HALÎFE Hz. Ebu Bekir
Kölenin getirdiği yemek
Zeyd b. Erkam (r.a) anlatıyor:
Ebu Bekir (r.a)'in bir kölesi vardı. Efendisi Ebu Bekir'e bir akşam yemek getirmişti. Ebu Bekir de ondan bir lokma aldı. Köle Ebu Bekir'e;
"Ne oldu sana! Her akşam bana yemeğin nereden olduğunu soruyordun. Fakat bu akşam sormadın"deyince,
Ebu Bekir (r.a):
"Böyle yapmama sebep açlıktır. Peki,nereden getirdin bu yiyeceği?" dedi.
Köle:
"Cahiliye günlerinde bir kavme uğramıştım.onlara okuyup üfürdüm ve şifa dileğinde bulundum,onlar da bana birşeyler vadettiler.Bugün onlara uğramak nasib oldu. Düğün yapıyorlardı ve bana getirdiğim bu yemeği verdiler"
Ebu Bekir (r.a):
"Beni az kalsın helâke götürüyordun" dedi.
ve elini boğazına sokup kustu.Artık birşey çıkmıyordu.
Ona; "Sudan başka birşey çıkmıyor,yeter artık" dediler.
Fakat o bir bardak su istedi ve getirilen suyu içti,tekrar içinde bulunan herşeyi çıkartmak için kusmaya çalıştı.
Ona:"Allah sana acısın,bütün bunlar bir lokma yemek için mi"? denilince o,
"Canım da birlikte çıkacak olsa çıkarırdım. Resûlullah (s.a) şöyle buyururken işittim:
"Haramdan gıdalanan her vücuda cehennem hak olmuştur" Ben bu vücudumun bu lokmadan istifade etmesinden korktum".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:143)
Bana verilen maaştan arta kalanlardır
Hz. Ebû Bekir gayet sade ve fakirane bir hayat yaşıyordu. Vereceği hesap gayet hafifti. Halife iken uzun zaman başkalarının koyunlarını sağarak ailesinin nafakasını temin etmeye çalıştı. Neden sonra kendisine maaş bağlandı ama bu defa da verileni çok buldu.
O, Medine'nin en fakir insanının geçimini kendine ölçü kabul etmişti. Bu itibarla da artan parayı bir testiye atıyor ve orada biriktiriyordu. İki buçuk senelik hilafeti süresince, aldıklarını hep böyle biriktirmişti. Vefat edeceği zaman da, kendisinden sonra gelecek halifeye teslim edilmek üzere bu testiyi vasiyet ediyordu.
Hz. Ömer, halife olup da testiyi kırdırınca içinden küçük küçük paracıklar çıktı.. ve bir de mektup vardı.
Bu mektupta, yeni halifeye hitaben şöyle deniyordu:
"Bu paralar, bana verilen maaştan arta kalanlardır.
Ben Medine'nin en fakirini kendime ölçü kabul etmiştim. Artan miktarı bu testiye koydum. Binaenaleyh bu paralar hazineye aittir ve oraya konulmalıdır."
Hz. Ömer mektubu okuyunca ağladı ve:
"Kendinden sonrakilere çok ağır bir yük bıraktın yâ Ebâ Bekir!" dedi.
Hz. Ebû Bekir, böyle zahidâne yaşamayı Hz. Muhammed Aleyhisselâm'dan öğrenmişti. Zira Allah Resûlü, pratikte böyle yaşamanın mümkün olduğunu bizzat kendi yaşantılarıyla ona ve bütün ashabına talim buyurmuştu.
Hâkim, el-Müstedrek, 4/344; Beyhakî, Şuabü'l-iman, 7/365; Ebû Nuaym, Hilyetü'l-evliyâ, 1/30-31.
Bir bardak soğuk su
Bir iftar sofrasında, Hz. Ebû Bekir'e bir bardak soğuk su ikram edilir. Suyu dudağına götürünce, hıçkırıkları boğazında düğümlenir. Yanındakiler ne olduğunu sorarlar.
Cevap verir:
"Bir gün Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) ile beraberdik, eliyle bir şeyleri itiyor gibiydi. Sebebini sordum, buyurdular ki:
"Dünya, bütün debdebesiyle karşımda temessül etti, bana kendini kabul ettirmek istedi; ben de ona
'Benden uzak dur!' dedim.
O da: 'Sen kurtulsan da senden sonrakiler benim elimden kurtulamayacaklar.' dedi.
" İşte bu bir bardak su ile dünya bana kendini kabul ettirdi endişesiyle ağladım."
Hâkim, el-Müstedrek, 4/344; Beyhakî, Şuabü'l-iman, 7/365; Ebû Nuaym, Hilyetü'l-evliyâ, 1/30-31.
Hz.Ebu Bekir (r.a)'in dünyaya bakışı
Abdurrahman b. Avf (r.a) der ki:
"Ben, kendisini ölüme götüren hastalığı esnasında Ebu Bekir (r.a)'in huzuruna girdim,selam verdim.
Ağzından şu sözler çıktı:
"Gördüm ki dünya size doğru gelmekte.Niçin geliyor ki?
O sizi kuşatıyor. Bana öyle geliyor ki,sizler de ipekten perde ve döşemeler,atlastan yastık ve şilteler edinecek ve yün yataklarda yatmaktan hurma dikeni üzerinde yatıyormuşçasına acı duyacaksınız.
Allah'a yemin olsun ki,birinizin öne çıkıp,herhangi bir had (şer'î ceza) olmaksızın,başının vurulması,kendisi için, dünyanın bu sefâhet denizinde yüzmesinden daha iyidir".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:146)
Ey kuş, ne mutlu sana!
Ebû Bekir (radıyallahu anh), ağaca konmuş bir kuşa baktı ve şöyle dedi:
“Ey kuş, ne mutlu sana! Senin gibi bir kuş olmayı ne kadar isterdim: Ağacın meyvesini yiyor, sonra uçuyorsun.
Ne hesap endişen var ne de azap korkun!
Vallahi, yol kenarında bir ağaç olmak isterdim...
Keşke insan olmasaydım!..”
(İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Keremi takvâda, zenginliği yakînde
- Hz. Ebû Bekir (R.A.):
" Keremi takvâda,
zenginliği yakînde, ve
şerefi tevâzu da bulduk." Demiştir.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.738}
Örnek Hayatlar / Halîfeler ve Valiler · Marifet Petekleri