Allah dilemedikçe
Allah dilemedikçe
Âlemlerin Rabbi olan Allah dilemedikçe,
siz dileyemezsiniz.
وَمَا تَشَٓاؤُ۫نَ اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُ رَبُّ الْعَالَم۪ينَ
Fakat, âlemlerin Rabbi olan Allah dilemedikçe,
siz dileyemezsiniz.
Tekvîr Sûresi, 29.Âyet
Peygamber bile
Allah'ın dilemesi olmazsa
قُلْ لَٓا اَمْلِكُ لِنَفْس۪ي ضَراًّ وَلَا نَفْعاً اِلَّا مَا شَٓاءَ اللّٰهُۜ
De ki: “(Ben) kendim için dahi, Allah’ın dilemesi müstesnâ, ne bir zarar, ne de bir faydaya sâhibim!”
Yûnus (As) Sûresi, 49.Âyet
وَمَا تَشَٓاؤُ۫نَ اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُۜ
Hem, Allah (sizin serbestçe istemenizi)
dilemedikçe, (siz) isteyemezsiniz!
اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَل۪يمًا حَك۪يمًاۗ
Muhakkak ki Allah, Alîm (herkesin hâlini bilen)dir,
Hakîm (her işi hikmetli olan)dır.
يُدْخِلُ مَنْ يَشَٓاءُ ف۪ي رَحْمَتِه۪ۜ
O, dilediği kimseyi rahmetine dâhil eder.
وَالظَّالِم۪ينَ اَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا اَل۪يمًا
Zâlimlere gelince, onlar için çok elemli
bir azab hazırlamıştır.
İnsân Sûresi, 30-31.Âyet
Allah’ın dilemesine bağlamadıkça
وَلَا تَقُولَنَّ لِشَايْءٍ اِنّ۪ي فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَداًۙ
اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُۘ
(Ey Habîbim!)
Sakın hiçbir şey için, Allah’ın dilemesine
bağlamadıkça (inşâallah demedikçe):
“Ben bunu yarın kesinlikle yapacak olanım” deme!
Kehf Sûresi, 23-24.Âyet
İnşâallah diyerek istisnâ da yapmıyorlardı.
اِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَٓا اَصْحَابَ الْجَنَّةِۚ
Biz, o bahçe sâhiblerine belâ verdiğimiz gibi bunlara da (Mekkelilere de kıtlıkla) belâ verdik.
اِذْ اَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِح۪ينَۙ
وَلَا يَسْتَثْنُونَ
Hani (onlar) sabaha ulaşırken, onu(n mahsûlünü)
muhakkak devşireceklerine dâir yemîn etmişlerdi.
(İnşâallah diyerek) istisnâ da yapmıyorlardı.
فَطَافَ عَلَيْهَا طَٓائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نَٓائِمُونَ
Onlar (henüz) uykuda iken, Rabbinden
bir dolaşıcı (ateş, geceleyin) orayı sarıverdi.
فَاَصْبَحَتْ كَالصَّر۪يمِ
Derken (bahçe tamâmen yanarak) kapkara kesildi.
فَتَنَادَوْا مُصْبِح۪ينَۙ
اَنِ اغْدُوا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صَارِم۪ينَ
Ve sabaha ulaşırken:
“Eğer (bahçenizi) devşirecek olanlarsanız,
erkenden mahsûlünüzün başına gidin!”
diye birbirlerine seslendiler.
فَانْطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَۙ
اَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْك۪ينٌ
“Sakın, bugün orada bir fakir yanınıza sokulmasın!”
diye gizlice konuşarak gittiler.
وَغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قَادِر۪ينَ
Hâlbuki (yardıma) güçleri yettiği hâlde,
(onları) mahrûm etmek üzere erkenden gittiler.
فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُٓوا اِنَّا لَضَٓالُّونَۙ
Orayı (perişan hâlde) gördüklerinde:
“Şübhesiz biz, şaşıran kimseleriz
(her hâlde yanlış yere geldik!)” dediler.
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ
(Sonunda:) “Hayır! (O fakirler değil, asıl) biz (bu ni‘metten) mahrum bırakılmış kimseleriz!” (dediler.)
قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ
Onların en dengeli (hayırlı) olanı:
“(Ben) size, ‘(Rabbinizi) tesbîh etmeli değil miydiniz!’
demedim mi?” dedi.
قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَٓا اِنَّا كُنَّا ظَالِم۪ينَ
(Onlar:) “Rabbimizi tenzîh ederiz;
doğrusu biz zâlim kimselermişiz!” dediler.
فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ
Sonra dönüp birbirlerini kınamaya başladılar.
قَالُوا يَا وَيْلَنَٓا اِنَّا كُنَّا طَاغ۪ينَ
(Nihâyet) dediler ki: “Yazıklar olsun bize!
Doğrusu biz azgın kimselermişiz!
عَسٰى رَبُّنَٓا اَنْ يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِنْهَٓا
Olur ki Rabbimiz, bize onun yerine
ondan daha hayırlısını verir.
اِنَّٓا اِلٰى رَبِّنَا رَاغِبُونَ
Şübhesiz biz, (artık) Rabbimize
(O’nun rızâsına) yönelenleriz!”(1)
(1) Rivâyetlere göre, Allah, onların bu tevbelerine binâen, kendilerine daha güzel bir bahçe ihsân etmiştir.
(Nesefî, c. 4, 413)
كَذٰلِكَ الْعَذَابُۜ
İşte azab böyledir!
وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۢ
Elbette âhiret azâbı ise daha büyüktür!
لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ۟
Keşke bilselerdi!
Kalem Sûresi, 17-33.Âyet
Furkân-ı Hakîm / Allah'ı Tanımak (Mârifetullah) · Marifet Petekleri