Yöneticiler
Milletin efendisi, onlara hizmet edendir
İslâmiyetin ikinci bir kanun-u esasîsi:
Şu hadîs-i şeriftir:
"Milletin efendisi, onlara hizmet edendir".(*) hakikatiyle, memuriyet bir hizmetkârlıktır; bir hâkimiyet ve benlik için tahakküm âleti değil.
Bu zamanda terbiye-i İslâmiyenin noksaniyetiyle ve ubudiyetin zafiyetiyle benlik, enaniyet kuvvet bulmuş.
Memuriyeti hizmetkârlıktan çıkarıp bir hâkimiyet ve müstebidâne bir tahakküm ve mütekebbirane bir mertebe tarzına getirdiğinden, abdestsiz, kıblesiz namaz kılmak gibi, adalet, adalet olmaz, esasiyle de bozulur.
Ve hukuk-u ibad da zîr ü zeber olur. Hukuk-u ibad, hukukullah hükmüne geçmiyor ki hak olabilsin. Belki nefsanî haksızlıklara vesile olur.
(Üstâd Hazretlerinin başbakan Adnan Menderes'e yazdığı mektubundan alınan bir parçadır)
(RNK-EMİRDAĞ LÂHİKASI)
(*) (el Mağribî,Câmiu'ş-Şeml, 1:1450, Hadis no:1688; el-Aclûnî, Keşfü'l-Hâfa, 2:463)
...........
Evet, reisleriniz malınızı ceplerine indirip hapsettikleri gibi, akıllarınızı da sizden almışlar veya dimağınızda hapsetmişler. Öyleyse, şimdi onların yanındaki akıllarınızla konuşacağım:
Eyyühe'r-ruûs ve'r-ruesâ! Tekâsülî (tembellikten gelen)olan tevekkülden sakınınız. İşi birbirinize havale etmeyiniz. Elinizdeki malımızla ve yanınızdaki aklımızla bize hizmet ediniz. Çünkü, şu mesâkini istihdam etmekle ücretinizi almışsınız.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
Yağmur niçin kesilir?
Musibet-i âmmede mâsumlar da belâ çekerler
Hadîste var ki:
"Hattâ deniz dibindeki balıklar dahi günahkâr ve zâlimlerden şekvâ ediyorlar ki, onların yüzünden yağmur kesilir, hattâ bizim de nafakamız azalır" derler.
Evet, bu zamanlarda öyle günahlar, zulümler oluyor ki, rahmet istemeye yüzümüz kalmıyor, mâsum hayvanlar da azap çekerler.
Âyette vardır: "Öyle musibetten kaçınız ki, geldiği vakit zâlimlere mahsus kalmaz, mâsumlar ve mazlumlar da içinde yanar."
Çünkü, musibet-i âmmeden mâsumlar harika bir tarzda, yangın içinde selâmette kalsalar, hikmet-i diniye bozulur.
Çünkü din bir imtihan, bir tecrübedir.
O vakit, Ebu Cehil gibi fenalar, aynen Ebu Bekir-i Sıddık Radıyallahu Anh gibi tasdik ederler. Onun için, musibet-i âmmede mâsumlar da belâ çekerler.
(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)
Zulmedenlere en küçük bir meyil dahi göstermeyin
İKİNCİ NOKTA
وَلاَ تَرْكَنُۤوا اِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّار
Zulmedenlere en küçük bir meyil dahi göstermeyin. Yoksa cehennem ateşi size de dokunur. (Hud. 113.Ayet) âyet-i kerimesi fermanıyla,
Zulme değil yalnız âlet olanı ve taraftar olanı, belki ednâ bir meyil edenleri dahi dehşetle ve şiddetle tehdit ediyor. Çünkü, rıza-yı küfür küfür olduğu gibi, zulme rıza da zulümdür.
İşte, bir ehl-i kemâl, kâmilâne, şu âyetin çok cevâhirinden bir cevherini şöyle tabir etmiştir:
Muîn-i zâlimîn dünyada erbâb-ı denâettir,
Köpektir zevk alan sayyâd-ı bî-insâfa hizmetten.
Evet, bazıları yılanlık ediyor, bazıları köpeklik ediyor.
Böyle mübarek bir gecede, mübarek bir misafirin, mübarek bir duada iken, hafiyelik edip, güya cinayet yapıyormuşuz gibi ihbar eden ve taarruz eden, elbette bu şiirin meâlindeki tokada müstehaktır.
(RNK.28.MEKTUP)
Peygambere tâbi olmayıp zulmedenler, padişah da olsalar haydutturlar.
Mert olan cinayete tenezzül etmez. Şayet isnad olunsa cezadan korkmaz. Hem de haksız yere idam olunsam, iki şehid sevabın kazanırım.
Şayet hapiste kalsam, böyle hürriyeti lâfızdan ibaret bulunan gaddar bir hükûmetin en rahat mevkii hapishane olsa gerektir.
Mazlumiyetle ölmek, zalimiyetle yaşamaktan daha hayırlıdır.
İstibdat, zulüm ve tahakkümdür.
Meşrutiyet, adalet ve şeriattır.
Padişah, Peygamberimizin emrine itaat etse ve yoluna gitse halifedir. Biz de ona itaat edeceğiz.
Yoksa, Peygambere tâbi olmayıp zulmedenler, padişah da olsalar haydutturlar.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
"Neden istimdad etmiyorsun, şikâyet etmiyorsun, gülüyorsun?"
Dört aydan beri, bu hayat-memat meselesinde, hiçbir yerden benim acınacak halim bir mektupla dahi sordurulmadığı ve benim hakkımda halkı tenfir edecek bir surette teşhir etmekle nefret-i âmmeyi aleyhime celb edip bütün bütün teshilât ve muavenetten mahrum kalmış, garip ve kimsesiz halimi tasvir eden, itiraznamemde izah ettiğim bir hikâye:
Bir zaman, bir padişahın müptelâ olduğu bir hastalığın ilâcı, bir çocuğun kanı imiş. O çocuğun pederi, çocuğu, hâkimin fetvasıyla bir para mukabilinde padişaha vermiş. Çocuk, mecliste ağlamak ve şekvâ yerine gülmüş.
Sormuşlar:
"Neden istimdad etmiyorsun, şikâyet etmiyorsun, gülüyorsun?"
Demiş ki:
"İnsan, musibete giriftar olduğu vakit, evvel pederine, sonra hâkime, sonra padişaha şekva eder.
Benim pederim, beni kesilmek için satıyor.
İşte, hâkim de ölmekliğime karar veriyor.
İşte, padişah benim kanımı istiyor.
Bu antika ve pek garip ve şekli çok çirkin ve hiç görülmemiş bu hale karşı, ancak gülmekle mukabele edilir."
İşte, ey Şükrü Kaya Bey! Biz de o çocuk hükmüne geçtik. Derdimizi, evvel mahallî hükûmetteki valiye, sonra mahkeme adaletine, sonra Dahiliye Vekâletine müracaat edip mazlumiyetimizi beyan ederek zalimlerden bizi kurtarmak için arzıhal etmek mukteza-yı hal iken, gördük ki:
En son şekvâmızı dinleyecek Dahiliye Vekilinin hakkımızda kapıldığı asılsız evhamına bir hakikat rengi vermek ve hatâsını örtmek fikriyle hatâsında ısrar etmesi daha büyük bir hatâ olduğunu düşünmediğinden, dûçar olduğu gurur hastalığına, kanımızı isteyerek, bizi asılsız bahanelerle perişan etmek istiyor.
Biz de Şükrü Kaya'nın şahsını, Dahiliye Vekili olan Şükrü Kaya Beye şekvâ ediyoruz.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
Şahsıma karşı olan sıkıntılara, zulümlere aldırmıyorum
Dünya madem fânidir.
Hem madem ömür kısadır.
Hem madem gayet lüzumlu vazifeler çoktur.
Hem madem hayat-ı ebediye burada kazanılacaktır.
Hem madem dünya sahipsiz değil.
Hem madem şu misafirhane-i dünyanın gayet Hakîm ve Kerîm bir müdebbiri var.
Hem madem ne iyilik ve ne fenalık cezasız kalmayacaktır.
Hem madem لاَ يُكَلِّفُ اللهُ نَفْسًا اِلاَّ وُسْعَهَا sırrınca teklif-i mâlâyutak yoktur.
Hem madem zararsız yol, zararlı yola müreccahtır.
Hem madem dünyevî dostlar ve rütbeler kabir kapısına kadardır.
Elbette, en bahtiyar odur ki,
dünya için âhireti unutmasın,
âhiretini dünyaya feda etmesin,
hayat-ı ebediyesini hayat-ı dünyeviye için bozmasın,
mâlâyâni şeylerle ömrünü telef etmesin,
kendini misafir telâkki edip misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket etsin,
selâmetle kabir kapısını açıp saadet-i ebediyeye girsin.
Hâşiye:
Bu mademler içindir ki, şahsıma karşı olan sıkıntılara, zulümlere aldırmıyorum ve ehemmiyet vermiyorum. "Merâka deymiyor" diyorum ve dünyaya karışmıyorum.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
Şeyhülislâm Zembilli Ali Efendi ona demiş
Hakikatli bir lâtife:
Sultan Süleyman Kanûnî, kesretli kırk çeşme sularını İstanbul'a getirdiği vakit, Şeyhülislâm Zembilli Ali Efendi ona demiş:
"Hilâf-ı şeriat kanunları Avrupa'dan getirdiğin cihetle, İstanbul'a öyle bir bok sıçtın ki, o getirdiğin suların cümlesi üzerinden akıp geçse yüz senede temizleyemez."
(RNK.SİKKE-İ TASDÎK-İ GAYBİ)
Zulmedene taraftar çıkılmasıyla;
"Biz buna müstehakız" derler.
Bu asrın acip bir hassasıdır (Yâni, elması elmas bildiği halde camı ona tercih eder).
Bu asırdaki
ehl-i İslâmın fevkalâde safderunluğu
ve dehşetli cânileri de âlicenâbâne affetmesi;
ve bir tek haseneyi, binler seyyiatı işleyen ve binler mânevî ve maddî hukuk-u ibâdı mahveden adamdan görse, ona bir nevi taraftar çıkmasıdır.
Bu suretle, ekall-i kalîl olan ehl-i dalâlet ve tuğyan, safdil taraftarla ekseriyet teşkil ederek, ekseriyetin hatâsına terettüp eden musibet-i âmmenin devamına ve idamesine, belki teşdidine kader-i İlâhiye'ye fetva verirler;
"Biz buna müstehakız" derler.
(RNK.KASTAMONU LÂHİKASI)
Risale-i Nur Külliyatı / Toplum, Siyaset ve Medeniyet · Marifet Petekleri