Rabb'e Duâlar
Duâlar Rabbe edilir
Peyg. Allah'dan ne istedi
...
Hz.İbrahim'in Allah'tan istedikleri
رَبِّ هَبْ ل۪ي حُكْمًا وَاَلْحِقْن۪ي بِالصَّالِح۪ينَۙ
“Rabbim!
Bana hikmet ihsan buyur
ve beni sâlih kimseler arasına kat!”
وَاجْعَلْ ل۪ي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْاٰخِر۪ينَۙ
“Sonraki (ümmet)ler içinde benim için bir lisân-ı sıdk
(güzel bir medihle anılmayı) nasîb eyle!”
وَاجْعَلْن۪ي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّع۪يمِۙ
“Ve beni Naîm Cennetinin vârislerinden kıl!”
وَاغْفِرْ لِاَب۪ٓي اِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّٓالّ۪ينَۙ
Babama da mağfiret eyle;
çünki o dalâlete düşenlerdendir
وَلَا تُخْزِن۪ي يَوْمَ يُبْعَثُونَۙ
Ve (insanların) diriltilecekleri gün, beni utandırma
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَۙ
O gün ki, (onda) ne mal fayda verir, ne de evlâd!
اِلَّا مَنْ اَتَى اللّٰهَ بِقَلْبٍ سَل۪يمٍۜ
Ancak Allah’a selîm (sağlam) bir kalble gelen müstesnâ.
Şuarâ Sûresi,83-89.Âyet
Hesab günü için dua
اِنَّ فٖى خَلْقِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ
وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَاٰيَاتٍ لِاُو۬لِى الْاَلْبَابِۚ
Şübhesiz ki göklerin ve yerin yaratılışında ve gece ile gündüzün ihtilâfında (ard arda gelmesinde, istikāmetli) akıl sâhibleri için elbette deliller vardır.
اَلَّذٖينَ يَذْكُرُونَ اللّٰهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَ عَلٰى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فٖى خَلْقِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۚ
Onlar ki, ayakta dururken, otururken ve yanları üzerine (yatar) iken Allah’ı zikrederler ve gökler ile yerin yaratılışı hakkında (derin derin) düşünürler.
رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هٰذَا بَاطِلًاۚ
(Ve şöyle duâ ederler:)
“Rabbimiz! (Sen) bunları boş yere yaratmadın;
sen (bundan) münezzehsin,
سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
artık bizi ateşin azâbından muhâfaza eyle!”
رَبَّنَٓا اِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ اَخْزَيْتَهُۜ
“Rabbimiz!
Şübhesiz ki sen kimi ateşe koyarsan
bu sebeble onu gerçekten rezîl edersin!
وَمَا لِلظَّالِمٖينَ مِنْ اَنْصَارٍ
Zâlimlerin ise hiç yardımcıları yoktur.”
رَبَّنَٓا اِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادٖى لِلْاٖيمَانِ
اَنْ اٰمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَاٰمَنَّاۗ
“Rabbimiz!
Muhakkak ki biz, ‘Rabbinize îmân edin!’ diye îmâna çağıran bir da‘vetçiyi (peygamberi) işittik ve hemen îmân ettik.
رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا
وَتَوَفَّنَا مَعَ الْاَبْرَارِۚ
Rabbimiz!
Artık bizim için günahlarımızı bağışla,
kötülüklerimizi bizden ört ve canımızı ebrâr
(içi dışı tertemiz olan iyikulların) ile berâber al!”
رَبَّنَا وَاٰتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلٰى رُسُلِكَ
وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيٰمَةِۜ
“Rabbimiz!
Artık peygamberlerin vâsıtasıyla bize va‘d ettiklerini bize ver ve bizi kıyâmet günü rezîl etme!
اِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمٖيعَادَ
Şübhesiz ki sen, va‘d(in)den dönmezsin.”
Âl-i İmrân Sûresi 190-. 194.Âyet
Süleyman (as) nin duası
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا
Onun bu sözünden dolayı Süleyman neşeyle
gülümsedi ve
وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْن۪ٓي اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّت۪ٓي اَنْعَمْتَ عَلَيَّ
وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰيهُ
“Ey Rabbim!” dedi,
“Gerek bana gerekse anne babama verdiğin nimete şükretmeye ve hoşnut olacağın iyi işler yapmaya
beni muvaffak kıl.
وَاَدْخِلْن۪ي بِرَحْمَتِكَ ف۪ي عِبَادِكَ الصَّالِح۪ينَ
Rahmetinle beni iyi kullarının arasına kat!”
Neml Sûresi,19.Âyet
Yûsuf (a.s.)'ın Allah'dan isteği
Ölümü arzulamak
Canımı Müslüman olarak al
ve beni sâlih kimseler arasına kat!”
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوا لَهُ سُجَّدًاۚ
Böylece (sarayına geldiklerinde) ana-babasını (kendi) tahtın(ın) üstüne çıkardı
ve (derken hepsi) onun (Yûsuf) için secde ediciler olarak, secdeye kapandılar.(1)
وَقَالَ يَٓا اَبَتِ هٰذَا تَأْو۪يلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُۘ
(Yûsuf) dedi ki:
“Ey Babacığım! İşte bu, evvelki rüyâmın ta‘bîridir.
قَدْ جَعَلَهَا رَبّ۪ي حَقًّاۜ
Doğrusu Rabbim onu gerçek kıldı.
وَقَدْ اَحْسَنَ ب۪ٓي اِذْ اَخْرَجَن۪ي مِنَ السِّجْنِ
وَجَٓاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ
اَنْ نَزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْن۪ي وَبَيْنَ اِخْوَت۪يۜ
Hem şübhesiz bana ihsanda bulundu;
çünki beni zindandan çıkardı ve şeytan benimle kardeşlerimin arasını bozduktan sonra sizi çölden getirdi.
اِنَّ رَبّ۪ي لَط۪يفٌ لِمَا يَشَٓاءُۜ
Muhakkak ki Rabbim, ne dilerse
çok hoş tedbîr edendir.
اِنَّهُ هُوَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ
Şübhesiz ki, Alîm (hakkıyla bilen),
Hakîm (her işi hikmetli olan) ancak O’dur.”
(1) Yûsuf (AS)’ın ebeveyninin ve kardeşlerinin kendisine secde etmeleri, meleklerin Âdem (AS)’a olan secdeleri gibi olup, ona selâm ve hürmet içindir. Bu tarz, hürmet için yapılan secde onların şeriatında câiz olmakla berâber İslâmiyet bunu kaldırmıştır. İbn-i Abbâs (ra)’dan gelen bir rivâyete göre de onlar Yûsuf için, yani ona kavuştukları için Allah’a şükür secdesine kapandılar.
(İbn-i Kesîr, c. 2, 262; Râzî, c. 9/18, 216)
رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَن۪ي مِنَ الْمُلْكِ
وَعَلَّمْتَن۪ي مِنْ تَأْو۪يلِ الْاَحَاد۪يثِۚ
“Rabbim!
Bana mülkden (bir nasib) verdin
ve bana rüyâların ta‘bîrinden (bir ilim) öğrettin.
فَاطِرَ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ
Ey gökleri ve yeri hakkıyla yaratan!
اَنْتَ وَلِيّ۪ فِي الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ
Sen, dünyada da âhirette de benim velîmsin (gerçek dostumsun).
تَوَفَّن۪ي مُسْلِمًا وَاَلْحِقْن۪ي بِالصَّالِح۪ينَ
Canımı Müslüman olarak al
ve beni sâlih kimseler arasına kat!”
Yûsuf )As(Sûresi,100-101-.Âyet
Mûsâ (a.s.) iyiliğin karşılığını Allah'tan istedi
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰٓى اِلَى الظِّلِّ
Bunun üzerine (Mûsâ) o ikisinin yerine (hayvanlarını) sulayıverdi; sonra gölgeye çekildi de:
فَقَالَ رَبِّ اِنّ۪ي لِمَٓا اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَق۪يرٌ
“Rabbim!
Gerçekten ben, bana indireceğin her hayra muhtâcım!” dedi.(2)
2,Rivâyete göre, bu yolculuk boyunca Hz. Mûsâ (AS) yedi gün yaprak ve ot gibi şeylerle açlığını gidermeye çalıştığından oldukça hâlsiz düşmüştü.
(Nesefî, c. 3, 336)
Kasas Sûresi, 24.Âyet
Rabbimiz!
وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعٖيلُۜ
رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّاۜ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمٖيعُ الْعَلٖيمُ
Ve bir zaman İbrâhîm, İsmâîl ile berâber Beyt’in (Kâ‘be’nin) temellerini yükseltiyordu.
(Ve şöyle duâ ediyorlardı:)
“Rabbimiz! (Yaptığımızı) bizden kabûl buyur!
Şübhe yok ki Semî‘ (her duâyı işiten),
Alîm (her şeyi bilen) ancak sensin!”
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَٓا اُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَۖ
وَاَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَاۚ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحٖيمُ
“Rabbimiz! Bizi, sana teslîm olan kimseler eyle ve neslimizden sana teslîm olan bir ümmet (çıkar)!
Bize, (râzı olacağın hac, kurban gibi) kulluk usûllerimizi göster ve tevbelerimizi kabûl buyur!
Şübhesiz ki Tevvâb (tevbeleri çok kabûl eden),
Rahîm (merhameti bol olan) ancak sensin!”
رَبَّنَا وَابْعَثْ فٖيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ اٰيَاتِكَ
وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكّٖيهِمْۜ
اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزٖيزُ الْحَكٖيمُ۟
“Rabbimiz!
Onlara (neslimize) de içlerinden bir peygamber gönder ki, kendilerine senin âyetlerini okusun ve kendilerine Kitâb’ı ve hikmeti (Kitabdaki hükümleri) öğretsin ve onları (günahlardan) temizlesin!
Muhakkak ki Azîz (kudreti dâimâ üstün gelen),
Hakîm (her işi hikmetli olan) ancak sensin!”
Bakara Sûresi 127.128.. ..129Âyet
Rabbimiz! Muhakkak ki biz îmân ettik; artık günahlarımızı bize bağışla!
اَلَّذٖينَ يَقُولُونَ رَبَّنَٓا اِنَّنَٓا اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا
وَقِنَا عَذَابَ النَّارِۚ
Onlar ki: “Rabbimiz! Muhakkak ki biz îmân ettik;
artık günahlarımızı bize bağışla ve bizi o ateşin azâbından muhâfaza eyle!” derler.
اَلصَّابِرٖينَ وَالصَّادِقٖينَ وَالْقَانِتٖينَ وَالْمُنْفِقٖينَ
وَالْمُسْتَغْفِرٖينَ بِالْاَسْحَارِ
(Onlar:) Sabredenler, doğru olanlar, itâat edenler, (mallarını Allah yolunda) sarf edenler ve seherlerde (sabah namazı vaktinden önce) mağfiret dileyenlerdir.
Âl-i İmrân Sûresi 16.-17. Âyet
Bizi hidâyete erdirdikten sonra kalblerimizi (haktan) eğriltme!
.رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةًۚ
اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
(İlimde derinleşiyor olanlar derler ki:)
“Rabbimiz!
Bizi hidâyete erdirdikten sonra kalblerimizi
(haktan) eğriltme!
Ve bize, tarafından bir rahmet ihsân eyle!
Şübhesiz ki Vehhâb (çok ihsân edici) olan, ancak sensin!”
)Âl-i İmrân Sûresi 8. Âyet(
Ey mü’minler! Şöyle duâ ediniz
رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَٓا اِنْ نَسٖينَٓا اَوْ اَخْطَاْنَاۚ
رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَٓا اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذٖينَ مِنْ قَبْلِنَاۚ
رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ
وَاعْفُ عَنَّا۠ وَاغْفِرْ لَنَا۠ وَارْحَمْنَا۠
اَنْتَ مَوْلٰينَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرٖينَ
(Ey mü’minler! Şöyle duâ ediniz:)
“Rabbimiz!
Eğer unutursak veya hatâ edersek, bizi mes’ûl tutma!
Rabbimiz!
Bizden öncekilere onu yüklediğin gibi,
bize de ağır bir yük yükleme!
Rabbimiz!
Kendisine (dayanabilmek için)
takatimiz olmayan şeyi de bize yükleme!
Hem bizi affeyle! Ve bizi bağışla!
Hem bize merhamet buyur!
Sen bizim Mevlâmızsın;
artık kâfirler topluluğuna karşı bize yardım eyle!”
)Bakara Sûresi 286. Âyet(
Furkân-ı Hakîm / Dua, Zikir ve Tesbîh · Marifet Petekleri