Arama

Başlık ve içerikte ara

HALÎFE Hz. Ömer

16 dk

Ben unutmadım

Kılıcı insanları rahatsız eden birine Hazreti Ömer’in bir kırbaç vurmasıydı.

Şöyle ki, bu zat farkında olmasa bile, insanlara kılıcının ucuyla eziyet ediyordu. Hazreti Ömer ona kırbaçla dokunuyor, sonra pişman oluyor ama ona bir kırbaç vurduğunu da söyleyemiyor.

Bir sene sonra bu zatın hacca gideceğini öğrenen Hazreti Ömer, onu çağırıyor, yemek yediriyor. Hacda harcaması için biraz da para veriyor. Bunları niçin yaptığını da anlatıyor. Adam kendisinin hâdiseyi unuttuğunu söyleyince Hazreti Ömer,

“Ben unutmadım. O günden beri o, kafamdan hiç çıkmadı.” diyor.

Bırakın ben onun dilini keseyim

Rivâyet edildiğine göre,Hz.Ömer'in oğlu Ubeydullah ibni Ömer,ashâb-ı kirâmdan Mikdâd ibni'l-Esved el-Kindî'ye hakaret ettiği zaman, Hz Ömer oğlunun dilini keseceğimi dâir yemin etmişti.Bâzı yakınları halifeye yemininden vazgeçmesi için ricada bulundular.

O zaman Hz.Ömer şunu söyledi

"Bırakın ben onun dilini keseyim de, bundan sonra biri çıkıp da Muhammed ashâbından birine dil uzatmaya cesaret edemesin.

(Harâtî,Mesâvî'l-ahlâk ve mezmûmühâ (Şelebî),s. 37, nr. 48)

Daha şimdiden sen hükmünde ilk haksızlığı yaptın Hz. Ömer (radıyallâhu anh) Adalet anlayışı

Ömer; işte şanlı halife, öyle bir devletin başında bulunmaktadır ki, topraklarının bir ucu Yemen'e ulaşmış, diğer ucu da ta Öküz Nehrindedir. Ve bir gün böyle bir devletin başındaki Hz. Ömer'in Übey İbn Kâ'b'la arasında bir anlaşmazlık olur.

Übey:

"Ey Allah'ın Peygamberinin halifesi, haksızlık yapıyorsun!" der.

O da hâkime gidip murafaa olmayı teklif eder.

Bu murafaada Zeyd İbn Sabit hâkimdir.

Onun evine giderler. Muhakeme orada görülecekdir. Medine'nin Kadısı, Halifenin içeriye girdiğini görünce,

edep ifadesi olarak yanındaki minderi işaret eder ve:

"Yâ Emirel-mü'minin, şuraya oturun!" der.

Kaşlarını çatan ve hiddetlenen koca Ömer, tarihin kulağına küpe olacak şu sözleri söyler:

"Daha şimdiden sen hükmünde ilk haksızlığı yaptın!"

Beyhakî, es-Sünenü'l-kübrâ, 10/144.

Sırtında su kırbası ile Medîne sokaklarında halife

Hz. Ömer'in (radıyallâhu anh) bir gün sırtındaki kırba ile Medine sokaklarında dolaştığı görülür ve kendisine sebebi sorulur.

"Halife oldum diye içime bir gurur geldi.

Derdim, bunu telafi etmekti." karşılığı alınır.

Bir başka tablo: Yine Hz. Ömer bir gün hutbe irad etmektedir. Söylediği sözler dinleyenlerin içini bir kor gibi yakmakta ve bir kevser gibi yıkamaktadır.

Bir aralık hiçbir münasebeti yokken hutbesini keser ve şu mealde sözler söylemeye başlar:

"Ey Hattab oğlu Ömer! Daha dün deve çobanlığı yapıyor ve develerle güreş tutuyordun. Bugün ise halifesin!"

Bunları söyler ve hutbesini bitirir.

Daha sonra sorarlar:

"Bu şekilde konuşmanın sebebi neydi?"

Cevap verir:

"Konuşurken içime halife olduğum düşüncesi geldi. Ben de bu sözlerle o mülâhazaya mukabelede bulundum."

İşte vicdan duruluğu ve işte muhasebe duygusu! Düşünün ki, Ömer (radıyallâhu anh), o gün bir devlet reisidir, ama nefsiyle sık sık yüzleşen bir devlet reisi…

Halk elde edilen zaferleri senin şahsından biliyor.

Hz. Ömer, Yermük gibi çok ciddî bir savaşta ordu kumandanı Hz. Halid’i vazifeden alıyor. Çok muazzam bir savaş, düşman kuvvetler Müslümanların en az on katı. İslâm ordusunda şehit sayısı oldukça fazla. Önemli simalar da var bunlar arasında. Mesela Ebû Cehl’in Müslüman olmuş oğlu İkrime ve Amr b. As’ın baba bir kardeşi Hişam da şehid.

Ve işte böyle bir savaşta Hz. Ömer, Halid b. Velid’i azlediyor. Koca Halid sarığı boynunda halifenin karşısına çıkıyor. Halid gibi bir insan: İki devletin başına balyoz gibi inmiş, yerle bir etmiş, tarihte eşini göstermenin zor olduğu müthiş bir erkân-ı harp; ama sarığı boynunda, kumandanlıktan azl edilmiş, sıradan bir nefer, “Halife-yi Rû-yi zemin”in önünde.

Diyor ki Hz. Ömer -ruhum ona feda olsun

“Halid! Biliyorsun seni çok severim. Fakat halk elde edilen zaferleri senin şahsından biliyor. Hâlbuki ben biliyorum ki bunları bize ihsan eden Allah’tır. Senin bir mit haline gelmenden, putlaştırılmandan endişe duyuyorum. Azlediş nedenim bu...”

Ve Koca Halid, o güne kadar emrinde çalıştırdığı bir adamın, Ebû Ubeyde b. Cerrâh’ın emrine giriyor; giriyor ve hayatının sonuna kadar savaşıyor. Evet Halid, gerçek bir mefkûre insanıydı. Hep övgüye değer bir insan olarak yaşadı, İslâm’ın yitiği olarak da yürüdü öbür âleme.

Vefat etti; bir atı kaldı, bir kalkanı, bir de kılıcı. İki devleti yerle bir etmiş adamın arkada bıraktığı mirası işte buydu.

Nefsini hesaba çeken Hz. Ömer (r.a) Allah için söyle, ben onlardan mıyım

Hz. Peygamber (s.a.) münafıklardan oniki kişiyi Huzeyfe'ye gizlice söylemiş ve şöyle buyurmuştur :

"Onlardan altısına cehennem ateşinden bir şerare yetecektir. Onlardan birinin küreğinden girecek ve göğsüne ulaşacaktır. Altısı ise normal bir ölümle öleceklerdir".

Yine bana anlatıldığına göre, Hz. Ömer'in onlardan olduğunu sandığı birisi öldüğü zaman Ömer İbn Hattâb (r.a.) Huzeyfe'ye bakarmış. Eğer o namazını kılarsa o da kılar, değilse terkedermiş.

Bana anlatıldığına göre;

Ömer, Huzeyfe'ye :

"Allah için söyle, ben onlardan mıyım? diye sormuş ve

Huzeyfe :

"Hayır, senden başka hiç kimseden bu hususta emîn değilim", demişti.

Hz. Ömer (r.a.) gece olunca nefsini hesâba çekerek

"Rabb'in için ne yaptın? O'nun için ne işledin?"dermiş.

Sonra eline bir kamçı alır, dizlerine vururmuş.

O, nefsinden Allahü Teâlâ'nın hukukunu istiyordu.

Ayrıca O'na hizmette daha fazlasını da istiyordu.

Çünkü o, sıddıkların, mukarreblerin, muhaddeslerin ve cennetliklerin büyüklerindendir. Sâlihler nefislerini, sâlih olmalarına, taât ehli olmalarına rağmen hesaba çekerler; oysa siz hesaba çekmiyorsunuz.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.512)

Hz. Ömer (R.A.):

"Bana kusurlarımı söyleyen kimseye Allah rahmet etsin"derdi.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.146}

Hz. Ömer (R.A.) Hz Selman (R.A.) a kendi kusurlarını sorardı.

Bir defa huzûruna geldiğinde

"Söyle bakalım, aleyhimde neler duydun"? Diye sordu.

Hz. Selman:

"Öyle şey olur mu"? Diye özür diledi.

Fakat Ömer ısrar edince

Selman:

"Evet, bir sofrada iki çeşit yemek bulundurduğun ve birini gece, diğerini gündüz giydiğin iki kat elbise bulundurduğun dedikodusu vardır", dedi.

Hz. Ömer:

"Onları terk ettim. Başka bir şey duydun mu"? Diye sordu.

Selman:

"Hayır, başka bir şey duymadım".Dedi.

{İMAM GAZÂLİ-HYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.146}

Hz Ömer, bir ikindi namazını cemaate yetişemediği için, yüz bin dirhem kıymetindeki arazisini tasadduk etmiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.734}

Hz. Ömer (r.a),Kur'ân'a teslimi ve namazı

İbn Abbâs şöyle devam ediyor: Hürr, Uyeyne için izin istedi, Ömer ona izin verdi. Ömer'in yanına girdiğinde :

"Ey, Hattâb'ın oğlu, Allah'a yemîn olsun ki, sen bize çok vermiyor ve aramızda adaletle hükmetmiyorsun", dedi.

Ömer, o kadar öfkelendi ki; az kalsın ona bir kötülük yapacaktı.

Hürr kendisine :

"Ey mü'minlerin emîri, Allah Teâlâ peygamberi (s.a.) ne :

«Sen, affı tut, ma'rûfu emret ve câhillerden yüz-çevir.» buyurmuştur. Bu ise, câhillerdendir", dedi.

Allah'a yemîn olsun ki; Hürr kendisine bu âyeti okuduğunda Ömer niyyetinden vazgeçti.

Zîrâ o, Allah'ın kitabına karşı teenni sahibi idi.

Hadîsi sâdece Buhârî tahrîc etmiştir.

(İbn-i Kesîr Tefsiri. A'râf,200)

Hişam b. Hasan diyor ki:

"Ömer (r.a) virdinde âyet okurdu. Bu âyetletin tesiri ile boğulacak gibi olur, bayılıp düşünceye kadar ağlardı. Ayılınca evine doğru gitmek için yola çıktığında,görenler onu hasta zannederlerdi".

İbni Ömer;

"Babam Ömer'in arkasında namaza duymuştum. Üç saf geriden inlemesini duyuyordum" demektedir.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:166)

Hazreti Ömer(r.a.)nın Allah korkusu

Hazret-i Ömer r.a. bir evin önünden geçiyordu.

Orada, birinin şu âyet-i kerimeyi okuduğunu işitti:

«Rabbın azabı vaki olacaktır; onu giderecek bir şey de yoktur" (72/7-8)

Bu âyet-i kerimeyi işitince, düşüp bayıldı. Kendisini taşıyıp evine götürdüler. Bu halin eleminden bir müddet hasta olup kaldı. O kadar ki, halk kendisine: — Geçmiş olsun.. Demeye geliyordu.

(MEKTUBÂT-I RABBANÎ 302.MEKTUP)

İzzeti İslamda ara İzzeti İslam'dan başka bir şeyde aradığınız müddetçe,

Allah'u Teala sizi zelil kılacaktır.

Hz.Ömer (R.A.)halifeliği döneminde Şam'a, vali Ebu Ubeyde bin el-Cerrah'a ziyarete geliyor. Bir dereden geçmek için ayakkabılarını çıkarıp boynuna asıyor, devesinin yularından tutarak dereden karşıya geçiyor.

Vali ve onu gören halk Hz. Ömer (R.A.) nı böyle görünce, Vali Ebu Ubeyde bin el-Cerrah Hz.Ömer(R.A.)na şöyle diyor:

"Ey Mü'minlerin Emiri!

Sen bu bölge halkına göre (ayıp olan) büyük bir iş yaptın. Ayakkabılarını çıkardın, devenin dizginine yapışarak suya girip karşıya geçtin",dedi.

Bunun üzerine Hz. Ömer (R.A.) eliyle onun göğsüne vurarak şöyle dedi:

"Eyvah! Ey Ebu Ubeyde!

Keşke bu sözü senden başkası deseydi!

Sizler insanların en azı ve en zelili iken Allah sizi İslam'a aziz kıldı. İzzeti İslam'dan başka bir şeyde aradığınız müddetçe, Allah'u Teala sizi zelil kılacaktır".

(Hakim-1/83, Ebu Nuaym:Hilye'de-1/47,İbn'i Mübarek,Hennad,Beyhaki:Şuab'ul İmran,Müntehab'ül Kenz-4/400)

HAYAT'ÜS SAHABE 4.Cild.)

Hz Ömer (R.A.) Şam'a girdiği zaman, giydiği eski elbise ile îtâb edilmiş ve

Hz Ömer:

"Biz islâmiyetle izzet bulduk.

İzzeti başka yerde aramayız." demiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.838}

Gerçek izzet, şeref Allahü Teâlâ'ya taâtte ve günahları terk etmektedir. Bu kalp sevdiği şeylerin tamamını terk etmedikçe, her gittiği yerden kesilmedikçe, bütün mahluklara karşı zâhid olmadıkça sıhhat ve felah bulamaz, düzelemez.

Terket ki terkettiğin şeyden daha hayırlısı sana verilsin.

Hz Peygamberden (s.a.v.) şöyle rivayet olunmuştur:

" Allah rızası için her kim bir şeyi terk ederse, Allah ona terk ettiği şeyden daha hayırlısını verir".

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.513)

İnsanın şerefi ve bütün yaratıklara kendisini üstün kılan fazileti, Allah'ın marifetine hazırlanmakla elde edilir.

Öyle marifet ki dünyada, dünyanın güzelliği, kemâli ve medár-ı iftiharıdır.Öyle marifet ki ahiretin zahiresi ve azığıdır.

(İMAM GAZALİ HAZRETLERİ-İHYA'DAN)

Medine'nin en fakiri gibi hayat yaşadı

Hz. Ömer (r.a) halife olduğunda genişliği bugünkü Türkiye'nin altı-yedi katı bir ülkeyi idare ediyordu. Buna rağmen O da, İslâm'a girdikten sonra başlattığı hayat ritmini asla değiştirmemişti; değiştirmemişti ve halife olduğunda Medine'nin en fakiri olduğu gibi, vefat ederken de yine en fakiriydi. Üzerindeki elbisede -rivayete nazaran- otuzdan fazla yama vardı.[1]

O'nu arayanlar ekseriyetle 'Baki-i Garkat'ta başını bir mezar taşına yaslamış, öyle düşünüyor bulurlardı.[2] Krallara taç giydiren ve kralları tacından eden koca halifenin hiç değişmeyen hayat tarzı işte buydu!..

Ve bu O'nun aynı zamanda en tesirli tarafıydı.

Buna, hâl dilinin gücü ve tesiri de diyebiliriz.

[1] Şiblî Numânî, Hz. Ömer ve Devlet İdaresi, 2/393

[2] Kandehlevî, Hayatü's-Sahabe, 3/587

Hasan (r.a) diyor ki:

"Ömer b. el-Hattab (r.a) halifelik devrinde,üzerinde oniki yamalı bir elbise ile müslümanlara hutbe okumuştu".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:168)

Bir bardak soğuk bal şerbeti takdim ettiklerinde

Hz. Ömer (R.A.) susamış bulunduğu bir sırada bir bardak soğuk bal şerbeti takdim ettiklerinde, bardağı elinde evirip çevirdikten sonra,

"Ben bunun hesabını veremem. Alın siz için."diyerek bardağı iade etmiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.3.S.494}

Vali bir gölgelik yapıp oraya iki dirhem sarfetti.

Hz. Ömer den rivayet ediliyor ki, Ebû Derdâ'yı Humus'a vali tayin etti. Vali bir gölgelik yapıp oraya iki dirhem sarfetti. Bunun üzerine Hz. Ömer valiye şunu yazdı:

Mü'minlerin emiri Hattab oğlu Ömer den Ebû Derda ya...

Senin için Faris ve Rumların -Allah onları tahrip etmek istediği zaman- dünyanın tamirine yetecek kadar binaları vardır.

Bu bakımdan sana şu mektubum ulaştığı zaman seni aile efradınla Şam'a sürgün ediyorum"!

Ebû Derda ölünceye kadar Şam'da kaldı.

İşte Hz. Ömer, dünyanın bu kadarını fuzûli görmüştür.

Bu bakımdan bu hususta düşün!

(İMAM GAZALİ HAZRETLERİ-İHYA'DAN 3. Cild)

Allah için bir ömür ve bir dua Hz. Ömer (r.a.)

Hayatının son günlerinde o (radıyallâhu anh), bir yerde çakıl taşlarını yığmış, sonra da o taşların üzerine elbisesinin bir tarafını sererek onlara yaslanmış ve şöyle dua ediyordu

"Allah'ım! Yaşlandım, kuvvetim azaldı, ülkem genişledi. Emirlerinden herhangi birini zayi etmeden ve emirlerinde bir kusur işlemeden ruhumu kabzet!"

Bu dua, elleri kuruyası Ebû Lü'lü'ün hançerini adalet âbidesi Hz. Ömer'in (radıyallâhu anh) mübarek vücuduna saplayacağı günden bir-iki gün önce yapılmış ve kabul olmuş gibidir.

Hz. Ömer (radıyallâhu anh), bu duasında Allah'tan emanetini almasını ve kendisini mesuliyetten kurtarmasını istemiştir. Fahr-i Kâinat Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem),

"Sizden hiç kimse, maruz kaldığı bir zarar sebebiyle ölümü temenni etmesin. Mutlaka bunu yapma mecburiyetini hissederse, bari şöyle desin:

"Rabbim, hakkımda hayat hayırlı ise yaşat, ölüm hayırlı ise canımı al!" buyurarak,

Allah'tan mutlak mânâda ölümün istenmemesi gerektiğini bildirmiştir.

Ne var ki, Hz. Ömer (radıyallâhu anh), mesuliyet ve mükellefiyetini idrakinin ifadesi olarak Cenâb-ı Hak'tan ölümü istemiştir. Onun yaptığı bu dua, Rabb'i tarafından hüsnü kabul görmüş ve bu namaz âşığı insan, sabah namazında iken Muğire b. Şûbe'nin kölesi Ebû Lü'lü tarafından şehit edilmiştir.

Bana emirler ancak oradan gelir

Kays der ki: Hz. Ömer (r.a) Şam'a geldiğinde,halk onu devesi üzerinde karşıladı.

Ona:

"Ey Müminlerin Halifesi! Eğer asil bir ata binmiş olsaydın, seni halkın ileri gelenleri karşılardı" dediler.

Ömer (r.a) onlara:

"(Eliyle göğe işaret ederek) Sizi orada göremiyorum. Bana emirler ancak oradan gelir. Devemin önünden çekilin"! dedi.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:162)

Her gün bana ihtiyacımı görecek şeyler getiriyor

Evzâî'den gelen bir habere göre, bir gece karanlığında

Hz. Ömer b. el-Hattab (r.a) evden dışarı çıkmış ve onu Talha (r.a) görmüştü. Ömer, yürüdü bir eve girdi,sonra başka bir eve girdi.

Sabah olunca Talha (r.a) bu evlerden birine gitti.

Bir de ne görsün, evde gözleri kör,yatalak bir kadın var.

Talha (r.a) kadına:

"Sana gelen o adamın işi neydi"? diye sordu.

Yaşlı kadın:

"O, şu vakitten beri bana söz verdi. Her gün bana ihtiyacımı görecek şeyler getiriyor ve beni sıkıntıdan kurtarıyor", dedi.

Talha (r.a) kendi kendine şöyle söylendi:

"Annen sensiz kalsın ey Talha! Ömerin gizli işlerinin peşine düşüyorsun".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:162)

Âhirette onlarla beraber olmak için

Hz. Sa'd b. Ebî Vakkas (r.a), Hafsa'nın, babası Hz. Ömer (r.a)'e şöyle dediğini anlatıyor:

"Ey müminlerin emîri! Üzerindeki elbiseden daha güzel bir elbise giyseydin ve yediğin yemekten daha güzelini yeseydin. Çünkü, Allah (c.c) rızkı genişletti,hayır ve hasenâtı artırdı".

Hz.Ömer (r.a), kızı Hafsa'ya şu cevabı verdi:

"Ben şimdi seni kendi kendinle boğuşturacağım.

Resûlullah (s.a)'ın çektiği sıkıntıları hatırlamıyor musun?

Ömer, Resûlullah (s.a)'nın çektiği sıkıntıları tek tek anlattı.

Öyle ki, Hafsa ağladı. Ömer (r.a),kızına şunları da söyledi:

"Vallahi ben bunları boşuna söylemedim. Şayet ben, Hz.Peygamber (s.a) ve Hz. Ebu Bekir (r.a)'in zor günlerde yaşadığı gibi yaşayabilirsem,umarım ki öbür dünyada onların huzurlu hayatlarında kendileriyle beraber olurum".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:163)

Şayet istemiş olsaydım

Hz. Hasan (r.a), Halîfe Ömer (r.a)'in şöyle dediğini anlatır:

"Allah'a yemin ederim ki, şayet istemiş olsaydım,içinizde en güzel giyinen,en hoş şeyler yiyen ve en rahat yaşayan biri olurdum. Ayrıca ben,devenin göğüs ve sırt etini, kebabı, hardal ve kuru üzümden yapılan yiyeceği ve taze ekmeği bilmiyor değilim.

Fakat Yüce Allah'ın bir kavmi,yaptıkları işlerden dolayı şöylece ayıpladığını işittim.

"Ve inkâr edenler ateşe arz olunacağı gün (kendilerine şöyle denir): “Dünya hayâtınızda (bütün) güzel şeylerinizi giderdiniz ve onlarla faydalandınız. Bugün ise, yeryüzünde haksız yere büyüklük taslamakta olmanızdan ve fâsıklık etmekte olmanızdan dolayı aşağılayıcı azâb ile cezâlandırılacaksınız!”

(Ahkâf Suresi 20. Ayet)

Salim b. Abdillah anlatıyor: Hz. Ömer (r.a) şöyle diyordu:

"Vallahi biz,taze keçilerin kesilerek bizim için pişirilmiş, emrimizle buğday özünden ekmekler yapılması ve kuru üzümleri kırbalara konarak keklik gözü gibi oluncaya kadar şıralandırılması suretiyle bu dünyanın lezzetlerinden faydalanmayı,bunlardan yeyip içmeyi düşünmüyoruz.

Biz,dünya nimetleri içindeki istihkamızın âhiret kalmasını arzuluyoruz. Yüce Allah (c.c) bir âyet-i Kerîmede şöyle buyurduğunu işitmiştim:

"Siz güzel şeyleri dünya hayatında bitirdiniz..."

(Ahkâf Suresi 20. Ayet)

Abdurrahman b. Ebî Leylâ şöyle demiştir:

Hz.Ömer'e Irak halkından bir gurup insan gelmişti.

Ömer (r.a) onları büyüklenerek birşeyler yerken gördü.

Onlara dedi ki:

"Ey Iraklılar! Şayet ben sizin için hazırlanan bu güzel şeylerden,kendim için de hazırlanıp,pişirilmesini istemiş olsaydım,bunu yapardım.

Fakat biz,âhirette bulmak istediğimiz şeyi dünya hayatımızda terkediyoruz. Yüce Allah (c.c)'ın bir topluluk hakkında şöyle buyurduğunu işitmediniz mi"?:

"Siz güzel şeyleri dünya hayatında bitirdiniz..."

(Ahkâf Suresi 20. Ayet)

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:163-164)

Sadaka develerinin sütünü içtiği zaman

Hz Ömer (R.A.) yanlışlıkla sadaka develerinin sütünü içtiği zaman hemen parmak salarak kusmuş ve sütü çıkarmıştır.

Abdullah b.Ömer (R.A.):

"Namâz kılmaktan yay gibi, oruç tutmaktan çöp gibi olsanız da, harâm ve şüpheli şeylerden kaçınmazsanız, Allah o ibâdetleri kabûl etmez."buyurdu.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.235-}

Çöp-kuş olmak istemeleri

Hz.Ömer (R.A.)'in Kur'ân'dan bir âyet duyduğu vakit bayılıp düştüğü ve günlerce ziyaret edildiği söylenir.

Hattâ birgün yerden bir çöp alarak:

"Keşke bunun gibi oldaydım, anılır hiçbir şey olmasaydım, tamamen unutulup, yok olup gitseydim, annem beni doğurmasaydı."derdi.

(İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.337}

Hz. Ömer’in Allah’a Karşı Duyduğu Sorumluluk

Dahhâk’ın rivâyetine göre Hz. Ömer (radıyallahu anh) şöyle demiştir:

“Âh! Keşke ailemin koçu olsaydım da beni besleselerdi.

Bir dostları geldiğinde de kesseler, bir kısmımı kebap yapsalar, bir kısmımı da kurutup öyle yeselerdi...

Keşke bir insan olmasaydım!”

(İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}

Dünya dolusu altınım olsa

Misver b. Mahreme anlatıyor:

Hz.Ömer (r.a) birileri tarafından boş yere kınandığında şöyle demişti:

"Allah'a yemin ederim ki,şayet dünya dolusu altınım olsa, Allah'ı görmeden önce,O'nun azâbından kurtulmak için altınların hepsini fidye olarak dağıtırdım".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:167)

Emirliği üstlendiğim gündeki gibi

Abdullah b. Abbas (r.a) diyor ki:

Ömer (r.a) sebepsiz yere kınandığı vakit,huzuruna gidip şöyle demiştim:

"Müjdeler ey müminlerin Halifesi! Allah sana şehirler bağışladı, sana bulaştırılmaya çalışılan nifak kirini senden giderdi ve rızkını genişletti".

Ömer (r.a):" Emirlikten dolayı mı beni övüyorsun ey İbn Abbas"!deyince,

Ben:"Başka sebepten" dedim.

O bu defa:

"Canım kudret olunda olan Allah'a yeminler olsun ki,bu emirlik görevinden,görevi üstlendiğim gündeki gibi, mükâfat ve mesuliyet olmaksızın ayrılmayı ne kadar arzu ederdim".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:167-168)

Abbas b. Abdulmuttalib (r.a) anlatıyor:

"Ömer (r.a) ile komşuydum. Halk içinde Ömer'den daha faziletli bir kimse bilmiyorum. Onun gecesi namaz,gündüzü oruç ve insanların ihtiyaçlarını karşılamaktı.

Ömer (r.a) vefat edince,Allah'dan onu bana rüyamda göstermesini istedim. Rüyamda onu güzelce giyinmiş olarak,Medine çarşısından gelirken gördüm. Ona selam verdim,o da selamıma karşılık verdi.

Sonra ona; "Nasılsın" diye sordum.

O; "İyiyim" dedi.

Ona; " Allah katında ne buldun" diye sorduğumda;

"Ancak şimdi hesaptan kurtuldum. Şayet çok merhametli bir Rabbim olmasaydı,hilafet kürsüsü beni aşağı düşürüp mahvedecekti" dedi.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:169-170)

Fırat kenarında bir koyun

Davut b. Ali Hz. Ömer (r.a)'ın şöyle dediğini rivayet etmiştir:

"Fırat kıyısında bir koyun kayıp olarak ölse,korkarım ki Allah (c.c) kıyamet günü beni ondan mesul tutar".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:168)

Hz.Bilâl (r.a.)'a "Efendimiz" diye hitâbediliyor

Efendimiz, değişik beyannamelerin tumturaklı ifadelerine karşılık, bu hususa öyle bir işlerlik kazandırmıştı ki, siyahî köle Bilâl (radıyallâhu anh), bir efendi kabul ediliyor ve halife Ömer (radıyallâhu anh) şöyle diyordu:

"Ebû Bekir (radıyallâhu anh) bizim efendimizdir. Efendimiz olan Bilâl'i de o azat etmiştir."[4]

Zeyd b. Hârise (radıyallâhu anh) de bir siyahî idi. Allah Resûlü'nün eline bir köle olarak geçmiş.. İki Cihan Serveri (sallallâhu aleyhi ve sellem), onu hürriyete kavuşturmuş ve ardından da evlât edinmişti. Bu, o günün insanının havsalasının alamayacağı bir inkılâp demekti.

İnsanlığın En Şereflisi, bir siyahî köleyi evlât ediniyor ve kendini ona, onu da kendine mirasçı yapıyordu...[5]

Sonra da onun oğlunu, içinde Ebû Bekirlerin, Ömerlerin, Alilerin ve daha nice asilzâdelerin bulunduğu bir orduya kumandan tayin ediyordu.[6]

Bundan da öte, daha sonra bir peygamber hanımı olabilecek çapta soylulardan Zeynep binti Cahş'ı (radıyallâhu anhâ) onunla evlendiriyordu.[7]

Hem Zeyd'e hem de oğlu Üsame'ye öyle değer veriyordu ki, bir gün halife Ömer'e (radıyallâhu anh) oğlu Abdullah:

"Babacığım, Üsame'den benim ne eksik yanım veya onun benden ne fazlalığı var ki, ona daha fazla maaş veriyorsun?"

diye sorduğunda, Hz. Halife şöyle diyecekti:

"Oğlum, onun senden fazla olan tarafını veya senin ondan eksik yanını bilmiyorum. Ancak bildiğim bir şey var; o da, Allah Resûlü onun babasını senin babandan ve Üsame'yi de senden daha çok seviyordu.

Ben de o sevginin hatırına Üsame'yi (radıyallâhu anh) senden üstün tutuyorum."[8]

[4] Buhârî, fedâilü'l-ashab 23.

[5] Buhârî, megâzî 12; Ebû Dâvûd, nikâh 9; İbn Hacer, el-İsâbe, 2/599.

[6] İbnü'l-Cevzî, Sıfatü's-safve, 1/521.

[7] İbn Hacer, el-İsâbe, 2/600.

[8] Tirmizî, menâkıb 39.

Örnek Hayatlar / Halîfeler ve Valiler · Marifet Petekleri

İlgili yazılar