Arama

Başlık ve içerikte ara

Bekâ-Ebedi hayat

11 dk

İnsan, bu belâlı ve fâni dünyaya sığışmaz

Hem zeminde kısa bir zamanda hadsiz vazifeler gören

ve hadsiz bir zaman yaşayacak gibi istidat ve mânevî cihazat ile techiz edilen ve zemin mevcudatına tasarruf eden insan için,

bu talimgâh-ı dünyada

ve bu muvakkat ordugâh-ı zeminde

ve bu muvakkat meşherde

bu kadar ehemmiyet,

bu hadsiz masraf,

bu nihayetsiz tecelliyat-ı rububiyet,

bu hadsiz hitabât-ı Sübhâniye

ve bu gayetsiz ihsanat-ı İlâhiye,

elbette ve herhalde,

bu kısacık ve hüzünlü ömre

ve bu karışık kederli hayata,

bu belâlı ve fâni dünyaya sığışmaz.

Belki, ancak başka ve ebedî bir ömür ve bâki bir dâr-ı saadet için olabildiği cihetinden, âlem-i bekàda bulunan ihsânat-ı uhreviyeye işaret, belki şehadet eder.

(RNK.MÜNÂCÂT)

O hakikat-i âliye, bu fâni, kısacık, noksan,
elemli hayat-ı dünyeviyeye münhasır değildir

Madem bu kâinatın en mühim neticesi ve meyvesi ve hikmet-i hilkati hayattır; elbette o hakikat-i âliye, bu fâni, kısacık, noksan, elemli

hayat-ı dünyeviyeye münhasır değildir.

Belki, hayatın mahiyetinin azameti anlaşılan şecere-i hayatın gayesi, neticesi ve o şecerenin azametine lâyık meyvesi, hayat-ı ebediyedir

ve hayat-ı uhreviyedir, taşıyla ve ağacıyla, toprağıyla hayattar olan

dâr-ı saadetteki hayattır.

Yoksa, bu hadsiz cihazat-ı mühimme ile teçhiz edilen hayat şeceresi, zîşuur hakkında, hususan insan hakkında meyvesiz, faidesiz, hakikatsiz olmak lâzım gelecek.

Madem dünyada hayat var; elbette insanlardan hayatın sırrını anlayanlar

ve hayatını sû-i istimal etmeyenler, dâr-ı bekàda ve Cennet-i bâkiyede hayat-ı bâkiyeye mazhar olacaklardır. Âmennâ.

(RNK.10.SÖZ)

İnsana en lâzım iş, en mühim vazife,
bekâ için çalışmaktır

İnsanın hadsiz mânevî yaralarını tedavi etmekle beraber, fıtratındaki gayet şiddetli arzu-yu bekàyı onunla tatmin ediyor.

يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى

İnsanın fıtratında bekàya karşı gayet şedit bir aşk var.

Hattâ her sevdiği şeyde, kuvve-i vâhime cihetiyle bir nevi bekà tevehhüm eder, sonra sever. Ne vakit zevâlini düşünse veya görse, derinden derine feryat eder.

Bütün firaklardan gelen feryatlar, aşk-ı bekàdan gelen ağlamaların tercümanlarıdır. Eğer tevehhüm-ü bekà olmazsa muhabbet edemez.

Hattâ denilebilir ki, âlem-i bekànın ve ebedî Cennetin bir sebeb-i vücudu, şu mahiyet-i insaniyedeki o şiddetli aşk-ı bekàdan çıkan gayet kuvvetli arzu-yu bekà ve bekà için fıtrî, umumî duadır ki, Bâkî-i Zülcelâl, o şedit, sarsılmaz, fıtrî arzuyu, o tesirli, kuvvetli, umumî duayı kabul etmiştir ki, fâni insanlar için bâki bir âlemi halk etmiş.

Madem insan bekàya âşıktır;

elbette bütün kemâlâtı, lezzetleri, bekàya tâbidir.

Ve madem bekà Bâkî-i Zülcelâl'e mahsustur.

Ve madem Bâkî'nin esmâsı bâkiyedir.

Ve madem Bâkî'nin âyineleri Bâkî'nin rengini, hükmünü alır ve bir nevi bekàya mazhar olur.

Elbette insana en lâzım iş, en mühim vazife, O Bâkîye karşı alâka peydâ etmektir ve esmâsına yapışmaktır. Çünkü Bâkî yoluna sarf olunan herşey bir nevi bekàya mazhar olur.

İşte يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى cümlesi bu hakikati ifade ediyor.

İnsanın hadsiz mânevî yaralarını tedavi etmekle beraber, fıtratındaki gayet şiddetli arzu-yu bekàyı onunla tatmin ediyor.

)RNK.3..LEM'A(

Fenâ bul ki, bâki olasın

Nefs-i nâtıkanın en yüksek matlubu devam ve bekadır.

Hattâ vehmî bir devam ile kendisini aldatmazsa hiçbir lezzet alamaz.

Öyleyse,

Ey devamı isteyen nefis!

Daimî olan bir Zât'ın zikrine devam eyle ki, devam bulasın.

O'ndan nur al ki sönmeyesin.

O'nun cevherine sadef ve zarf ol ki kıymetli olasın.

O'nun nesim-i zikrine beden ol ki, hayattar olasın.

Esmâ-i İlâhiye'den birisinin hayt-ı şuaıyla temessük et ki, adem deryâsına düşmeyesin.

Ey nefis!

Seni tutup düşmekten muhafaza eden Zât-ı Kayyûma dayan. Senin mevcudiyetinden dokuz yüz doksan dokuz parça O'nun uhdesindedir.

Senin elinde yalnız bir parça kalır.

En iyisi o parçayı da O'nun hazinesine at ki rahat olasın.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Âhirette gösterilecek filmin
sahneleri bu dünyada çekiliyor

Bu mevcudatın yüzleri âlem-i mânâya müteveccihtir;

münasip meyveleri orada veriyor.

Bu mevcudatın yüzleri âlem-i mânâya müteveccihtir; münasip meyveleri orada veriyor. Ve gözleri Esmâ-i Kudsiye'ye dikkat ediyor. Gayeleri o âleme bakıyor.

Ve özleri dünya toprağı altında, sünbülleri âlem-i misalde inkişaf ediyor. İnsan, istidadı nisbetinde burada ekiyor ve ekiliyor, âhirette mahsul alıyor.

Evet, şu eşyanın esmâ-i İlâhiye'ye ve âlem-i âhirete müteveccih yüzlerine baksan göreceksin ki, mucize-i kudret olan herbir çekirdeğin bir ağaç kadar gayesi var. Kelime-i hikmet olan herbir çiçeğin, bir ağaç çiçekleri kadar mânâları var. Ve o harika-i san'at ve manzume-i rahmet olan herbir meyvenin, bir ağacın meyveleri kadar hikmetleri var.

Bizlere rızık olması ise, o binler hikmetlerinden bir tek hikmettir ki, vazifesi biter, mânâsını ifade eder, vefat eder, midemizde defnedilir.

Madem bu fâni eşya başka yerde bâki meyveler verirler ve daimî suretler bırakır ve başka cihette ebedî mânâlar ifade eder, sermedî tesbihat yapar.

Ve insan ise, onların şu cihetine bakan yüzlerine bakmakla insan olur, fânide bâkiye yol bulur.

Bu dünyada kısa bir müddet zarfında hayat-ı şahsiye ve hayat-ı içtimaiye geçirmenin bir gayesi şudur ki,

suretler alınıp terkip edilsin,

netice-i amelleri alınıp hıfz edilsin;

ta, bir mecma-ı ekberde muhasebesi görülsün

ve bir meşher-i azamda gösterilsin

ve bir saadet-i uzmaya istidadı gösterilsin.

Demek, hadis-i şerifte, "Dünya âhiret mezraasıdır" diye, bu hakikatı ifade ediyor.

Madem dünya var. Ve dünya içinde bu âsârıyla hikmet ve inâyet ve rahmet ve adalet var. Elbette, dünyanın vücudu gibi kat'î olarak, âhiret de var.

Madem dünyada herşey bir cihette o âleme bakıyor. Demek oraya gidiliyor. Âhireti inkâr etmek, dünya ve mâfîhâyı inkâr etmek demektir.

Demek, ecel ve kabir insanı beklediği gibi,

Cennet ve Cehennem de insanı bekliyor ve gözlüyor.

(RNK.10.SÖZ)

Fâni ömrü bekâya tevcih

Hayat-ı kalbî ve ruhîye medar olan

marifet-i İlâhiye

ve muhabbet-i Rabbâniye

ve ubudiyet-i Sübhâniye

ve marziyât-ı Rahmâniye cihetiyle,

bu dünyadaki fâni ömür, bâki bir ömrü tazammun eder

ve ebedî ve bâki bir ömrü intaç eder

ve bâki ve lâyemut bir ömür hükmüne geçer.

Evet, Bâkî-i Hakikî'nin muhabbet, marifet, rızası yolunda bir saniye, bir senedir. Eğer O'nun yolunda olmazsa, bir sene bir saniyedir.

Belki O'nun yolunda bir saniye lâyemuttur, çok senelerdir. Ve dünya cihetinde ehl-i gafletin yüz senesi bir saniye hükmüne geçer.

Ey insanlar!

Fâni, kısa, faydasız ömrünüzü bâki, uzun, faydalı, meyvedar yapmak ister misiniz? Madem istemek insaniyetin iktizasıdır; Bâkî-i Hakikînin yoluna sarf ediniz. Çünkü Bâkîye müteveccih olan şey, bekànın cilvesine mazhar olur.

Madem her insan gayet şiddetli bir surette uzun bir ömür ister, bekàya âşıktır. Ve madem bu fâni ömrü bâki ömre tebdil eden bir çare var ve mânen çok uzun bir ömür hükmüne geçirmek mümkündür.

Elbette, insaniyeti sukût etmemiş bir insan, o çareyi arayacak ve o imkânı bilfiile çevirmeye çalışacak ve tevfik-i hareket edecek.

İşte o çare budur:

Allah için işleyiniz,

Allah için görüşünüz,

Allah için çalışınız.

Lillâh, livechillâh, lieclillâh rızası dairesinde hareket ediniz.

O vakit sizin ömrünüzün dakikaları, seneler hükmüne geçer.

Elhasıl:

İnsan çendan fânidir;

Fakat bekà için halk edilmiş ve

Bâki bir Zât'ın âyinesi olarak yaratılmış ve

Bâki meyveleri verecek işleri görmekle tavzif edilmiş ve

Bâki bir Zât'ın bâki esmâsının cilvelerine ve nakışlarına medar olacak bir suret verilmiştir.

Öyleyse,

Böyle bir insanın hakikî vazifesi ve saadeti, bütün cihazatı ve istidadatıyla O Bâkî-i Sermedî'nin daire-i marziyâtında esmâsına yapışıp, ebed yolunda O Bâkî'ye müteveccih olup gitmektir.

Lisanı يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى dediği gibi,

kalbi, ruhu, aklı, bütün letâifi

هُوَ الْبَاقِى

هُوَ اْلاَزَلِىُّ اْلاَبَدِىُّ

هُوَ الْسَّرْمَدِىُّ

هُوَ الدَّائِمُ

هُوَ الْمَطْلُوبُ

هُوَ الْمَحْبُوبُ

هُوَ الْمَقْصُودُ

هُوَ الْمَعْبُودُ söylettirmektir.

(RNK.3.LEM'A)

İnsanın arzularını tatmin edecek
ancak âlem-i âhirettir

S - İnsan, arza nisbeten bir zerredir. Arz da kâinata nazaran bir zerredir. Ve keza, insanın bir ferdi, nev'ine nisbeten bir zerredir; nev'i de, sâir ortakları bulunan envâ içinde bir zerre gibidir.

Ve keza, aklın düşünebildiği gayeler, faideler hikmet-i ezeliye ve ilm-i İlâhi' deki faidelere nisbeten bir zerreden daha aşağıdır.

Binaenaleyh, böyle bir âlemin insanın istifadesi için yaratılmış olduğu akla giremez.

C - Evet, zâhire bakılırsa insan bir zerre hükmündedir.

Fakat insanın

taşıdığı rûha,

kafasına taktığı akla,

kalbinde beslediği istidatlara

nazaran bu âlem-i şehadet dardır, istiab edemez.

Ancak

o ruhun arzularını

ve o aklın fikirlerini

ve o istidatların meyillerini tatmin ve temin edecek âlem-i âhirettir.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Sen kendi mahiyetine bak ki:

Senin lâtifelerin içinde öyle bir lâtife var ki, ebedden ve Ebedî Zat'tan başkasına razı olamaz.'O'ndan başkasına teveccüh edemiyor.

Mâsivâsına tenezzül etmez.

Bütün dünyayı ona versen, o fıtrî ihtiyacı tatmin edemez.

O şey ise, senin duygularının ve lâtifelerinin sultanıdır.

Fâtır-ı Hakîm'in emrine mutî olan o sultanına itaat et, kurtul.

(RNK.17.LEM'A)

İnsanın kalbi ve şuuru
bütün kuvvetiyle bekâ istiyor

Ve insanlar fıtraten Hâlık'ını pek ciddî severler ve Hâlık'ları onları hem sever, hem kendini onlara her vesile ile sevdirir.

Ve insanın istidadı ve cihazat-ı mâneviyesi, başka bir bâki âleme ve ebedî bir hayata bakıyor. Ve insanın kalbi ve şuuru, bütün kuvvetiyle bekâ istiyor ve lisanı, hadsiz dualarıyla bekâ için Hâlık'ına yalvarıyor.

Elbette ve herhalde, o çok seven ve sevilen ve mahbub ve muhib olan insanları dirilmemek üzere öldürmekle, ebedî bir muhabbet için yaratmış iken, ebedî bir adâvetle gücendirmek olamaz ve kàbil değildir.

Belki, başka bir ebedî âlemde mes'udâne yaşaması hikmetiyle, bu dünyada çalışmak ve onu kazanmak için gönderilmiştir.

Ve insana tecellî eden isimlerin, bu fâni ve kısa hayattaki cilveleriyle âlem-i bekâda onların ayinesi olan insanların, ebedî cilvelerine mazhar olacaklarına işaret ederler.

Evet, ebedînin sâdık dostu ebedî olacak.

Ve bâkinin âyine-i zîşuuru bâki olmak lâzım gelir.

(RNK.MÜNÂCÂT)

Îmânın bir şûlesi fâni hayatı, bâkiyâne hayatlandırır,
üstündeki fenâyı siler

Sübhânallah!

Îmân ne kadar kıymettar ve hayattardır ki,

hangi şeye girse canlandırır ve bir şûlesi böyle fâni hayatı, bâkiyâne hayatlandırır, üstündeki fenâyı siler.

(RNK.4.ŞUÂ)

Hayat-ı ebediyenin üssü'l-esası ve anahtarı

îmân-ı billâh ve mârifetullahtır

Evet,

fıtraten daimî bir hayat ve ebedî yaşamak isteyen

ve hadsiz emelleri ve nihayetsiz elemleri bulunan bîçare insana,

elbette o hayat-ı ebediyenin üssü'l-esası ve anahtarı olan îmân-ı billâh ve mârifetullah ve vesilelerinden başka olan şeyler ve kemâlâtlar o insana nisbeten aşağıdır. Belki çoğunun kıymetleri yoktur.

(RNK.7.ŞUÂ)

İnsan, ebed için yaratılmıştır.
Ebede gidecektir

İnsan, ebed için yaratılmıştır. Onun hakikî lezzetleri,

ancak mârifetullah, muhabbetullah, ilim gibi umûr-u ebediyededir.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Şu fâni âlemin sermedî Sâni'i için başka ve bâki bir âlemi var ki, ibâdını oraya sevk ve ona teşvik eder.

(RNK.10.SÖZ)

İnsanın

ebede uzanmış emelleri

ve kâinatı ihâta etmiş efkârları

ve ebedî saadetlerinin envâına yayılmış arzuları

gösterir ki,

bu insan ebed için halk edilmiş ve ebede gidecektir.

Bu dünyâ ona bir misafirhanedir ve âhiretine bir intizar salonudur.

(RNK.10.SÖZ)

Evet, zahire müptelâ olan akıl, şu keşmekeş kâinatta perestiş ettiği şeylerin zevâlini görmekle meyusâne feryâd eder.

Ve bâki bir mahbubu arayan ruh dahi,

لاَ اُحِبُّ اْلاٰفِلِينَ feryâdını ilân ediyor.

(RNK.17.SÖZ)

Sen bazı vecihlerden fenâya gittiğin zaman, Hâlık-ı Rahmân-ı Rahîm'in ilminde, meşhudunda, malûmunda bâki kalmaklığın, senin bekân için kâfidir.

(RNK. MESNEVÎ-İ NURİYE)

Ebedî ve sermedî olan bir cemâlin seyirci müştâkı ve âyinedar âşıkı, elbette bâki kalıp ebede gidecektir.

(RNK.11.SÖZ)

Hayat, Zât-ı Bâki-i Hayy-ı Kayyûm'a baktıkça

ve îmân dahi hayata hayat ve ruh oldukça,

hem bekà bulur, hem bâki meyveler verir.

Hem öyle yükseklenir ki, sermediyet cilvesini alır;

daha ömrün kısa ve uzunluğuna bakmaz diye bu âyetten dersimi aldım.

Ve niyet ve tasavvur ve hayalce bütün hayatların ve zîhayatların namına

حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ dedim.

(RNK.4.ŞUÂ)

Biliniz ki, mevcudat içinde en kıymettar, hayattır.

Ve vazifeler içinde en kıymettar, hayata hizmettir.

Ve hidemat-ı hayatiye içinde en kıymettar, hayat-ı fâniyenin hayat-ı bâkiyeye inkılâp etmesi için sa'y etmektir.

Şu hayatın bütün kıymeti ve ehemmiyeti ise, hayat-ı bâkiyeye çekirdek ve mebde ve menşe cihetindedir.

Yoksa, hayat-ı ebediyeyi zehirleyecek ve bozacak bir tarzda şu hayat-ı fâniyeye hasr-ı nazar etmek, ânî bir şimşeği sermedî bir güneşe tercih etmek gibi bir divaneliktir.

(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)

İnsan çendan fânidir;

fakat

bekà için halk edilmiş

ve bâki bir Zât'ın âyinesi olarak yaratılmış

ve bâki meyveleri verecek işleri görmekle tavzif edilmiş

ve bâki bir Zât'ın bâki esmâsının cilvelerine ve nakışlarına medar olacak bir suret verilmiştir.

Öyleyse, böyle bir insanın hakikî vazifesi ve saadeti,

bütün cihazatı ve istidadatıyla o Bâkî-i Sermedî'nin daire-i marziyâtında esmâsına yapışıp, ebed yolunda O Bâkîye müteveccih olup gitmektir.

Elbette insana en lâzım iş, en mühim vazife,

O Bâki'̂ye karşı alâka peydâ etmektir ve esmâsına yapışmaktır.

Ç̧ünkü Bâkî yoluna sarf olunan herşey bir nevi bekàya mazhar olur.

(RNK.3.LEM'A)

Eğer şu fâni dünyâda bekà istiyorsan, bekà fenâdan çıkıyor.

Nefs-i emmâre cihetiyle fenâ bul ki, bâki olasın.

(RNK.17.SÖZ)

Kayyûm-u Bâkî olan Zât-ı Zülcelâl’e verilen ve O'nun yolunda sarf edilen şu ömr-ü zâil, bâkîye inkılâb eder, bâkî meyveler verir.

O vakit ömür dakikaları, âdeta tohumlar, çekirdekler hükmünde, zâhiren fenâ bulur, çürür; fakat âlem-i bekàda saadet çiçekleri açarlar ve sünbüllenirler ve âlem-i berzahta ziyâdâr, mûnis birer manzara olurlar.

(RNK.6.SÖZ)

Bütün ehl-i ihtisas ve müşahedenin ve bütün ehl-i zevk ve keşfin ittifakıyla, o uzun ve karanlıklı ebedü'l-âbâd yolunda zad ve zahîre, ışık ve burâk, ancak Kur'ân'ın evâmirini imtisal ve nevâhîsinden içtinab ile elde edilebilir.

Yoksa, fen ve felsefe, san'at ve hikmet, o yolda beş para etmez.

Onların ışıkları kabrin kapısına kadardır.

(RNK.7.SÖZ)

Ey hikmet!

Bu gördüğün insanlar, Sultan-ı Ezelî'nin kudretiyle,

yokluk karanlıklarından, ziyadar varlık âlemine çıkarılan mahlûklardır.

Sultan-ı Ezelî, bütün mevcudatı içinde biz insanları seçmiş ve emanet-i kübrâyı (halifelik ve kulluk vazifesini) bize vermiştir.

Biz, haşir yoluyla saadet-i ebediyeye müteveccihen hareket etmekteyiz. Dünyadaki işimiz de, o saadet-i ebediye yollarını temin etmekle re'sü'l-malımız (sermayemiz) olan istidatlarımızı nemalandırmaktır.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Âlem-i bekada birtek meyve, fâni dünyânın bin bahçesine müreccahtır. Onun için o mübarek meyveleri burada yememeli.

Eğer istenilmeyerek yedirilirse; şükredilmeli;

mükâfât için değil, belki teşvik için bir ihsân-ı İlâhi olarak telâkki edilmeli...

(RNK. 29.MEKTUP)

Risale-i Nur Külliyatı / İnsan ve Ubûdiyet · Marifet Petekleri

İlgili yazılar