Arama

Başlık ve içerikte ara

Tevekkül

5 dk

Tevekkül kelimesi

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Tevekkül,vekâletten alınmadır. Falan zat falanı işine vekil etti, işini ona havâle etti ve ona güvendi,denir.

Kime vekâlet verdi ise, ona vekil, vekâlet verene de müvekkil, denir.

Ona inanır, onu bir kusur ile ithâm etmez ve onda kusur ve acziyet bulunmadığına kanaat getirdiği müddetçe bu hâl devam eder.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.475-476}

Tevekkülün kemâli

Allah'dan kula gelen ne varsa,

işte o,kulun umduklarından daha hayırlıdır.

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Fâl-i hakîkinin Allah olup,

O'ndan başka rızık verenin bulunmadığını,

kulun hakkında takdir ettiği fakirlik, zenginlik, ölüm ve kalımın, kendisinin bilmeyeceği şekilde,

hakkında umduklarından daha hayırlı olduğuna inanmak süretiyle îmanı kemâl bulmadıkça tevekkül hâli de kemâle ermez.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.491}

Mütevekkil demek,

kalbi kuvvetli,

Allah'ın fazlına bağlanmış,

O'nun tedbirine güveni tamam,

zâhiri sebeplere iltifat etmeyen insan demektir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.503}

İstikbal endişesi

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Senin için belirlenmiş olan iyilik ve kötülük mutlak surette er ya da geç gelecektir. Artık bitirilmiş bir işle uğraşmayı bırak da, O'na kulluk etmekle meşgul ol.

Hırsını azalt ve çok ileriye dönük planlar kurmayı bırak. Ölümü de iki gözünün arasına koy. Bunu başarabilirsen kurtuldun demektir. Bütün durumlarda dinin emirlerine uymaya çalış.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.133)

Allah'ı seven ve sevgisinde doğru olan kimse kendisini, malını ve son durumunun ne olacağını O'na bırakır.

Kendi hakkında ve başkaları hakkındaki seçim hakkını da O'na bırakır.

Tasarruflarında O'nu suçlamaz, bir şey isterken aceleci davranmaz, O'nu cimri bulmaz. Allah elinden gelen herşey O'na tatlı gelir.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.175)

Tevekkül eden, Hakk'tan inayet bulur.

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Hazret-i Musa (a.s) buyurdu ki:

"Çocuğun babasına olan tevekkülü kadar Mevla'sına tevekkülü olmayan mü'min değildir".

Ey aziz!

Ehlullah demişlerdir ki;

"Tevekkül halktan ayrılıp, Hakk'a tam itimat ve güvenmektir.

Tevekkül, insanların elinde olandan ümidini kesip,

Allah katında olana itibar ve itimad etmektir.

Tevekkül, Hakk'a güvendir ve O'nunla yetinmektir.

Tevekkül, bedeni kulluğa, kalbi rububiyete bağlamaktır.

Tevekkül masivayı terk etmektir.

Tevekkül, işin esası, kalbin rahatıdır.

Tevekkül, amellerin efdali, hallerin en şereflisidir.

Tevekkül, Hallak'ı tercihdir. Ahlakın tehzibidir.

Tevekkül, imanın esasıdır.

Kalbin kuvveti, ruhun rahatıdır.

Tevekkül eden, Hakk'tan inayet bulur.

Halka muhtaç olmaz".

Tevekkülün kemalini, Hazreti İbrahim Aleyhisselam göstermiştir.

Nitekim ateşe atıldığı halde, Cebrail-i Eminin,

Ona:

"Bir ihtiyacın var mı?" demesi üzerine:

"Var, ama sana değil." deyip,

"O halimi bilir dilediğimi verir", demiştir.

Tevekkül, kul ile sahibi arasında üstün bir sırdır.

İnsanları buna muttali etmek mürüvvet olmayıp,

uygun da değildir.

Tevekkül sahibi halk içinde gariptir (bilinmez).

Hakk Teala'ya karibdir.

Mütevekkilin hali, O'nun kabza-i kudretinde, ölünün ölü yıkayıcısının elindeki hali gibidir. Çocuk kimseden bir şey ve yardım istemez, yalnız annesini bilir. Mütevekkil, çocuk gibidir.

Tevekkül, sebeblere değil, sebebleri yaratana güvenmektir. O'nu tercih etmektir.

Tevekkül, her şeyi Hakk'tan bulmaktır.

O'ndan yardım beklemektir.

Tevekkül, nefsin arzularını terk etmektir.

Masivayı kovmaktır.

Tevekkül, kalbi ma'mur edip,masivadan uzaklaştırmakla, huzur ve sürur bahşeden bir nurdur.

Tevekkül, Hakk'dan başkasına güvenmemektir.

Her şeyin sahibine gitmektir.

Mütevekkil her işi, Hakk'dan bilir.

Ona göre medh ve zem, sürûr ve gam, yükseklik ve değersizlik, kâr ve zarar hepsi bir olmuştur.

Allahü Teala:

"Eğer mü'min iseniz, Allahü Teala'ya tevekkül ediniz." buyuruyor.

Hazret-i Habib-i Ekrem (s.a.v) buyurdu ki:

"İmanın zirvesi iki haslettir.

Biri Hakk Teala'ya teslim, diğeri sabır ve rızadır.

Şu beş haslet hasıl olmadıkça kulun imanı kamil olmaz:

  • Hakk'a tevekkül,
  • tefviz,
  • teslim,
  • belasına sabır,
  • kazasına rızadır.

Hayır, Allahü Teala'nın beğenip, yarattığındadır. Acizlerin adetini adet edinesiniz, yani tedbir ile yorulmayıp, takdire havale edesiniz ve Hakk Teala'nın tedbir ve tasarrufuna teslim olasınız".

Hadis-i Şerifde:

"Bir şer-i cüz'i yoktur ki, bir hayr-ı külliyi kendinde bulundurmasın", buyuruldu.

Tevekkül makamında sabit olup durasın.

Bununla tefviz, sabır ve rızâ makamlarına ulaşırsın. Ondan da mârifet, sonra muhabbet makamına kavuşursun.

Böylece evliyâ zümresine girip, mukarreblerden olursun.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.706-724)

ŞİİRLER

Hudâ’yı kendine kul yaptı, kendi oldu Hudâ;

“Çalış!” dedikçe Şerîat, çalışmadın, durdun,

Onun hesâbına birçok hurâfe uydurdun!

Sonunda bir de “tevekkül “ sokuşturup araya,

Zavallı dîni çevirdin onunla maskaraya!

Bırak çalışmayı, emret oturduğun yerden,

Yorulma, öyle ya, Mevlâ ecîr-i hâsın iken!

Yazıp sabahleyin evden çıkarken işlerini;

Birer birer oku tekmîl edince defterini;

Bütün o işleri Rabbim görür: Vazîfesidir...

Yükün hafifledi... Sen şimdi doğru kahveye gir!

Çoluk çocuk sürünürmüş sonunda aç kalarak...

Hudâ vekîl-i umûrun değil mi? Keyfine bak!

O’nun hazîne-i in’âmı kendi veznendir!

Havâle et ne kadar masrafın olursa... Verir!

Silâhı kullanan Allah, hudûdu bekleyen O;

Levâzımın bitivermiş, değil mi? Ekleyen O!

Çıkıp kumandası altında ordu ordu melek;

Senin hesâbına küffârı hâk-sâr edecek!

Başın sıkıldı mı, kâfî senin o nazlı sesin:

“Yetiş!” de, kendisi gelsin, ya Hızr’ı göndersin!

Evinde hastalanan varsa, borcudur: Bakacak;

Şifâ hazînesi derhal oluk oluk akacak.

Demek ki: Her şeyin Allah... Yanaşman, ırgadın O;

Çoluk çocuk O’na âid: Lalan, bacın, dadın O;

Vekîl-i harcın O; kâhyan, müdîr-i veznen O;

Alış seninse de, mes’ûl olan verişten O;

Denizde cenk olacakmış... Gemin O, kaptanın O;

Ya ordu lâzım imiş... Askerin, kumandanın O;

Köyün yasakçısı; şehrin de baş muhassılı O;

Tabîb-i âile, eczâcı... Hepsi hâsılı O.

Ya sen nesin? Mütevekkil! Yutulmaz artık bu!

Biraz da saygı gerektir... Ne saygısızlık bu?

Hudâ’yı kendine kul yaptı, kendi oldu Hudâ;

Utanmadan da “tevekkül” diyor bu cür’ete... Ha?

Yehûd Üzeyr’e, Nasârâ Mesih’e , ibnu’Ilâh

Demekle unsur-i tevhîd olur giderse tebâh;

Senin bu kopkoyu şirkin sığar mı îmâna?

“Tevekkül” öyle “tahakküm” demek mi Yezdân’a?

Kimin hesâbına inmiş, düşünmüyor, Kur’ân...

Cenâb-ı Hak çıkacak, sorsalar, muhâtab olan!

Bütün evâmire i’lân-ı harb eden şu sefîh ,

Mükellefiyyeti Allah’a eyliyor tevcîh!

(Fatih Kürsüsünde / Vâiz Kürsüde/Safahat)

Allah Dostları / Sabır, Rıza, Teslim ve Tevekkül · Marifet Petekleri

İlgili yazılar