Selefin yeme içmesi
Müslüman olduğum zamandan bu ana kadar bir kere doyuncaya kadar yemiş değilim
Hazret-i Sıddik-i Ekber (r.a.) buyurdu ki:
Müslüman olduğum zamandan bu ana kadar bir kere doyuncaya kadar yemiş değilim,
tâ ki Rabb'imin ibâdeti lezzetinden mahrum olmayayım.
O zamandan bugüne kadar suya yanmış değilim,
tâ ki Rabb'imin likâsından gevşeklik bulmayayım.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.600-611)
Selefin yemesi,içmesi
Muhammed (s.a.v.)'in yemesi,içmesi
Ebû Said el-Hudri (R.A.) şöyle anlatıyor:
" Resûl-i Ekrem sabah yemeği yediği zaman akşam yemez, akşam yemeği yediği zaman sabah yemezdi. Selef, günde yalnız bir kere yerlerdi."
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.207}
Hz Âişe (R.A.):
"Resûl-i Ekrem'den sonra icâd olan ilk bid'at doyasıya yemektir."
Yine Hz. Âişe:
"İnsanların karnı doyunca nefisleri dünyaya meyleder" demiştir.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.197}
Ebû'd-Derdâ (R.A.):
"Üç şey olmazsa bir gün bile yaşamak istemezdim.
Bunlar;
- sıcak ve uzun günlerde Allah için oruç tutup, susuz kalmak,
- gece ortasında Allah için secde etmek ve
- meyvelerin iyisi arandığı gibi, sözlerin de iyisini arayan kimselerle sohbet etmektir" dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.736}
Hz. Ömer )r.a.(günde bir defa yemek yer onda da onbir lokma ile yetinirdi.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.598)
Ahmed b. Hanbel diyor ki:
En mutlu günüm, sabah kalktığımda
(yiyecek ve giyecek) hiçbir şeyimin olmadığı gündür.
Salih b. Ahmed (Ahmed b. Hanbel'in oğlu) anlatıyor:
"Bazen öyle anlar gelirdi ki, babam ekmek parçalarını toplar, üzerindekileri silkeleyerek bir tabağın içine koyardı.
Daha sonra biraz nemlensin diye üzerine biraz su döker ve tuza banarak yerdi. Onun bir kere dahi çarşıdan nar ve ayva gibi meyveler aldığını görmedim. Yalnız arada sırada karpuz, üzüm ya da hurma alır ekmeğine katık ederdi.
Onun günler boyu sadece sirke-ekmekle karın doyurduğunu bilirim".
(Sahabeden günümüze Allah dostları,10 cild-3.cild,sayfa 200-201)
Mâlik b. Dînar elli sene Basra'da kaldı, ne koruk, ne de taze hurma yedi ve Basralılara hitaben:
"Elli senedir ben bir hurma yemedim, buna rağmen ne benden bir şey eksildi ve ne de sizde bir şey arttı."
Dedi ve:
" Tam elli senedir dünyayı terk ettim, kırk senedir canım süt istiyor' fakat ölünceye kadar kendisine süt vermeyeceğim." Dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.211}
İmam Şâfi'i buyurur ki:
"On altı senedir doyasıya yemek yemedim,
çünkü doyasıya yemek yemek
- bedene ağırlık verir,
- kalbi katılaştırır,
- zekâyı kaybettirir,
- uykuyu çeker ve
- sâhibini ibâdetten alıkor."
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.1.CİLD.S.66}
Ebû Nuaym diyor:
"Dâvud-ı Tâi ekmek yerine ekmek kırıntılarını yerdi.
Sebebini kendisine soranlara:
"Çünkü, ekmeği çiğnemekle, ekmek kırıklarını yemek arasında elli âyet okurum" derdi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.736}
Seriyyü's-Sakati anlatıyor:
Aliyyü'l Cürcâni'nin devamlı çorba içtiğini gördüm.
Niçin böyle yaptığını sorduğumda bana:
"Ağzım kuru lokmayı çiğneyip yutuncaya kadar yetmiş defa Allah'ı anarım. Bunun için kırk senedir ekmek çiğnemekle uğraşmam." Dedi.
İşte zamanın kıymeti böyle takdir edilir. Adam ekmek çiğnemekle bile vakit kaybetmemiştir.
Ömürden her nefes bahâ biçilmez bir cevherdir.İnsana yaraşan, bu nefes ile sonu olmayan âhiret hayâtı için sermâye edinmektir. O da ancak, o nefesi zikir ve ibâdete sarfetmekle mümkün olur.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.199}
Ruveym b. Ahmed (r.a) şöyle diyor:
Yirmi seneden beri yemeği karşımda görmedikçe açlığın aklıma dahi gelmediğini söyleyebilirim.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:301)
Mesrûk (r.a) diyor ki;
Benim en mutlu ânım, hizmetçimin evde ne bir ölçek buğdayın, ne de bir dirhemin bulunmadığını söylediği andır.
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:419)
A'meş, İbrahim et-Teymî'den rivayet ediyor:
"Çok zaman bir ay boyunca sudan başka bir şey tatmamışımdır". "Bir ay mı"? Dediğimde;
"Bazen de iki ay" karşılığını verdi".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:439)
Muhammed b. Bişr bir def'asında Dâvud-ı Tâi'nin iftar vakti tuzu dahi ekmeğe katık etmeden kuru ekmek yediğini görünce,
"hiç olmazsa tuzu katık etseniz" diye sorar.
Dâvud-ı Tâi:
"Senelerdir canım tuz ister, fakat hayatta olduğum sürece tuzun zevkine varmayacağım"dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.733}
Dünyadan kendilerine yetecek kadarını aldılar.
Muhammed b. Hasan şöyle demiştir:
Edeb, marifet, ilim ve fazilet ehli, Allah Teala'nın dünyayı hakir kıldığını ve dostları için dünyaya razı olmadığını, dünyanın onun nezdinde hakir ve önemsiz olduğunu Hz. Peygamber'in dünyada zahid olup, ashabını onun fitnesinden sakındırdığını bildikleri zaman ondan az yediler. Fazlasını ahiret için gönderdiler.
Dünyadan kendilerine yetecek kadarını aldılar.
Meşgul edeni bıraktılar.
Elbiselerden avretlerini örtecek kadarını giydiler.
Yemekten açlığı giderecek kadarını yediler.
Dünyaya yok olacak gözüyle baktılar.
Ahirete ebedi kalacak gözüyle nazar ettiler.
Bu bakımdan onlar dünyadan bir binicinin azığı kadar azıklandılar. Dünyayı harap edip onunla ahireti tamir ettiler. Ahirete kalpleriyle bakıp, gelecekte ona gözleriyle bakacaklarını anladılar. Bedenleriyle ahirete yakında irtihal edeceklerini bildikleri için kalpleriyle ahirete irtihal ettiler.
Az yoruldular. Uzun zaman nimetlendiler.
Bütün bunlar, kerim olan Mevlâlarının tevfiki ile oldu. Mevlâlarının kendileri için sevdiğini sevdiler, kerih gördüğünü de kınadılar.
(İMAM GAZALI HAZRETLERİ-İHYA'DAN)
Çok yemenin hakkı
Süfyan-ı Servi (r.a.) çok ibadet eder ve çok yerdi.
Ve " Zenciyi doyur ve işe koştur, zenci eşektir"derdi.
Sonra da ibadet etmeye koyulur, nefsinden alabileceği en fazla verimi alırdı.
Sûfilerden birisi;
" Süfyanı çok yemek yerken gördüm ve kızdım. Sonra kalktı namaz kıldı ve öyle bir ağladı ki acıdım" demiştir.
Çok yemek konusunda Süfyan uyma,ama çok ibadet etme konusunda uy. Çünkü sen Süfyan değilsin.
Onun doyurduğu gibi nefsini doyurma. Çünkü onun başettiği gibi sen nefsinle baş edemezsin.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.285)
Allah Dostları / Yeme-İçme · Marifet Petekleri