenin şeceresi olmasa, o semerede münhasır kalan lezzet, onun yemesiyle zâil olur ve zevâli de mücib-i teessür olur.

Fakat o semeremin şeceresi mâruf ise, o semerenin zevâlinden elem hasıl olmuyor, çünkü yerine gelen var. Ve aynı zamanda, teceddüd haddizâtında bir lezzettir.

Ve kezâ ruh-u beşeri en ziyade sıkan, ayrılmalardan neş'et eden elemlerdir. Nur-u iman o elemleri teceddüd-ü emsal ve tahaddüs-ü visâl ümidiyle izale eder.

(RNK.29.LEM'A)

Bir Padişah-ı Zülcelâl'e intisap etmesi lazımdır

İnsan binler çeşit elemlerle müteellim

ve binler nev'î lezzetlerle mütelezziz olacak bir zîhayat makine

ve gayet derece acziyle beraber

hadsiz maddî-mânevî düşmanları

ve nihayetsiz fakrıyla beraber

hadsiz zâhirî ve bâtınî ihtiyaçları bulunan

ve mütemadiyen zevâl ve firak tokatlarını yiyen bir biçare mahlûk iken,

Birden

îmân ve ubûdiyetle böyle bir Padişah-ı Zülcelâle intisap edip

bütün düşmanlarına karşı bir nokta-i istinat

ve bütün hâcâtına medar bir nokta-i istimdat bularak

herkes mensup olduğu efendisinin şerefiyle, makamıyla iftihar ettiği gibi, o da böyle nihayetsiz Kadîr ve Rahîm bir Padişaha

îmân ile intisap etse

ve ubûdiyetle hizmetine girse

ve ecelin idam ilânını kendi hakkında terhis tezkeresine çevirse

ne kadar memnun ve minnettar ve ne kadar müteşekkirâne iftihar edebilir, kıyas ediniz.

(RNK.13.SÖZ)

Kadîr-i Zülcelâl’e dayanıp tevekkül etmek lazımdır

İnsan

zayıftır; belâları çok.

Fakirdir; ihtiyacı pek ziyâde.

Âcizdir; hayat yükü pek ağır.

Eğer, Kadîr-i Zülcelâl’e dayanıp tevekkül etmezse ve itimad edip teslim olmazsa, vicdânı daim azap içinde kalır. Semeresiz meşakkatler, elemler, teessüfler onu boğar. Ya sarhoş ya canavar eder.

(RNK.6.SÖZ)

Kadîr-i Rahîm'e tevekkül etmesi lazımdır

İnsanın zaaf ve aczini ve fakr ve ihtiyacını,

bir Kadîr-i Rahîm'e tevekkül ile tedavi eder.

Hayat ve vücudun yükünü

O'nun kudretine, rahmetine teslim edip, kendine yüklemeyip, belki kendisi o hayatına ve nefsine biner hükmünde bir rahat makam bulur.

Kendisinin "nâtık bir hayvan" değil,

belki hakikî bir insan ve makbul bir misafir-i Rahmân olduğunu bildirir.

Dünyayı,

bir misafirhane-i Rahmân olduğunu göstermekle

ve dünyadaki mevcudat ise esmâ-i İlâhiye'nin âyineleri olduklarını

ve masnuatı ise her vakit tazelenen mektubât-ı Samedâniye olduklarını bildirmekle,

insanın

fenâ-yı dünyadan

ve zevâl-i eşyadan

ve hubb-u fâniyattan

gelen yaralarını güzelce tedavi eder ve evhamın zulümatından kurtarır.

(RNK.32.SÖZ)

Kudret-i İlâhiye'ye iltica etmesi lazımdır

Gaye-i insaniyet ve vazife-i beşeriyet, ahlâk-ı İlâhiye ile

ve secâyâ-yı hasene ile tahallûk etmekle beraber,

aczini bilip kudret-i İlâhiye'ye iltica,

zaafını görüp kuvvet-i İlâhiye'ye istinad,

fakrını görüp rahmet-i İlâhiye'ye itimad,

ihtiyacını görüp gınâ-yı İlâhiye'den istimdad,

kusurunu görüp aff-ı İlâhîye istiğfar,

naksını görüp kemâl-i İlâhîye tesbihhân

olmaktır diye, ubûdiyetkârâne hükmetmişler.

(RNK.30.SÖZ)

Bismillah; senin nihayetsiz aczini....

Bismillah öyle mübarek bir definedir ki,

senin nihayetsiz aczin ve fakrın,

seni nihayetsiz kudrete, rahmete raptedip,

Kadîr-i Rahîm'in dergâhında aczi, fakrı en makbul bir şefaatçi yapar.

(RNK.1.SÖZ)

Hadsiz acz ve nihayetsiz zaaf,
hadsiz a'dâ vicdan daima Vâcibü'l-Vücud'a bakar

Ganiyy-i Rahîm'in dergâhına dayanır.

Kadîr-i Rahîm'in bârgâh-ı rahmetine açılır.

(İnsan)

hadsiz aczinde ve

nihayetsiz zaafında,

hadsiz a'dâsına karşı

bir nokta-i istinad aramakla,

vicdan daima Vâcibü'l-Vücud'a bakar.

Hem

nihayetsiz fakrında,

nihayetsiz hâcâtı içinde,

nihayetsiz maksatlara karşı

bir nokta-i istimdad aramaya mecbur olduğundan,

vicdan daima o noktadan bir Ganiyy-i Rahîm'in dergâhına dayanır.

Dua ile el açar.

Demek her vicdanda

şu nokta-i istinad

ve nokta-i istimdad cihetinde iki küçük pencere,

Kadîr-i Rahîm'in bârgâh-ı rahmetine açılır,

her vakit onunla bakabilir.

(RNK.33.SÖZ)

Acze ve fakre çâre - O'dur herkese nokta-i istinad

O'dur her zaife cihet-i istimdat.

(Ey insanoğlu!)

Nedir bu gurur ve nedir bu gaflet?

Nedir bu haşmet, nedir bu istiğna, nedir bu azamet?

Elindeki ihtiyar bir kıl kadardır ve iktidarın bir zerre kadardır.

Ve hayatın söndü, ancak bir şûle kaldı.

Ömrün geçti, şuurun söndü, bir lem'a kaldı.

Şöhretin gitti, ancak bir an kaldı.

Zamanın geçti; kabirden başka mekânın var mı?

Bîçare! Aczine ve fakrına bir had var mı?

Emellerin nihâyetsizdir, ecelin yakındır.

Evet, böyle acz ve fakrınla iktidar ve ihtiyardan hâli

bir insanın ne olacak hali?

Hazâin-i rahmet sahibi Hâlık-ı Rahmânü'r-Rahîme,

böyle bir acz ile itimad etmek lâzımdır.

Odur herkese nokta-i istinad.

Odur her zaife cihet-i istimdat.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Nefis kendine, mânâ-yı ismiyle bakıp,
kendini mâlik kabul ederse, her şeyi yapabileceğine

ve her güçlüğü tek başına aşabileceğine inanır.

Bunu da başaramayınca, kendini yer ve bitirir.

Felsefe ise, eneye mânâ-yı ismiyle bakmış.

Yani, kendi kendine delâlet eder, der; mânâsı kendindedir, kendi hesabına çalışır, hükmeder. Vücudu aslî, zâtî olduğunu telâkki eder.

Yani, zâtında bizzat bir vücudu vardır, der.

Bir hakk-ı hayatı var, daire-i tasarrufunda hakikî mâliktir, zu'm eder.

Onu bir hakikat-i sabite zanneder. Vazifesini, hubb-u zâtından neş'et eden bir tekemmül-ü zâtî olduğunu bilir, ve hâkezâ...

Çok esâsât-ı fâsideye mesleklerini bina etmişler.

O esâsat ne kadar esassız ve çürük olduğunu sair risalelerimde ve bilhassa Sözler'de, hususan On İkinci ve Yirmi Beşinci Sözlerde kat'î ispat etmişiz.

Ene kendini abd bilir; başkasına hizmet eder, anlar.

Mahiyeti harfiyedir;

yani başkasının mânâsını taşıyor, fehmeder.

Vücudu tebeîdir;

yani başka birisinin vücuduyla kaim ve icadıyla sabittir, itikad eder.

Mâlikiyeti vehmiyedir;

yani kendi mâlikinin izniyle surî, muvakkat bir mâlikiyeti vardır, bilir.

Hakikati zılliyedir;

yani hak ve vacip bir hakikatin cilvesini taşıyan mümkün ve miskin bir zılldir.

Vazifesi ise,

kendi Hâlık'ının sıfât ve şuûnâtına mikyas ve mizan olarak, şuurkârâne bir hizmettir.

İşte, enbiya ve enbiya silsilesindeki asfiya ve evliya,

eneye şu vecihle bakmışlar, böyle görmüşler, hakikati anlamışlar.

Bütün mülkü Malikü'l-Mülke teslim etmişler

ve hükmetmişler ki, o Mâlik-i Zülcelâl'in ne mülkünde, ne rububiyetinde, ne ulûhiyetinde şerik ve naziri yoktur; muin ve vezire muhtaç değil;

herşeyin anahtarı O'nun elindedir;

herşeye Kàdir-i Mutlak'tır;

esbab bir perde-i zâhiriyedir;

tabiat bir şeriat-i fıtriyesidir ve kanunlarının bir mecmuasıdır ve kudretinin bir mistarıdır.

Gaye-i insaniyet ve vazife-i beşeriyet, ahlâk-ı İlâhiye ile

ve secâyâ-yı hasene ile tahallûk etmekle beraber,

aczini bilip kudret-i İlâhiye'ye iltica,

zaafını görüp kuvvet-i İlâhiye'ye istinad,

fakrını görüp rahmet-i İlâhiye'ye itimad,

ihtiyacını görüp gınâ-yı İlâhiye'den istimdad,

kusurunu görüp aff-ı İlâhîye istiğfar,

naksını görüp kemâl-i İlâhîye tesbihhân olmaktır

diye, ubûdiyetkârâne hükmetmişler.

(RNK.30.SÖZ)

Risale-i Nur Külliyatı / Kalp-Ruh Huzuru · Marifet Petekleri

İlgili yazılar