Benlikten, bedenden geçerek
Hepimiz kendi aşkımıza düşmüşüz
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Hepimiz kendi aşkımıza düşmüşüz;
kendimizi seviyoruz, başkasını sevemiyoruz.
Bu yüzden, gönülden de olmuşuz; gönülsüz kalmışız. Hepimiz kendi yüzümüze, kendi güzelliğimize dalmışız, hayrân olup gitmişiz.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.418)
Benliğinden temizlenir,beden zulmetinden geçersen, Sonsuz olan, hoş olan insânî rûhu elde edersin.
Aşk nûru ile dolup, vahdet âlemine gelirsin
ve Hakk'ın âşinası olup O'nunla kalırsın.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Belânın bir sırrı da, ben fakr, yokluk dergâhının kapısını çalıyorum demektir.
Sen,kendinden kurtul, benliğinden temizlen,
toprak ol, ayak altına seril de toprağından otlar bitsin.
Ot gibi benliği üstünden atar, kurursan hoş bir şekilde aşk ateşinde yanarsın. Senin yanışınla meydana gelen kül,toprak,kimya gibi dertlere devâ olur.
İlletlerle,nefsâni arzularla dolu olan hayvânî ruhu ona ver de, sonsuz olan, hoş olan insânî rûhu elde et.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.101)
Ey âşıklar, benlik elbisesinden, kendinde oluş elbisesinden soyunun! Dâima, diri olanın yarattığı varlıklarda, onun kendi san'atını, kendi güzelliğini görün, seyre dalın, hayrân olun!
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.392)
Aşk uğrunda ölürseniz, bedenle yaşamaktan kurtulur, baştanbaşa ruh olursunuz.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.442)
İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;
İnsanın rûhu cilalı bir ayna olup onunla gönül tecelli yeri olur.
Eğer sen beden zulmetinden geçip, kalb safâsını bulursan, aşk nûru ile dolup, vahdet âlemine gelirsin ve Hakk'ın âşinası olup O'nunla kalırsın.
(İbrahim Hakkı Hz.Mârifetnâme.S:424)
Allah'tan başka herşey ölmediği sürece sana rahat yoktur.
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Nefsin,arzuların,tabiatın ve Allah'tan başka herşey ölmediği sürece sana rahat yoktur.
Bunlar ölünce sen, Allah'ın yakınlığı ile hayat bulursun.
Önce ölüm,sonra yeniden diriliş.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.141)
Orada darlık ve hastalığa yer yoktur.
Nefislerinizi, heva ve heveslerinizi ve tabiatınızı
sürekli oruç tutarak ve sabırlı olarak eritin.
Kul nefsini, hevasını ve tabiatını eritince
Mevlâ'sıyla yalnız kalır.
Kalbi, sırrı ve Mevlâ'sı başbaşa kalır.
Bir genişlik, sağlık bulur ki, orada darlık ve hastalığa yer yoktur.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.211)
Nefsinde ölürsen musibetler sana kolay gelir
İmam Rabbânî (r.a) diyor ki;
Ölüm gelmeden evvel ölmeyen kişiye, başına gelecek musibetlerden dolayı ta'ziye dilemek gerekir.
(MEKTÛBÂT-I RABBÂNÎ 159.MEKTUP)
Dünya gamları onun neşesini artırır.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Nefsine hâkim olan kişinin başını ecel kılıcı asla kesemez. Çünkü bu baş yücelmiş, tâ arşa kadar ulaşmıştır.
Nefsânî arzulardan temizlenmiş gönle, elem, keder, gam, gubsa giremez. Dünya gamları onun neşesini artırır.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.367)
Timsahın sırtını kendisine gemi yapar.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Gönlünü dünya hırsından, düşüncesinden kurtarıp da onu rahata kavuşturan kimse, timsahın sırtını kendisine gemi yapar.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.180)
Elem, keder, gam, gubsa giremez
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Nefsânî arzulardan temizlenmiş gönle, elem, keder, gam, gubsa giremez. Dünya gamları onun neşesini artırır.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.367)
Gam, keder boş şeylere heves etmiş bir gönülde bulunur.
Sevgilinin hayâli bulunmayan bir gönüle girer, yerleşir.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.266)
Kendini sevmeyi, kendine âşık olmayı bırak
Sevgilinin sevgisine değil, cefasına aşık ol
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Aklını başına al, kendini sevmeyi, kendine âşık olmayı bırak da, Sevgilinin sevgisine değil, cefasına aşık ol!
Öyle ol da sana nazlanan, yüz vermeyen güzel,
sana ağlayıp inleyen bir âşık kesilsin.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.249)
Mânâ şarabı içmek içindir
Senin başına gelen bütün üzüntüler, belalar, üzüm gibi kaderin ayakları altında ezilerek benlikten kurtulmak ve mânâ şarabı olmak içindir.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.11)
Belânın bir sırrı da, ben fakr, yokluk dergâhının
kapısını çalıyorum demektir
Belânın bir sırrı da, ben fakr, yokluk dergâhının kapısını çalıyorum demektir. Sen,kendinden kurtul, benliğinden temizlen, toprak ol, ayak altına seril de toprağından otlar bitsin.
Ot gibi benliği üstünden atar, kurursan hoş bir şekilde aşk ateşinde yanarsın. Senin yanışınla meydana gelen kül,toprak,kimya gibi dertlere devâ olur.
İlletlerle,nefsâni arzularla dolu olan hayvânî ruhu ona ver de, sonsuz olan, hoş olan insânî rûhu elde et.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.101)
Biz birer gölge varlığız, biz yokuz
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Görmediğimiz hâlde neden seni seviyoruz?
Ey yok gibi görünen aziz varlık!
Biz birer gölge varlığız, biz yokuz;
Var olan, eserleri ile kendini hissettiren ebedi
ve sonsuz varlık sensin!
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.59)
Aslında sen yoksun, senin için belâ şudur ki,
bu dünyada sen kendini var sanıyorsun.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 4.S.321)
O sopalar keçeyi, halıyı dövmek için değil, tozlarını çıkarmak içindir.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Senin içinde gizli bir düşman var!
O korkunç düşmanı, o nefis köpeğini, cefâdan, ıstıraptan başka hiçbir şey defedemez, içinden çıkaramaz.
Birisi keçeye, halıya sopa ile vurup durursa, o sopalar keçeyi, halıyı dövmek için değil, tozlarını çıkarmak içindir.
Senin içinde varlıktan, benlikten tozlar var.
O tozlar halının tozları gibi silkmekle birdenbire geçmez.
Bir bela gelince, bir derde, bir ızdıraba düşünce,
başına gelen zahmetlere katlanınca, gâh uyurken,
gâh uyanıkken o keder tozları sen farkına varmadan azar azar uçar giderler.
Bu yüzdendir ki;
Allah yolundaki şerlerin hepsi de hayırdır; onun hayır oluşu, güzelliği, sonunda meydana çıkar, görülür.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.32)
Beni kederleri, belâlarla yıkmadıkça, harab etmedikçe
Allah, bendeki gizli hazîneyi hiç bana verir mi?
Beni coşkun bir sele kaptırmadıkça,
nasıl olur da beni çeker, ihsân denizine götürür?
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.42)
ŞİİRLER
Beyitler
Geldi dile dildârım, buldum gül-ü gülzârım,
Şimden gerü hep varım, yağmadır alan alsın.
Çün buldu gönül yârim, terk eyledim ağyârim,
Îmân ile zünnârım, yağmadır alan alsın.
Niyâzî-i Mısrî
Aşkın şerabın ver bana,
Tâ kalmasın havf ü recâ,
Endişelerden kıl rehâ,
Mest eyle meyden sâkiyâ.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.846)
Yağma edersin varlığın gider gönlünden darlığın
Ey derde dermân isteyen yetmez mi derd dermân sana,
Ey râhat‐ı cân isteyen kurbân olandır cân sana.
Yağma edersin varlığın gider gönlünden darlığın,
Mahveyle sen ağyarlığın yâr olisar mihman sana.
Güçtür katı Hakk’ın yolu dergâhı hem gâyet ulu,
Sıdk ile olmazsan kulu etmez yolu asân sana.
Kulluğa bel bağlar isen şâm‐u seher ağlar isen,
Sular gibi çağlar isen tiz bulunur ummân sana.
Niyazi Mısrî
Ballar balını buldum kovanum yağmâ olsun
Cânlar cânını buldum bu cânum yagmâ olsun
Assı ziyândan geçdüm dükkânum yagmâ olsun
Ben benligümden geçdüm gözüm hicâbın açdum
Dost vaslına ulaşdum gümânum yagmâ olsun
Benden benligüm gitdi hep mülkümi dost tutdı
Lâ-mekân kavmi oldum mekânum yagmâ olsun
İkilikden usandum ‘ışk tonını tonandum
Derdi hânına kandum dermânum yagmâ olsun
Varlık çün sefer kıldı andan dost bize geldi
Vîrân gönül nûr toldı cihânum yagmâ olsun
Geçdüm bitmez sargınçdan usandum yaz u kışdan
Bostânlar başın buldum bostânum yagmâ olsun
Ta‘allukdan üzüşdüm ol dostdan yana uçdum
‘Işk dîvânına düşdüm dîvânum yagmâ olsun
Yûnus ne hoş dimişsin bal u şeker yimişsin
Ballar balını buldum kovanum yagmâ olsun
Yûnus Emre
Ben beni terk eyledim, bildim ki ağyâr kalmadı.
Ben sanırdım âlem içre, bana hiç yâr kalmadı,
Ben beni terk eyledim, bildim ki ağyâr kalmadı.
Cümle eşyâda görürdüm hâr var gülzâr yok,
Hep gülistân oldu âlem, şimdi hiç hâr kalmadı.
Gice gündüz zâr-ı efgân eyleyüp inlerdi dil,
Bilmesem n'oldu, kesildi âh ile zâr kalmadı.
Gitti kesret geldi vahdet, oldu halvet dost ile,
Hep Hak oldu cümle âlem şehr-ü bâzar kalmadı.
Din-ü diyânet âdet-ü şöhret kamu verdi yele,
Ey Niyâzî n'oldu sende, kayd-i dindâr kalmadı.
Niyâzî-i Mısrî
Allah Dostları / Saadet ve Huzur · Marifet Petekleri