Kul olmanın gereği
Ben kul oldum, kul oldum, kul oldum
Abdülmecid Şirvânî (r.a) diyor ki:
Ben kul oldum, kul oldum, kul oldum.
Vazifemi yapamadım, utandım, başımı eğdim.
Cümle kul, kapısından azâd olunca mesrûr olur,
Benim ruhumsa, Sana tam kul olunca şâd olur.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:8,S:112)
"Belâ (Evet), Rabb'imiz Sensin diye cevap verdin
Mevlâna (r.a) diyor ki;
Cenâb-ı Hakk,ezel âleminde;
"Ben sizin Rabb'iniz değil miyim" diye buyurdu.
Sen de O'na;
"Belâ (Evet), Rabb'imiz Sensin" diye cevap verdin.
Evet sözün şükrü nedir?
Yâni o emri nasıl yerine getireceksin?
Bu dünyada şikâyet etmeden, Hakk'tan gelen belâlara, ıstıraplara sabretmektir, ses çıkarmamaktır.
Belânın bir sırrı da, ben fakr, yokluk dergâhının kapısını çalıyorum demektir.
Sen,kendinden kurtul,benliğinden temizlen, toprak ol, ayak altına seril de toprağından otlar bitsin.
Ot gibi benliği üstünden atar, kurursan hoş bir şekilde aşk ateşinde yanarsın. Senin yanışınla meydana gelen kül,toprak,kimya gibi dertlere devâ olur.
İlletlerle,nefsâni arzularla dolu olan hayvânî ruhu ona ver de, sonsuz olan, hoş olan insânî rûhu elde et.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.101)
İki dünyada da gönlünü nefsani arzulardan temizlemiş her insan,
"Elest" sesine karşı, "Belâ" demenin yokluk olduğunu görmüş, anlamıştır.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 3.S.393)
Kul olmanın gereği Mevlâ'sının her işine razı olur.
İmam Rabbânî (r.a) diyor ki;
Allah'a hamd olsun. Selâm, onun seçmiş olduğu kullarına.
Asıl makbul kul odur ki, Mevlâ'sının işine razı olur.
(Yoksa) O kimse ki, nefsinin rızasına tabidir;
nefsinin kölesidir.
Eğer Mevlâ, kulun boğazının bıçakla kesilmesi emrini verecek olsa; kula düşer ki, bu emir vaktinde mesrur ve mütebessim ola...
Mevlâ'sının bu fiiline nefsi için razı olmalıdır.
Hatta yerinde olur ki, onunla lezzet ala.
Eğer bu fiilden dolayı onda bir sevimsizlik hâsıl olsa ve ondan yana gönlüne bir darlık gelse, o kimse, kulluk dairesinden uzaktır; Mevlâ'nın yakınlığından da tard edilmiştir; kovulmuştur.
Taun dahi, Sübhan Hakkın muradıdır;
yerinde olur ki, bunu kul kendi nefsinin muradı bile...
Bununla mesrur ve mütebessim ola...
Yüzünü buruşturup dar gönüllü olmaya...
Hatta yerinde olur ki, onunla mütelezziz ola...
Zira o, Mahbub Zat'ın fiilidir.
Kaldı ki, herkesin de yazılı bir eceli vardır.
Bunda, ziyade ve noksan ihtimali yoktur.
Durum böyle olunca, ıstırabın manası nedir?
Netice mana şu ki:
Beliyyeden afiyet talep edile...
Onun kalkması için, Sübhan Hakka iltica edile...
Bilhassa onun darlığına ve gazabına uğramaktan.
Zira Allahu Teala'nın rızası, kulunun duasında ve dileğindedir.
Bu manada şu ayet-i kerime vardır:
"Rabbiniz dedi ki:
—Bana dua edin ki, kabul edeyim."(40/60).
(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 401.MEKTUP)
Allah Dostları / Sabır, Rıza, Teslim ve Tevekkül · Marifet Petekleri