Duâ ve Niyaz
Dua nedir?
Dua,.. hazine-i rahmetin anahtarı
ve tükenmez bir kuvvetin medârı )dır(
(RNK.23.SÖZ)
Dua bir sırr-ı azîm-i ubûdiyettir.
Belki ubûdiyetin ruhu hükmündedir.
(RNK-24.MEKTUB)
Duâ üç nevîdir
Dua bir sırr-ı azîm-i ubûdiyettir.
Belki ubûdiyetin ruhu hükmündedir.
Çok yerlerde zikrettiğimiz gibi, dua üç nevidir.
Birinci nevi dua:
(hububat ve tohumların duası)
İstidat lisanıyladır ki, bütün hububat, tohumlar,
lisan-ı istidatla Fâtır-ı Hakîme dua ederler ki,
"Senin nukuş-u esmânı mufassal göstermek için bize neşvünemâ ver. Küçük hakikatimizi sümbülle
ve ağacın büyük hakikatine çevir."
Hem şu istidat lisanıyla dua nev'inden birisi de şudur ki:
Esbabın içtimaı, müsebbebin icadına bir duadır.
Yani, esbab bir vaziyet alır ki, o vaziyet bir lisan-ı hal hükmüne geçer; ve müsebbebi, Kadîr-i Zülcelâl'den dua eder, isterler.
Meselâ su, hararet, toprak, ziya, bir çekirdek etrafında bir vaziyet alarak, o vaziyet bir lisan-ı duadır ki,
"Bu çekirdeği ağaç yap, yâ Hâlık'ımız" derler.
Çünkü, o mu'cize-i harika-i kudret olan ağaç,
o şuursuz, câmid, basit maddelere havale edilmez, havalesi muhaldir.
Demek, içtima-ı esbab bir nevi duadır.
İkinci nevi dua:
İhtiyac-ı fıtrî lisanıyladır ki, bütün zîhayatların iktidar ve ihtiyarları dahilinde olmayan hâcetlerini ve matlaplarını ummadıkları yerden, vakt-i münasipte onlara vermek için, Hâlık-ı Rahîm'den bir nevi duadır.
Çünkü, iktidar ve ihtiyarları haricinde, bilmedikleri yerden, vakt-i münasipte onlara bir Hakîm-i Rahîm gönderiyor. Elleri yetişmiyor; demek o ihsan, dua neticesidir.
Elhasıl, bütün kâinattan dergâh-ı İlâhiye'ye çıkan, bir duadır. Esbab olanlar, müsebbebâtı Allah'tan isterler.
Üçüncü nevi dua:
İhtiyaç dairesinde zîşuurların duasıdır ki,
bu da iki kısımdır.
Eğer ıztırar derecesine gelse veya ihtiyac-ı fıtrîye tam münasebettar ise veya lisan-ı istidada yakınlaşmışsa veya sâfi, hâlis kalbin lisanıyla ise, ekseriyet-i mutlaka ile makbuldür.
Terakkiyât-ı beşeriyenin kısm-ı âzamı ve keşfiyatları,
bir nevi dua neticesidir. Havârık-ı medeniyet dedikleri şeyler ve keşfiyatlarına medar-ı iftihar zannettikleri emirler, mânevî bir dua neticesidir. Hâlis bir lisan-ı istidatla istenilmiş, onlara verilmiştir.
Lisan-ı istidatla ve lisan-ı ihtiyac-ı fıtrî ile olan dualar dahi, bir mâni olmazsa ve şerâit dahilinde ise, daima makbuldürler.
İkinci kısım:
Meşhur duadır.
O da iki nevidir: biri fiilî, biri kavlî.
Meselâ çift sürmek fiilî bir duadır.
Rızkı topraktan değil; belki toprak, hazine-i rahmetin bir kapısıdır ki, rahmetin kapısı olan toprağı sabanla çalar.
(RNK-24.MEKTUB)
.........
Anahtar cümleler:
- Dua bir sırr-ı azîm-i ubûdiyettir.
- Esbabın içtimaı, müsebbebin icadına bir duadır.
- Esbab olanlar, müsebbebâtı Allah'tan isterler.
- Toprak, hazine-i rahmetin bir kapısıdır
Mü'minin mü'mine en iyi duası nasıl olmalıdır?
Elcevap: Esbab-ı kabul dairesinde olmalı.
Çünkü bazı şerâit dahilinde dua makbul olur.
Şerâit-i kabulün içtimaı nisbetinde makbuliyeti ziyadeleşir.
Ezcümle,
dua edileceği vakit, istiğfar ile mânevî temizlenmeli;
sonra, makbul bir dua olan salâvat-ı şerifeyi şefaatçi gibi zikretmeli ve âhirde yine salâvat getirmeli.
Çünkü, iki makbul duanın ortasında bir dua makbul olur.
· Hem بِظَهْرِ الْغَيْبِ yani gıyaben ona dua etmek,
· Hem hadîste ve Kur'ân'da gelen me'sur dualarla dua etmek; meselâ,
اَللّٰهُمَّ اِنِّى اَسْئَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ لِى وَلَهُ فِى الدِّينِ وَالدُّنْيَا وَاْلاٰخِرَةِ *
رَبَّنَۤا اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِى اْلاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
gibi câmi dualarla dua etmek
· Hem hulûs ve huşû ve huzur-u kalble dua etmek,
· Hem namazın sonunda, bilhassa sabah namazından sonra,
· Hem mevâki-i mübarekede, hususan mescidlerde,
· Hem Cumada, hususan saat-i icabede,
· Hem şuhur-u selâsede, hususan leyâli-i meşhurede,
· Hem Ramazan'da, hususan Leyle-i Kadirde dua etmek, kabule karîn olması rahmet-i İlâhiye'den kaviyen me'muldür.
O makbul duanın ya aynen dünyada eseri görünür;
veyahut dua olunanın âhiretine ve hayat-ı ebediyesi cihetinde makbul olur.
Demek, aynı maksat yerine gelmezse, dua kabul olmadı denilmez, belki daha iyi bir surette kabul edilmiş denilir.
(RNK-23.MEKTUP)
Rızık ve dua Her vakit dua ve şükür kapılarını açık bırakacak.
Ekser yerlerde bir kısım meyvedar ağaçlar bir sene meyve verir. Yani rahmet hazinesinden ellerine verilir, o da verir. Öbür sene, bütün esbab-ı zahiriye hazırken, meyveyi alıp vermiyor.
Hem meselâ, sair umur-u lâzımeye muhalif olarak, yağmurun evkat-ı nüzulü o kadar mütehavvildir ki, mugayyebat-ı hamsede dahil olmuştur.
Çünkü vücutta en mühim mevki hayat ve rahmetindir. Yağmur ise, menşe-i hayat ve mahz-ı rahmet olduğu için, elbette o âb-ı hayat, o mâ-i rahmet, gaflet veren ve hicap olan yeknesak kaidesine girmeyecek.
Belki, doğrudan doğruya Cenâb-ı Mün'im, Muhyî ve Rahmân ve Rahîm olan Zât-ı Zülcelâl, perdesiz, elinde tutacak, ta her vakit dua ve şükür kapılarını açık bırakacak.
Hem meselâ, rızık vermek ve muayyen bir sima vermek, birer ihsan-ı mahsus eseri gibi ummadığı tarzda olması,
ne kadar güzel bir surette meşiet ve ihtiyar-ı Rabbâniye'yi gösteriyor.
Daha tasrif-i hava ve teshir-i sehab (bulutların emre boyun eğdirilmesi) gibi şuûnât-ı İlâhiye' yi bunlara kıyas et.
(RNK-16.SÖZ)
Dua ile Allah'tan ne istenir?
Bizleri ihlâs-ı tâmma muvaffak eylesin.
Cenâb-ı Erhamürrâhimîn'den bütün Esmâ-i Hüsnâ'sını şefaatçi yapıp niyaz ediyoruz ki, bizleri ihlâs-ı tâmma muvaffak eylesin. Âmin.
(RNK-21.LEM'A)
Afv eyle, mağfiret eyle ve merhamet eyle.
Acz, nidânın mâdenidir. İhtiyaç duanın menbaıdır.
Feyâ Rabbî (Ey bütün mahlukâtı terbiye eden Rabbim),
yâ Hâlıkî, yâ Mâlikî!
Seni çağırmakta hüccetim, hâcetimdir.
Sana yaptığım dualarda uddetim fâkatimdir(sermayem yoksulluğumdur).
Vesilem, fıkdan-ı hile (hilesizliğim) ve fakrimdir.
Hazinem aczimdir.
Re'sülmâlim (sermayem), emellerimdir.
Şefîim (şefaat istediğim), Habîbin (aleyhissalâtü vesselâm) ve rahmetindir.
Afv eyle, mağfiret eyle ve merhamet eyle,
yâ Allah, yâ Rahmân, yâ Rahîm! Âmin.
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Yalnız Biri iste; başkaları istenmeye değmiyor.
Fıtratı aşkla yoğrulmuş gibi sermest-i câm-ı aşk olan Mevlânâ Câmî,kesretten vahdete yüzleri çevirmek için, bak, ne güzel söylemiş.
Yani;
1. Yalnız Biri iste; başkaları istenmeye değmiyor.
2. Biri çağır; başkaları imdada gelmiyor.
3. Biri talep et; başkaları lâyık değiller.
4.Biri gör; başkaları her vakit görünmüyorlar, zevâl perdesinde saklanıyorlar.
5. Biri bil; marifetine yardım etmeyen başka bilmekler faidesizdir.
6. Biri söyle; O'na ait olmayan sözler mâlâyâni sayılabilir.
Evet, Câmi', pek doğru söyledin.
Hakikî mahbub, hakikî matlub, hakikî maksud, hakikî mâbud yalnız O'dur.
(RNK.17.SÖZ)
O iradenin bir eline duayı ver.
Diğer eline istiğfarı ver
Ey insan!
Senin elinde gayet zayıf, fakat seyyiâtta ve tahribatta eli gayet uzun ve hasenatta eli gayet kısa, cüz-ü ihtiyarî namında bir iraden var.
O iradenin bir eline duayı ver ki, silsile-i hasenatın bir meyvesi olan Cennete eli yetişsin ve bir çiçeği olan saadet-i ebediyeye eli uzansın.
Diğer eline istiğfarı ver ki, onun eli seyyiâttan kısalsın ve o şecere-i mel'unenin bir meyvesi olan zakkum-u Cehenneme yetişmesin.
Demek, dua ve tevekkül meyelân-ı hayra büyük bir kuvvet verdiği gibi, istiğfar ve tevbe dahi meyelân-ı şerri keser, tecavüzâtını kırar.
(RNK-26.SÖZ)
İhtiyarların duasının kabulüne mukabil Ubûdiyetle ihtiram etmek
Ey kardeşlerim ihtiyarlar ve hemşire ihtiyareler!
Hadis-i şerifte vardır ki,
"Altmış yetmiş yaşlarında ihtiyar bir mü'min dergâh-ı İlâhiye'ye elini kaldırıp dua ederken, rahmet-i İlâhiye onun elini boş döndürmeye hicap ediyor."
Madem rahmet size karşı böyle hürmet ediyor;
siz de rahmetin bu hürmetini, ubudiyetinizle ihtiram ediniz.
(RNK-26.LEM'A)
Nebâtâtın duası
Yeryüzünün tarlasında nebâtâtın herbir taifesi, lisan-ı hâl ve istidat diliyle Fâtır-ı Hakîm'den sual ediyorlar, dua ediyorlar ki,
"Yâ Rabbenâ!
Bize kuvvet ver ki, yeryüzünün herbir tarafında taifemizin bayrağını dikmekle saltanat-ı rububiyetini lisanımızla ilân edelim.
Ve rû-yi arz mescidinin herbir köşesinde Sana ibadet etmek için bize tevfik ver.
Ve meşhergâh-ı arzın herbir tarafında Senin Esmâ-i Hüsnâ'nın nakışlarını, Sen'in bedî ve antika san'atlarını kendi lisanımızla teşhir etmek için bize bir revaç ve seyahate iktidar ver" derler.
Fâtır-ı Hakîm, onların mânevî dualarını kabul edip ki, bir taifenin tohumlarına kıldan kanatçıklar verir;
her tarafa uçup gidiyorlar, taifeleri namına esmâ-i İlâhiye'yi okutturuyorlar (ekser dikenli nebâtat ve bir kısım sarı çiçeklerin tohumları gibi).
Ve bir kısmına da, insana lâzım veya hoşuna gidecek güzel et veriyor, insanı ona hizmetkâr edip her tarafa ekiyor.
Bazı taifelerine de, hazm olmayacak sert bir kemik üstünde hayvanlar yutacak bir et veriyor ki, hayvanlar onu çok taraflara dağıtıyorlar.
Bazılara da çengelcikleri verip her temas edene yapışıyor; başka yerlere giderek taifesinin bayrağını dikerler, Sâni-i Zülcelâl'in antika san'atını teşhir ediyorlar.
Ve bir kısmına da-acı düvelek denilen nebâtat gibi-saçmalı tüfek gibi bir kuvvet verir ki, vakti geldiği zaman onun meyvesi olan hıyarcık düşer, saçmalar gibi birkaç metre yerlere tohumcuklarını atar, zer' eder, Fâtır-ı Zülcelâl'in zikir ve tesbihini kesretli lisanlarla söylettirmeye çalışırlar.
(RNK-24.SÖZ)
Allah'tan Neyi İstemeli
İnsanın Cenâb-ı Hak'tan hiçbir hakkı talep etmeye hakkı yoktur. Bilâkis, daima O'na şükretmeye medyundur.
Çünkü, mülk O'nundur, insan O'nun memlüküdür.
(RNK-MESNEVÎ-İ NURİYE)
Fâniyim, fâni olanı istemem.
Âcizim, âciz olanı istemem.
Ruhumu Rahmân'a teslim eyledim; gayr istemem.
İsterim, fakat bir yâr-ı bâki isterim.
Zerreyim, fakat bir Şems-i Sermed isterim.
Hiç ender hiçim; fakat bu mevcûdâtı birden isterim.
(RNK-26.SÖZ)
Cenâb-ı Hakk’ı bulan neyi kaybeder?
Ve O'nu kaybeden neyi kazanır?
(RNK-6.MEKTUP)
LEVHA-İ HİKMET
Ben başımın üstünde onu bir levha-i hikmet olarak tâlik etmişim. Her sabah ve akşam ona bakarım, dersimi alırım:
Dost istersen Allah yeter.
Evet, O dost ise herşey dosttur.
Yârân istersen Kur'ân yeter.
Evet, ondaki enbiya ve melâike ile hayalen görüşür ve vukuatlarını seyredip ünsiyet eder.
Mal istersen kanaat yeter.
Evet, kanaat eden iktisat eder;
iktisat eden bereket bulur.
Düşman istersen nefis yeter.
Evet, kendini beğenen belâyı bulur, zahmete düşer; kendini beğenmeyen safâyı bulur, rahmete gider.
Nasihat istersen ölüm yeter.
Evet, ölümü düşünen, hubb-u dünyadan kurtulur ve âhiretine ciddî çalışır.
(RNK-23.MEKTUP)
Büyük Cevşen'deki duâlar Allah'a binbir ismiyle duâ etmek
Çok esmâya mazhar
ve çok vazifelerle mükellef
ve çok düşmanlara müptelâ olan insan,
münâcâtında, istiâzesinde çok isimleri zikreder.
Nasıl ki, nev-i insanın medâr-ı fahri ve elhak en hakikî insan-ı kâmil olan Muhammed-i Arabî aleyhissalâtü vesselâm, Cevşenü'l-Kebîr namındaki münâcâtında bin bir ismiyle dua ediyor, ateşten istiâze ediyor.
(RNK-24.SÖZ)
Maddî ve manevî zehirlenmeye karşı
Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şâh-ı Nakşibend
Münafık düşmanlarımın maddî ve mânevî zehirlerine karşı gerçi Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şâh-ı Nakşibend beni ölüm tehlikesinden, belki yirmi defa kudsiyetleriyle kurtardılar.
(RNK-EMİRDAĞ LÂHİKASI)
Kardeşlerim, merak etmeyiniz, Cevşen ve Evrâd-ı Bahâiye bu defa dahi o dehşetli zehrin tehlikesine galebe etti. Tehlike devresi geçti, fakat hastalık devam ediyor.
(RNK-EMİRDAĞ LÂHİKASI)
Bir siyasî memurun iğfali ve "İmhası için yukarıdan emir aldık" demesine aldanan bir bekçibaşı, Üstadın penceresine geceleyin merdivenle çıkarak yemeğine zehir atmış;
ertesi gün Üstad zehirlenerek kıvranmaya başlamıştır.
Zehirin tesiri çok azîm olduğu halde, kendisi:
"Cevşenü'l-Kebir gibi evrad-ı kudsiyelerin feyziyle ölümden muhafaza olunuyorum. Fakat hastalık, ıztırap çok şiddetlidir" derdi.
Bir hafta kadar aç, susuz denecek bir halde perişan bir vaziyette inlemiş, sonra biiznillâh şifa bulup, tekrar tashihat gibi Risale-i Nur vazifeleriyle iştigale başlamıştı.
Bu şiddetli hastalık zamanlarında asla namazlarını terk etmedi. Yalnız ikinci ve üçüncü zehirlenmek zamanında tahammülü gayr-i kabil bir hastalıkta iki-üç gün farzını yatağında ancak kılabildi.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
Cevşen'in dahi misli yoktur.
Hem binler dua ve münâcâtlarından yalnız
Cevşenü'l-Kebîr ile, öyle bir marifet-i Rabbâniye ile,
öyle bir derecede Rabb'ini tavsif ediyor ki,
o zamandan beri gelen ehl-i mârifet ve ehl-i velâyet, telâhuk-u efkârla beraber, ne o mertebe-i marifete ve ne de o derece-i tavsife yetişememeleri gösteriyor ki, duada dahi onun misli yoktur.
Risale-i Münâcâtın başında Cevşenü'l-Kebîr'in doksan dokuz fıkrasından bir fıkrasının kısacık bir meâlinin beyan edildiği yere bakan adam, "Cevşen'in dahi misli yoktur" diyecek.
(RNK-MEKTUBAT)
O faydaları göremiyorlar ve göremeyecekler
ve görmeye de hakları yoktur.
Ubudiyet, emr-i İlâhîye ve rıza-yı İlâhîye bakar. Ubudiyetin dâîsi emr-i İlâhî ve neticesi rıza-yı Hak'tır. Semerâtı ve fevâidi uhreviyedir.
Fakat ille-i gaiye olmamak, hem kasten istenilmemek şartıyla, dünyaya ait faydalar ve kendi kendine terettüp eden ve istenilmeyerek verilen semereler, ubudiyete münâfi olmaz. Belki zayıflar için müşevvik ve müreccih hükmüne geçerler.
Eğer o dünyaya ait faydalar ve menfaatler o ubudiyete,
o virde veya o zikre illet veya illetin bir cüz'ü olsa, o ubudiyeti kısmen iptal eder. Belki o hâsiyetli virdi akîm bırakır, netice vermez.
İşte bu sırrı anlamayanlar, meselâ yüz hâsiyeti ve faydası bulunan Evrâd-ı Kudsiye-i Şâh-ı Nakşibendîyi veya bin hâsiyeti bulunan Cevşenü'l-Kebîr'i, o faydaların bazılarını maksud-u bizzat niyet ederek okuyorlar.
O faydaları göremiyorlar ve göremeyecekler ve görmeye de hakları yoktur.
Çünkü o faydalar, o evradların illeti olamaz ve ondan, onlar kasten ve bizzat istenilmeyecek. Çünkü onlar fazlî bir surette, o hâlis virde talepsiz terettüp eder. Onları niyet etse, ihlâsı bir derece bozulur. Belki ubudiyetten çıkar ve kıymetten düşer.
Yalnız bu kadar var ki, böyle hâsiyetli evrâdı okumak için, zayıf insanlar bir müşevvik ve müreccihe muhtaçtırlar.
O faydaları düşünüp, şevke gelip, o evrâdı sırf rıza-yı İlâhî için, âhiret için okusa zarar vermez. Hem de makbuldür.
Bu hikmet anlaşılmadığından, çoklar, aktabdan ve Selef-i Salihînden mervî olan faydaları görmediklerinden şüpheye düşer, hattâ inkâr da eder.
(RNK-LEM'ALAR)
Cevşenü'l-Kebîr'deki tekrârat
Hem meselâ, Kur'ân'ın hakiki ve tam bir nevi münâcâtı ve Kur'ân'dan çıkan bir çeşit hülâsası olan Cevşenü'l-Kebîr namındaki münâcât-ı Peygamberîde (a.s.m.) yüz defa
سُبْحَانَكَ يَا لاَ إِلٰهَ إِلاَّۤ اَنْتَ اْلاَمَانُ اْلاَمَانُ
خَلِّصْنَا، اَجِرْنَا، نَجِّنَا مِنَ النَّارِ
cümlesinin tekrarında, tevhid gibi kâinatça en büyük hakikat ve mahlûkatın rububiyete karşı tesbih ve tahmid ve takdis gibi üç muazzam vazifesinden en ehemmiyetli vazifesi ve şekavet-i ebediyeden kurtulmak gibi nev-i insanın en dehşetli meselesi ve ubudiyet ve acz-i beşerin en lüzumlu neticesi bulunması cihetiyle, binler defa tekrar edilse yine azdır.
(RNK-ŞUÂLAR))
Cevşenü'l-Kebîr ve Risale-i Nur
ve Hizb-i Nurî dahi kâinatı baştan başa nurlandırıyor.
Cevşenü'l-Kebîr ve Risale-i Nur ve Hizb-i Nurî dahi kâinatı baştan başa nurlandırıyor, zulümat karanlıklarını dağıtıyor, gafletleri, tabiatları parça parça ediyor; ehl-i gaflet ve ehl-i dalâletin altında saklanmak istedikleri perdeleri yırtıyor gördüm, kâinatı envâıyla pamuk gibi hallaç ediyor, taraklarla tarıyor müşahede ettim. Ehl-i dalâletin boğulduğu en son ve en geniş kâinat perdelerinin arkasında envâr-ı tevhidi gösteriyor.
(RNK-KASTAMONU LÂHİKASI)
Musibetler gelmeden önce
Cevşen ve Şâh-ı Nakşibend'in virdi.
Ben daha fırtına ve yağmur başlamadan evvel hiss-i kablelvuku ile, hazine-i rahmete bir anahtar olacak dehşetli ve heyecanlı bir musibet hissettiğimden, mütemadiyen Cevşen'i ve Şâh-ı Nakşibend'in virdini okuyordum.
(RNK-EMİRDAĞ LÂHİKASI)
Hz, Cebrâil'in getirdiği sekine duası
Hazret-i Cebrail'in, Âlâ Nebiyyina ve aleyhissalâtü vesselâm huzur-u Nebevîde getirip Hz. Ali'ye Sekine namıyla bir sahifede yazılı İsm-i Âzam, Hz. Ali'nin (r.a.) kucağına düşmüş.
Hz. Ali diyor: "Ben Cebrail'in şahsını yalnız alâimü's-sema suretinde gördüm. Sesini işittim, sahifeyi aldım, bu isimleri içinde buldum"
(RNK.SİKKE-İ TASDÎK-İ GAYBÎ)
Çok düşmanlara müptelâ olan insan, münâcâtında, istiâzesinde çok isimleri zikreder.
Çok esmâya mazhar
ve çok vazifelerle mükellef
ve çok düşmanlara müptelâ olan insan, münâcâtında, istiâzesinde çok isimleri zikreder.
Nasıl ki, nev-i insanın medâr-ı fahri ve elhak en hakikî insan-ı kâmil olan Muhammed-i Arabî aleyhissalâtü vesselâm, Cevşenü'l-Kebîr namındaki münâcâtında bin bir ismiyle dua ediyor, ateşten istiâze ediyor.
İşte, şu sırdandır ki,
Sûre-i
قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ * اِلٰهِ النَّاسِ *
مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ *
de üç ünvan ile istiâzeyi emrediyor ve
Bism-illâh-ir-rahmân-ir-rahîm'de üç ismiyle istiâne (yardım dileme)yi gösteriyor.
(RNK.24.SÖZ)
Dua kabul olmazsa
Ey nefis, sen bu ücreti almışsın. Ubûdiyet gibi lezzetli, nimetli, rahatlı, hafif bir hizmetle mükellefsin. Halbuki buna da tembellik ediyorsun. Eğer yarım yamalak yapsan da, güya eski ücretleri kâfi gelmiyormuş gibi, çok büyük şeyleri mütehakkimâne istiyorsun.
Ve hem "Niçin duam kabul olmadı?" diye nazlanıyorsun.
Evet, senin hakkın naz değil, niyazdır. Cenâb-ı Hak, Cenneti ve saadet-i ebediyeyi, mahz-ı fazl ve keremiyle ihsan eder.
Sen daima rahmet ve keremine iltica et, Ona güven.
(RNK-24.SÖZ)
Hastanın duasının makbuliyeti ehemmiyetli bir meseledir.
Ben otuz kırk seneden beri, bendeki kulunç denilen bir hastalıktan şifa için dua ederdim.
Ben anladım ki, hastalık dua için verilmiş. Dua ile duayı, yani, dua kendi kendini kaldırmadığından, anladım ki, duanın neticesi uhrevîdir, kendisi de bir nevi ibadettir ve hastalıkla aczini anlayıp dergâh-ı İlâhiyeye iltica eder.
Onun için, otuz senedir şifa duasını ettiğim halde duam zâhirî kabul olmadığından, duayı terk etmek kalbime gelmedi.
Zira hastalık duanın vaktidir; şifa duanın neticesi değil.
Belki Cenâb-ı Hakîm-i Rahîm şifa verse, fazlından verir.
Hem dua istediğimiz tarzda kabul olmazsa, makbul olmadı denilmez. Hâlık-ı Hakîm daha iyi biliyor; menfaatimize hayırlı ne ise onu verir. Bazan dünyaya ait dualarımızı, menfaatimiz için âhiretimize çevirir, öyle kabul eder.
Her ne ise, hastalık sırrıyla hulûsiyet kazanan, hususan zaaf ve aczden ve tezellül ve ihtiyaçtan gelen bir dua, kabule çok yakındır. Hastalık böyle hâlis bir duanın medarıdır.
Hem dindar olan hasta, hem hastaya bakan mü'minler de bu duadan istifade etmelidirler.
(RNK-25.LEM'A)
Risale-i Nur Külliyatı / Allah Sevgisi, Duâ ve Şükür · Marifet Petekleri