Hastalara merhemler
Hastalara bir merhem, bir teselli, manevî bir reçetedir
BİRİNCİ DEVÂ
Ey biçare hasta! Merak etme, sabret.
Senin hastalığın sana dert değil, belki bir nevi dermandır.
Çünkü ömür sermayedir, gidiyor.
Meyvesi bulunmazsa zayi olur.
Hem rahat ve gafletle olsa, pek çabuk gidiyor.
Hastalık, senin o sermayeni büyük kârlarla meyvedâr ediyor.
Hem ömrün çabuk geçmesine meydan vermiyor, tutuyor,
uzun ediyor—tâ meyveleri verdikten sonra bırakıp gitsin.
İşte, ömrün hastalıkla uzun olmasına işareten bu darbımesel dillerde destandır ki,"Musibet zamanı çok uzundur; safâ zamanı pek kısa oluyor."
İKİNCİ DEVÂ
Ey sabırsız hasta! Sabret, belki şükret.Senin bu hastalığın, ömür dakikalarını birer saat ibadet hükmüne getirebilir.
Çünkü ibadet iki kısımdır.
Biri müsbet ibadettir ki, namaz, niyaz gibi malûm ibadetlerdir.
Diğeri menfi ibadetlerdir ki,hastalıklar, musibetler vasıtasıyla musibetzede aczini, zaafını hisseder, Hâlık-ı Rahîm'ine iltica eder, yalvarır.Hâlis, riyâsız, mânevî bir ibadete mazhar olur.
Evet, hastalıkla geçen bir ömür,Allah'tan şekvâ (şikâyet)etmemek şartıyla,
mü'min için ibadet sayıldığına rivâyât-ı sahiha (doğru rivayet)vardır.
Hattâ bazı sâbir (sabırlı) ve şâkir (şükreden)hastaların
bir dakikalık hastalığı, bir saat ibadet hükmüne geçtiği
ve bazı kâmillerin
bir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçtiği,
rivâyât-ı sahiha ve keşfiyat-ı sadıka (doğruluğundan şüphe olmayacak şekilde kalbe doğan) sabittir.
Senin bir dakika ömrünü bin dakika hükmüne getirip,sana uzun ömrü kazandıran hastalıktan teşekkî (şikâyet)değil, teşekkür et.
ÜÇÜNCÜ DEVÂ
Ey tahammülsüz hasta!
İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmediğine, mütemadiyen gelenlerin gitmesi ve gençlerin ihtiyarlaşması ve mütemadiyen zeval (yokluk)ve firakta (ayrılık)yuvarlanması şahittir.
Hem insan, zîhayatın(hayat sahibi varlık) en mükemmeli,
en yükseği ve cihazatça en zengini, belki zîhayatların sultanı hükmünde iken, geçmiş lezzetleri ve gelecek belâları düşünmek vasıtasıyla, hayvana nisbeten en ednâ (düşük)bir derecede, ancak kederli, meşakkatli bir hayat geçiriyor.
Demek insan bu dünyaya, yalnız güzel yaşamak için
ve rahatla ve safâ ile ömür geçirmek için gelmemiştir.
Belki azîm bir sermaye elinde bulunan insan, burada ticaret ile, ebedî, daimî bir hayatın saadetine çalışmak için gelmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür.
Eğer hastalık olmazsa,sıhhat ve âfiyet gaflet verir,
dünyayı hoş gösterir,âhireti unutturur.
Kabri ve ölümü hatırına getirmek istemiyor.
Sermaye-i ömrünü bâd-ı heva boş yere sarf ettiriyor.
Hastalık ise, birden gözünü açtırır.
Vücuduna ve cesedine der ki:
"Lâyemut(ölümsüz) değilsin, başıboş değilsin, bir vazifen var.
Gururu bırak, seni Yaratanı düşün, kabre gideceğini bil, öyle hazırlan."
İşte hastalık bu nokta-i nazardan hiç aldatmaz bir nâsih (nasihat eden) ve ikaz edici bir mürşiddir. Ondan şekvâ (şikâyet)değil, belki bu cihette ona teşekkür etmek, eğer fazla ağır gelse sabır istemek gerektir.
DÖRDÜNCÜ DEVÂ
Ey şekvâcı hasta!
Senin hakkın şekvâ değil,şükürdür,sabırdır.
Çünkü senin vücudun ve âzâ ve cihazatın, senin mülkün değildir.
Sen onları yapmamışsın, başka tezgâhlardan satın almamışsın.
Demek başkasının mülküdür.
Onların mâliki, mülkünde istediği gibi tasarruf eder.
Sâni-i Zülcelâl (yarattığı herşeyi çok yüksek bir sanatla yaratan Allah c.c..) sana, ey hasta, göz, kulak, akıl, kalb gibi nuranî duygularla murassâ olarak giydirdiği cisim gömleğini,Esmâ-i Hüsnâ'sının nakışlarını göstermek için, çok hâlât içinde seni çevirir ve çok vaziyetler, seni değiştirir.
Sen açlıkla O'nun Rezzak ismini tanıdığın gibi,
Şâfî ismini de hastalığınla bil.
Elemler, musibetler bir kısım esmâsının ahkâmını (isimlerinin hükümlerini)gösterdikleri için, onlarda hikmetten lem'alar (ışıklar)ve rahmetten şuâlar (ışıklar)ve o şuâât(yağılma işi) içinde çok güzellikler bulunuyor.
Eğer perde açılsa, tevahhuş (korktuğun)ve nefret ettiğin hastalık perdesi arkasında sevimli, güzel mânâları bulursun.
BEŞİNCİ DEVÂ
Ey maraza müptelâ hasta!
Bu zamanda tecrübemle kanaatim gelmiştir ki, hastalık bazılara bir ihsan-ı İlâhî'dir, bir hediye-i Rahmânî'dir.
Bu sekiz dokuz senedir, liyakatsiz olduğum halde, bazı genç zatlar hastalık münasebetiyle dua için benimle görüştüler.
Dikkat ettim ki: Hangi hastalıklı genci gördüm; sair gençlere nisbeten âhiretini düşünmeye başlıyor. Gençlik sarhoşluğu yok. Gaflet içindeki hayvânî hevesattan bir derece kendini kurtarıyor.
Ben de bakıyordum, onların tahammül dahilindeki hastalıklarını bir ihsan-ı İlâhî olduğunu ihtar ederdim.
Derdim ki:
"Kardeşim, senin bu hastalığının aleyhinde değilim.
Hastalık için sana karşı bir şefkat hissedip acımıyorum ki, dua edeyim. Hastalık seni tam uyandırıncaya kadar sabra çalış.
Ve hastalık vazifesini bitirdikten sonra, Hâlık-ı Rahîm inşaallah sana şifa verir."
Hem derdim:
"Senin bir kısım emsalin sıhhat belâsıyla gaflete düşüp, namazı terk edip, kabri düşünmeyip, Allah'ı unutup, bir saatlik hayat-ı dünyeviyenin zâhirî keyfiyle hadsiz bir hayat-ı ebediyesini sarsar, zedeler, belki de harap eder.
Sen hastalık gözüyle, herhalde gideceğin bir menzilin olan kabrini ve daha arkasında uhrevî menzilleri görürsün ve onlara göre davranıyorsun. Demek senin için hastalık bir sıhhattir;
bir kısım emsalindeki sıhhat bir hastalıktır."
ALTINCI DEVÂ
Madem dünya birgün bize "Haydi, dışarı" diyecek,
feryadımızdan kulağını kapayacak.
O bizi dışarı kovmadan,
biz bu hastalıklar ikazatıyla şimdiden onun aşkından vazgeçmeliyiz.
O bizi terk etmeden, kalben onu terke çalışmalıyız.
Evet, hastalık bu mânâyı bize ihtar edip der ki:
"Senin vücudun taştan, demirden değildir.
Belki daima ayrılmaya müsait muhtelif maddelerden terkip edilmiştir.
Gururu bırak, aczini anla.
Mâlik'ini tanı, vazifeni bil, dünyaya niçin geldiğini öğren."
Kalbin kulağına gizli ihtar ediyor.
YEDİNCİ DEVÂ
Ey sıhhatinin lezzetini kaybeden hasta!
Senin hastalığın sıhhatteki nimet-i İlâhiyenin lezzetini kaçırmıyor, bilâkis tattırıyor, ziyadeleştiriyor.
Çünkü birşey devam etse tesirini kaybeder.
Hattâ ehl-i hakikat müttefikan diyorlar ki:
اِنَّمَا اْلاَشْيَۤاءُ تُعْرَفُ بِاَضْدَادِهَا
Yani, "Herşey zıddıyla bilinir."
Meselâ, karanlık olmazsa ışık bilinmez, lezzetsiz kalır.
Soğuk olmazsa hararet anlaşılmaz, zevksiz kalır.
Açlık olmazsa yemek lezzet vermez.
Mide harareti olmazsa, su içmesi zevk vermez.
İllet olmazsa âfiyet zevksizdir.
Maraz olmazsa sıhhat lezzetsizdir.
Madem Fâtır-ı Hakîm insana her çeşit ihsanını ihsas etmek ve herbir nevi nimetini tattırmak ve insanı daima şükre sevk etmek istediğini, şu kâinatta çeşit çeşit, hadsiz envâ-ı nimeti tadacak, tanıyacak derecede, gayet çok cihazatla insanı teçhiz etmesi gösteriyor ki,
elbette sıhhat ve âfiyeti verdiği gibi,
hastalıkları, illetleri, dertleri de verecektir.
Senden soruyorum: "Bu hastalık senin başında veya elinde veya midende olmasaydı, sen başın, elin, midenin sıhhatindeki lezzetli, zevkli nimet-i İlâhiyeyi hissedip şükreder miydin?"
Elbette şükür değil, belki düşünmeyecektin;
şuursuz, o sıhhati gaflete, belki sefahete sarf ederdin.
SEKİZİNCİ DEVÂ
Ey âhiretini düşünen hasta!
Hastalık, sabun gibi, günahların kirlerini yıkar, temizler.
Hastalıklar keffâretü'z-zünub (günahlara kefaret)olduğu hadis-i sahihle sabittir.
Hem hadiste vardır ki, "Ermiş ağacı silkmekle nasıl meyveleri düşer; îmânlı bir hastanın titremesi de öyle günahları silker."
Günahlar, hayat-ı ebediyede daimî hastalıklardır;
bu hayat-ı dünyeviyede dahi kalb, vicdan, ruh için mânevî hastalıklardır. Sen eğer sabredip şekvâ etmezsen, şu muvakkat bir hastalıkla daimî pek çok hastalıklardan kurtuluyorsun.
Eğer günahları düşünmüyorsan, yahut âhireti bilmiyorsan veya Allah'ı tanımıyorsan, sende öyle dehşetli bir hastalık var ki, milyon defa sendeki bu küçük hastalıktan daha büyüktür; ondan feryad et.
Evet,
Allah'ı tanımayanın, dünya dolusu belâ başında vardır.
Allah'ı tanıyanın dünyası nurla ve mânevî sürurla doludur; derecesine göre, iman kuvvetiyle hisseder. Bu îmândan gelen mânevî sürur ve şifa ve lezzet altında, cüz'î maddî hastalıkların elemi erir, ezilir.
DOKUZUNCU DEVÂ
Ey Hâlık'ını tanıyan hasta!
Hastalıklardaki elem ve tevahhuş ve korkmak ise,
hastalık bazan ölüme vesile olduğu cihetindendir.
Ölüm, nazar-ı gaflet ve zâhirî cihetinde dehşetli olduğundan, ona vesile olabilen hastalıklar korkutuyor, telâş veriyor.
Ehl-i îmân için ölüm,vazife-i hayat külfetinden bir terhistir.
Hem dünya meydanındaki imtihanda, talim ve talimat olan ubudiyetten bir paydostur. Hem öteki âleme gitmiş yüzde doksan dokuz ahbap ve akrabasına kavuşmak için bir vesiledir.
Hem hakikî vatanına ve ebedî makam-ı saadetine girmeye bir vasıtadır. Hem zindan-ı dünyadan, bostan-ı cinâna bir davettir. Hem Hâlık-ı Rahîm'inin fazlından, kendi hizmetine mukabil ahz-ı ücret etmeye bir nöbettir.
Madem ölümün mahiyeti hakikat noktasında budur;ona dehşetli bakmak değil, bilâkis rahmet ve saadetin bir mukaddemesi nazarıyla bakmak gerektir.
Hem ehlullahın bir kısmının ölümden korkmaları, ölümün dehşetinden değildir. Belki daha fazla hayır kazanacağım diye, vazife-i hayatın idamesinden kazanacakları hayrat içindir.
Evet, ehl-i iman için ölüm rahmet kapısıdır,
ehl-i dalâlet için zulümat-ı ebediye kuyusudur.
ONUNCU DEVÂ
Ey lüzumsuz merak eden hasta!
Sen hastalığın ağırlığından merak ediyorsun.
O merakın senin hastalığını ağırlaştırır.
Hastalığın hafifleşmesini istersen, merak etmemeye çalış.
Yani, hastalığın faydalarını, sevabını ve çabuk geçeceğini düşün, merakı kaldır, hastalığın kökünü kes.
Evet, merak hastalığı ikileştirir. Maddî hastalığın altında, merak ile mânevî bir hastalığı kalbine verir; maddî hastalık ona dayanır, devam eder.
Eğer teslimiyetle, rıza ile, hastalığın hikmetini düşünmekle o merak gitse, o maddî hastalığın mühim bir kökü kesilir, hafifleşir, kısmen gider.
Hususan evhamla bir dirhem maddî hastalık, bazan merak vasıtasıyla on dirhem kadar büyür. Merak kesilmesiyle,o hastalığın onda dokuzu gider.
Merak,
hastalığı ziyade ettiği gibi,
hikmet-i İlâhiye'yi ittiham
ve rahmet-i İlâhiye'yi tenkit
ve Hâlık-ı Rahîm'inden şekvâ hükmünde olduğu için,
aksi maksadıyla tokat yer, hastalığını ziyadeleştirir.
Evet, nasıl ki şükür nimeti ziyadeleştirir;
öyle de, şekvâ, hastalığı, musibeti tezyid eder.
Hem merakın kendisi de bir hastalıktır.
Onun ilâcı, hastalığın hikmetini bilmektir.
Madem hikmetini, faydasını bildin;
o merhemi meraka sür, kurtul.
Ah yerine oh de; "Vâ esefâ" yerine
"Elhamdü lillâhi alâ külli hal" söyle.
MUHTELİF DEVÂLAR
Hem hastalık, insandaki aczini, zaafını ihsas eder.
O aczin lisanıyla ve zaafın diliyle, hâlen ve kàlen bir dua ettirir.
Cenâb-ı Hak insana hadsiz bir acz ve nihayetsiz bir zaaf vermiş,
tâ ki daimî bir surette dergâh-ı İlâhiyeye iltica edip niyaz etsin,
dua etsin.
قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّى لَوْلاَ دُعَۤاؤُكُمْ
Yani, "Eğer duanız olmassa ne ehemmiyetiniz var?" Âyetin sırrıyla, insanın hikmet-i hilkati ve sebeb-i kıymeti olan samimî dua ve niyazın bir sebebi hastalık olduğundan, bu nokta-i nazardan şekvâ değil, Allah'a şükretmek ve hastalığın açtığı dua musluğunu, âfiyeti kesb etmekle kapamamak gerektir.
Ey hastalıktan şekvâ eden biçare adam!
Hastalık bazılara ehemmiyetli bir definedir, gayet kıymettar bir hediye-i İlâhiye'dir. Her hasta, kendi hastalığını o neviden tasavvur edebilir.
Madem ecel vakti muayyen değil; Cenâb-ı Hak, insanı ye's-i mutlak ve gaflet-i mutlaktan kurtarmak için, havf ve recâ ortasında ve hem dünya ve hem âhireti muhafaza etmek noktasında tutmak için, hikmetiyle eceli gizlemiş.
Madem her vakit ecel gelebilir; eğer insanı gaflet içinde yakalasa,
ebedî hayatına çok zarar verebilir.
Hastalık gafleti dağıtır, âhireti düşündürür, ölümü tahattur ettirir.
Hastalık duanın vaktidir; şifa duanın neticesi değil.
Belki Cenâb-ı Hakîm-i Rahîm şifa verse, fazlından verir.
Hem dua istediğimiz tarzda kabul olmazsa, makbul olmadı denilmez. Hâlık-ı Hakîm daha iyi biliyor; menfaatimize hayırlı
ne ise onu verir. Bazan dünyaya ait dualarımızı, menfaatimiz için âhiretimize çevirir, öyle kabul eder.
Ey şükrü bırakıp şekvâya giren hasta! Şekvâ bir haktan gelir.
Senin bir hakkın zayi olmamış ki şekvâ ediyorsun.
Belki senin üstünde hak olan çok şükürler var, yapmadın.
Cenâb-ı Hak'kın hakkını vermeden, haksız bir surette hak istiyorsun gibi şekvâ ediyorsun. Sen, kendinden yukarı mertebelerdeki sıhhatli olanlara bakıp şekvâ edemezsin.
Belki sen, kendinden sıhhat noktasında aşağı derecelerde bulunan biçare hastalara bakıp şükretmekle mükellefsin.
Senin elin kırık ise, kesilmiş ellere bak.
Bir gözün yoksa, iki gözü de olmayan âmâlara bak,
Allah'a şükret.
Evet, nimette kendinden yukarıya bakıp şekvâ etmeye hiç kimsenin hakkı yoktur. Ve musibette herkesin hakkı, kendinden musibet noktasında daha yukarı olanlara bakmaktır ki, şükretsin.
Cemîl-i Zülcelâl'in bütün isimleri, "Esmâü'l-Hüsnâ" tabir-i Samedânîsiyle gösteriyor ki, güzeldirler. Mevcudat içinde en lâtif, en güzel, en câmi âyine-i Samediyet de hayattır.
Güzelin âyinesi güzeldir.
Güzelin mehâsinlerini gösteren âyine güzelleşir.
O âyinenin başına o güzelden ne gelse güzel olduğu gibi,
hayatın başına dahi ne gelse, hakikat noktasında güzeldir.
Çünkü, güzel olan o Esmâü'l-Hüsnânın güzel nakışlarını gösterir.
Ey hasta kardeşler!
Siz gayet nâfi ve her derde devâ ve hakikî lezzetli kudsî bir tiryak isterseniz, îmânınızı inkişaf ettiriniz.
Yani, tevbe ve istiğfar ile ve namaz ve ubudiyetle, o tiryak-ı kudsî olan îmânı ve îmândan gelen ilâcı istimal ediniz.
Îmân ilâcı ise, ferâizi mümkün oldukça yerine getirmekle tesirini gösteriyor. Gaflet ve sefahet ve hevesât-ı nefsâniye ve lehviyât-ı gayr-ı meşrua, o tiryakın tesirini men eder.
Hastalık madem gafleti kaldırıyor, iştihâyı kesiyor, gayr-ı meşru keyiflere gitmeye mâni oluyor; ondan istifade ediniz. Hakikî îmânın kudsî ilâçlarından ve nurlarından, tevbe ve istiğfarla, dua ve niyazla istimal ediniz.
Cenâb-ı Hak sizlere şifa versin, hastalıklarınızı keffâretü'z-zünub yapsın. Âmin, âmin, âmin.
(RNK.25.LEM'A)
Hastalıkdaki ubûdiyet -Herbir saat bir gün ibadet hükmüne geçer
Hayat musibetlerle, hastalıklarla tasaffi eder (saflaşır), kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder, vazife-i hayatiyeyi yapar.
Yeknesak istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz olan vücutdan ziyade, şerr-i mahz olan ademe yakındır ve ona gider.
Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir.
Lezzet ve ücret ve mükâfat yeri değildir.
Madem dâr-ı hizmettir ve mahall-i ubudiyettir.
Hastalıklar ve musibetler, dinî olmamak ve sabretmek şartıyla, o hizmete ve o ubudiyete çok muvaffık oluyor ve kuvvet veriyor.
Ve herbir saat bir gün ibadet hükmüne geçtiğinden,
şekvâ değil, şükretmek gerekir.
Evet, ibadet iki kısımdır: bir kısmı müsbet, diğeri menfi.
Müsbet kısmı malûmdur.
Menfi kısmı ise,
hastalıklar ve musibetlerle, musibetzede zaafını ve aczini hissedip,
Rabb-i Rahîm'ine imtizaçkârâne teveccüh edip,
O'nu düşünüp, O'na yalvarıp hâlis bir ubudiyet yapar.
Bu ubudiyete riyâ giremez, hâlisdir.
Eğer sabretse, musibetin mükâfâtını düşünse, şükretse,
o vakit herbir saat bir gün ibadet hükmüne geçer.
Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hattâ bir kısmı var ki,
bir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçer.
Hattâ bir âhiret kardeşim, Muhacir Hafız Ahmed isminde bir zâtın müthiş bir hastalığına ziyade merak ederdim. Kalbime ihtar edildi:
"Onu tebrik et. Herbir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçiyor."
Zaten o zat sabır içinde şükrediyordu.....
(RNK.2.LEM'A)
İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmemiştir
Ey tahammülsüz hasta!
İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmediğine, mütemadiyen gelenlerin gitmesi ve gençlerin ihtiyarlaşması ve mütemadiyen zeval ve firakta yuvarlanması şahittir.
Hem insan, zîhayatın en mükemmeli, en yükseği ve cihazatça en zengini, belki zîhayatların sultanı hükmünde iken,geçmiş lezzetleri ve gelecek belâları düşünmek vasıtasıyla, hayvana nisbeten en ednâ bir derecede, ancak kederli, meşakkatli bir hayat geçiriyor.
Demek insan, bu dünyaya yalnız güzel yaşamak için ve rahatla ve safâ ile ömür geçirmek için gelmemiştir.
Belki azîm bir sermaye elinde bulunan insan, burada ticaret ile, ebedî, daimî bir hayatın saadetine çalışmak için gelmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür.
Eğer hastalık olmazsa, sıhhat ve âfiyet gaflet verir, dünyayı hoş gösterir, âhireti unutturur. Kabri ve ölümü hatırına getirmek istemiyor.
Sermaye-i ömrünü bâd-ı heva boş yere sarf ettiriyor.
Hastalık ise, birden gözünü açtırır. Vücuduna ve cesedine der ki:
"Lâyemut değilsin, başıboş değilsin, bir vazifen var.
Gururu bırak, seni Yaratanı düşün, kabre gideceğini bil, öyle hazırlan."
İşte hastalık bu nokta-i nazardan hiç aldatmaz bir nâsih ve ikaz edici bir mürşiddir. Ondan şekvâ değil, belki bu cihette ona teşekkür etmek, eğer fazla ağır gelse sabır istemek gerektir.
(RNK.25.LEM'A)
Eğer eczahane-i kudsiye-i Kur'âniye'den tiryâk-misâl imanî ilâçları alabilseler
Hakikat nazarında herkesten ziyade hasta olan,
maddî ve gâfil doktorlardır.
Eğer eczahane-i kudsiye-i Kur'âniye'den tiryâk-misâl imanî ilâçları alabilseler,hem kendi hastalıklarını,hem beşeriyetin yaralarını tedavi ederler.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYATI)
Meyus ve ümitsiz bir hastaya manevî bir tesellî,
bazan bin ilâçtan daha ziyade nâfidir.
Halbuki, tabiat bataklığında boğulmuş bir tabip,
o biçare marîzin elîm ye'sine bir zulmet daha katar.
(RNK.BARLA LÂHİKASI)
Kabul olmayan dualar
Ezcümle, arkadaşlarımızdan—Allah rahmet etsin—iki genç vardı:
Biri İlâmalı Sabri, diğeri İslâm köylü Vezirzâde Mustafa.
Bu iki zât, talebelerim içinde kalemsiz oldukları halde, samimiyette ve iman hizmetinde en ileri safta olduklarını hayretle görüyordum. Hikmetini bilmedim. Vefatlarından sonra anladım ki, her ikisinde de ehemmiyetli bir hastalık vardı.
O hastalık irşadıyla, sair gafil ve ferâizi terk eden gençlere bedel, en mühim bir takvâ ve en kıymettar bir hizmette ve âhirete nâfi bir vaziyette bulundular. İnşaallah, iki senelik hastalık zahmeti, milyonlar sene hayat-ı ebediyenin saadetine medar oldu.
Ben onların sıhhati için bazı ettiğim duayı, şimdi anlıyorum, dünya itibarıyla beddua olmuş. İnşaallah,o duam, sıhhat-i uhreviye için kabul olunmuştur.
İşte bu iki zât, benim itikadımca, on senelik bir takvâ ile elde edilecek bir kazanç kadar bir kâr buldular.
Eğer ikisi, bir kısım gençler gibi sıhhat ve gençliğine güvenip gaflet ve sefahete atılsaydılar, ölüm de onları tarassut edip tam günahlarının pislikleri içinde yakalasaydı, o nurlar definesi yerine, kabirlerini akrepler ve yılanlar yuvası yapacaklardı.
Madem hastalıkların böyle menfaati var.
Ondan şekvâ değil, tevekkül, sabır ile, belki şükredip rahmet-i İlâhiye'ye itimad etmektir.
(RNK.25.LEM'A)
Kulunç hastalığı
Hastalık duanın vaktidir; şifa duanın neticesi değil.
Belki Cenâb-ı Hakîm-i Rahîm şifa verse, fazlından verir.
Ben otuz kırk seneden beri, bendeki kulunç denilen bir hastalıktan şifa için dua ederdim. Ben anladım ki, hastalık dua için verilmiş.
Dua ile duayı, yani, dua kendi kendini kaldırmadığından, anladım ki, duanın neticesi uhrevîdir, kendisi de bir nevi ibadettir ve hastalıkla aczini anlayıp dergâh-ı İlâhiye'ye iltica eder.
Onun için, otuz senedir şifa duasını ettiğim halde duam zâhirî kabul olmadığından, duayı terk etmek kalbime gelmedi.
Hastalık duanın vaktidir; şifa duanın neticesi değil.
Belki Cenâb-ı Hakîm-i Rahîm şifa verse, fazlından verir.
Hem dua istediğimiz tarzda kabul olmazsa, makbul olmadı denilmez. Hâlık-ı Hakîm daha iyi biliyor; menfaatimize hayırlı ne ise onu verir.
Bazan dünyaya ait dualarımızı, menfaatimiz için âhiretimize çevirir, öyle kabul eder.
(RNK.25.LEM'A)
Vücudunu Mûcidine feda et
Vücudunu Mûcidine feda et.
Mukabilinde büyük bir fiyat alacaksın.
Çünkü, feda etmediğin takdirde, ya bâd-ı hevâ zâil olur, gider,
veya O'nun malı olduğundan, yine O'na rücû eder.
Eğer vücuduna itimad edersen, ademe düşersin.
Çünkü ancak vücudun terkiyle vücut bulunabilir.
Ve keza, vücuduna kıymet vermek fikrinde isen,
o vücuttan senin elinde ancak bir nokta kalabilir.
Bütün vücudun cihât-ı erbaasıyla ademler içerisinde kalır.
Amma, o noktayı da elinden atarsan vücudun tam mânâsıyla nurlar içinde kalır.
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
İlaçlar mı iyileştirir?
İlâçlara hâsiyetleri(şifa tesirlerini) veren ve tesiri halk eden, ancak O Şâfî-i Hakikî'dir.
(RNK.30.LEM'Â)
Hem meselâ, müthiş bir hastalıktan şifa bulmak,eğer tevhid nazarıyla bakılsa,birden, zemin denilen hastahane-i kübrâda bulunan bütün dertlilere, âlem denilen eczahane-i ekberden ilâçları ve dermanlarıyla şifa ihsan etmek yüzünde,Rahîm-i Mutlak'ın cemâl-i şefkati ve mehasin-i rahîmiyeti küllî ve şâşaalı bir surette görünür.
Eğer tevhid nazarıyla bakılmazsa, o cüz'î fakat alîmâne, basîrâne, şuurkârâne olan şifa vermek dahi,
câmid ilâçların hâsiyetlerine
ve kör kuvvete
ve şuursuz tabiata verilir,
bütün bütün mahiyetini ve hikmetini ve kıymetini kaybeder.
Meselâ,
bir zîhayat, cüz'î bir şifası veya bir rızkı veya bir hidayeti için Cenâb-ı Haktan başkasını hakikî minnettar olmak
ve başkasına perestişkârâne medih ve senâ etmek,
rububiyetin azametine dokunur
ve ulûhiyetin kibriyasına ilişir
ve mâbudiyet-i mutlakanın haysiyetine dokundurur,
celâlini müteessir eder.
(RNK.2.ŞUÂ)
Zehir bana yutturdular
Cevşen ve Evrâd-ı Bahâiye
bu defa dahi o dehşetli zehrin tehlikesine galebe etti.
Ben vasiyetnamemi yazdığım aynı zamanda, gizli münafıklar, benim itimad ettiğim hizmetçilerimi zabıta tarafından yanıma gelmekten men ettikleri aynı vakitte, fırsat bulup, tanımadığım birisiyle, sabık dokuz defadan daha tesirli bir zehir bana yutturdular.
Kardeşlerim, merak etmeyiniz, Cevşen ve Evrâd-ı Bahâiye bu defa dahi o dehşetli zehrin tehlikesine galebe etti. Tehlike devresi geçti, fakat hastalık devam ediyor.
Münafık düşmanlarımın maddî ve mânevî zehirlerine karşı Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şâh-ı Nakşibend beni ölüm tehlikesinden, belki yirmi defa kudsiyetleriyle kurtardılar.
(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)
Risale-i Nur Külliyatı / Kalp-Ruh Huzuru · Marifet Petekleri