Marifet-i Sânii ile huzuru bulmak
Marifet-i Sânii netice veren masnuattaki tefekkür-ü îmânîden gelen lemeât ile bir nevi huzur kazanılır
Îmân-ı tahkikînin kuvvetiyle ve marifet-i Sânii netice veren masnuattaki
tefekkür-ü îmânîden gelen lemeât ile bir nevi huzur kazanıp,
Hâlık-ı Rahîm'in hâzır, nâzır olduğunu düşünüp,
O'ndan başkasının teveccühünü aramayarak,
huzurunda başkalarına bakmak, medet aramak
o huzurun edebine muhalif olduğunu düşünmekle
o riyâdan kurtulup ihlâsı kazanır.
Cenâb-ı Erhamürrâhimîn'den bütün Esmâ-i Hüsnâ'sını şefaatçi yapıp niyaz ediyoruz ki, bizleri ihlâs-ı tâmma muvaffak eylesin. Âmin.
(RNK.21.LEM'A)
Madem O var ve bâkidir;
başkaları ne olursa olsun, merak çekmeyiniz.
Madem O var, herşey var.
وَهُوَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ
Yani, bütün kâinatın mevcudatında görünen ve vesile-i muhabbet olan kemâl ve hüsün ve ihsanın hadsiz bir derece fevkinde bir cemâl ve kemâl ve ihsanın sahibi ve bütün mahbuplara bedel, birtek cilve-i cemâli kâfi gelen bir Mâbud-u Lemyezel, bir Mahbub-u Lâyezâlin ezelî ve ebedî bir hayat-ı daimesi var ki, şaibe-i zevâl ve fenâdan münezzeh ve avârız-ı naks ve kusurdan müberrâdır.
İşte şu kelime, cin ve inse ve bütün zîşuura ve ehl-i muhabbet ve aşka ilân eder ki:
Sizlere müjde!
Mahbuplarınızdan nihayetsiz firakların yaralarını tedavi edip merhem süren bir Mahbub-u Bâkî'niz var.Madem O var ve bâkidir; başkaları ne olursa olsun, merak çekmeyiniz.
Belki o mahbuplarda sebeb-i muhabbetiniz olan hüsün ve ihsan, fazl ve kemâl, o Mahbub-u Bâkînin cilve-i cemâl-i bâkisinden çok perdelerden geçip, gayet zayıf bir gölgenin gölgesidir.
Onların zevâlleri sizleri incitmesin. Çünkü onlar bir nevi âyinelerdir. Âyinelerin değişmesi, şâşaa-i cemâlin cilvesini tazeleştirir, güzelleştirir. Madem O var, herşey var.
(RNK.20.MEKTUP)
O'nu tanımazsak kim bize medet verecek?
Şu acip âlemin elbette bir müdebbiri
ve şu muntazam memleketin bir mâliki,
şu mükemmel şehrin bir sahibi,
şu musannâ sarayın bir ustası vardır.
Biz çalışmalıyız, O'nu tanımalıyız.
Çünkü, anlaşılıyor ki, bizi buraya getiren O'dur.
O'nu tanımazsak kim bize medet verecek?
Dillerini bilmediğimiz ve onlar bizi dinlemedikleri
şu âciz mahlûklardan ne bekleyebiliriz?
(RNK.22.SÖZ)
O'nun mârifetiyle elemler lezzetlere inkılâp eder
Evet,
O'nun mârifetiyle elemler lezzetlere inkilâp eder.
Evet, O'nun marifeti olmazsa,
ulûm evhama tahavvül eder.
Hikmetler illet ve belâlara tebeddül eder.
Vücut ademe inkılâp eder.
Hayat ölüme ve nurlar zulmetlere
ve lezâiz günahlara tahavvül eder.
Evet, O'nun marifeti olmazsa,
insanın ahbabı ve mal ve mülkü insana a'dâ ve düşman olurlar.
Beka belâ olur.
Kemâl hebâ olur.
Ömür hevâ olur.
Hayat azap olur.
Akıl ikâb olur.
Âmâl, alâma inkılâp eder.
Evet, Allah'a abd ve hizmetkâr olana herşey hizmetkâr olur.
Bu da, herşey Allah'ın mülk ve malı olduğunu îmân ve iz'an ile olur.
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Onu hakikî tanımayan, sevmeyen, nihayetsiz şekavete,
âlâma ve evhama mânen ve maddeten müptelâ olur
Kat'iyen bil ki,
hilkatin en yüksek gayesi ve fıtratın en yüce neticesi,iman-ı billâhtır.
Ve insaniyetin en âli mertebesi ve beşeriyetin en büyük makamı, iman-ı billâh içindeki marifetullahtır.
Cin ve insin en parlak saadeti ve en tatlı nimeti,
o marifetullah içindeki muhabbetullahtır.
Ve ruh-u beşer için en hâlis sürur ve kalb-i insan için en sâfi sevinç,
o muhabbetullah içindeki lezzet-i ruhaniyedir.
Evet, bütün hakikî saadet ve hâlis sürur ve şirin nimet ve sâfi lezzet, elbette marifetullah ve muhabbetullahtadır.
Onlar, onsuz olamaz.
Cenâb-ı Hakkı tanıyan ve seven, nihayetsiz saadete,
nimete, envâra, esrara, ya bilkuvve veya bilfiil mazhardır.
Onu hakikî tanımayan, sevmeyen, nihayetsiz şekavete,
âlâma ve evhama mânen ve maddeten müptelâ olur.
Evet, şu perişan dünyada, âvâre nev-i beşer içinde, semeresiz bir hayatta, sahipsiz, hâmisiz bir surette, âciz, miskin bir insan, bütün dünyanın sultanı da olsa kaç para eder?
İşte bu âvâre nev-i beşer içinde, bu perişan, fâni dünyada, insan sahibini tanımazsa, malikini bulmazsa, ne kadar biçare sergerdan olduğunu herkes anlar.
Eğer sahibini bulsa, malikini tanısa, o vakit
rahmetine iltica eder,
kudretine istinad eder.
O vahşetgâh dünya, bir tenezzühgâha döner ve bir ticaretgâh olur.
(RNK.24.MEKTUP)
İnsan, Cenâb-ı Hak'kı tanımazsa
daha Cehenneme gitmeden Cehennem azâbını çeker
İnsan Cenâb-ı Hak'kı tanımazsa
ve O'na tevekkül etmezse,
o vakit, insan,
gayet derecede âciz ve zayıf,
nihayet derecede muhtaç, fakir,
hadsiz musibetlere maruz,
elemli, kederli bir fâni hayvan hükmünde olup,
bütün sevdiği ve alâka peydâ ettiği bütün eşyadan mütemadiyen firak elemini çeke çeke, nihayette, bâki kalan bütün ahbabını bir firak-ı elîm içinde bırakıp, kabrin zulümatına yalnız olarak gider.
Hem müddet-i hayatında
gayet cüz'î bir ihtiyar
ve küçük bir iktidar
ve kısacık bir hayat
ve az bir ömür
ve sönük bir fikir ile,
nihayetsiz elemlerle ve emellerle faidesiz çarpışır
ve hadsiz arzuların ve makàsıdın tahsiline,
semeresiz, boşu boşuna çalışır.
Hem kendi vücudunu yükleyemediği halde,
koca dünya yükünü biçare beline ve kafasına yüklenir.
Daha Cehenneme gitmeden Cehennem azâbını çeker.
Evet, şu elîm elemi ve dehşetli mânevî azâbı hissetmemek için, ehl-i dalâlet, iptal-i his nev'inden gaflet sarhoşluğuyla muvakkaten hissetmez. Fakat hissedeceği zaman, kabre yakın olduğu vakit, birden hisseder.
Çünkü, Cenâb-ı Hak'ka hakikî abd olmazsa,
kendi kendine mâlik zannedecek.
Halbuki,
o cüz'î ihtiyar,
o küçük iktidarı
ile şu fırtınalı dünyada vücudunu idare edemiyor.
Hayatına muzır mikroptan tut, tâ zelzeleye kadar binler taife düşmanları, hayatına karşı tehacüm vaziyetinde görür.Elîm bir korku dehşeti içinde, her vakit kendine müthiş görünen kabir kapısına bakıyor.
Hem bu vaziyette iken, insaniyet itibarıyla nev-i insanî ile
ve dünya ile alâkadar olduğu halde,dünyayı ve insanı bir Hakîm, Alîm, Kadîr, Rahîm, Kerîm bir Zât'ın tasarrufunda tasavvur etmediği ve onları tesadüf ve tabiata havale ettiği için,dünyanın ehvâli ve insanın ahvâli, onu daima iz'âç eder. Kendi elemiyle beraber, insanların elemini de çeker.
Dünyanın zelzelesi, tâunu, tufanı, kaht u galâsı (kıtlık ve pahalılık), fenâ ve zevâli, ona gayet müz'iç ve karanlıklı birer musibet suretinde onu tâzip eder.
Hem şu haldeki insan, merhamet ve şefkate lâyık değildir.
Çünkü kendi kendine bu dehşetli vaziyeti veriyor.
(RNK.32.SÖZ)
Risale-i Nur Külliyatı / Kalp-Ruh Huzuru · Marifet Petekleri