Arama

Başlık ve içerikte ara

Peygamber (s.a.v.)

7 dk

O Zât (ASM) vazîfe i‘tibâriyle, hakkın bürhânı, hakîkatın ziyâsı, hidâyetin güneşi, saâdetin vesîlesidir.

Esmâ-i İlâhiyenin gizli defînelerinin keşşâfıdır.

“O hutbe-i ezeliyeyi (Kur’ân’ı) okuyan zât,

kâinâtın kemâlâtını keşfeden canlı bir güneştir.

Bak saâdet-i ebediyeyi ihbâr ve tebşîr ediyor.

Nihâyetsiz rahmeti keşfetmiş, i‘lân ediyor.

Saltanat-ı rubûbiyetin mehâsininin dellâlı

ve esmâ-i İlâhiye'nin gizli defînelerinin keşşâfıdır.

Evet! O Zât (ASM) vazîfe i‘tibâriyle,

hakkın bürhânı,

hakîkatın ziyâsı,

hidâyetin güneşi,

saâdetin vesîlesidir.

Şahsiyeti ve hüviyeti cihetiyle,

muhabbet-i Rahmâniye'nin misâli,

rahmet-i Rabbâniye'nin timsâli,

hakîkat-i insâniyenin şerefi,

şecere-i hilkatin en kıymettar ve en bahâdar meyvesidir.

Teblîğ ettiği dîni hâriku’l-âde bir sür‘atle şark ve garbı ihâta etmiş, nev‘-i beşerin beşte biri dînini kabûl etmiştir.”

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Kâinât Hâlık'ının Memuru ve Kânâtın Mallimi

Bu kâinat, nasıl ki kendini icad ve idare ve tertip eden ve tasvir ve takdir ve tedbir ile bir saray gibi, bir kitap gibi, bir sergi gibi, bir temâşâgâh gibi tasarruf eden Sâniine ve Kâtibine ve Nakkâşına delâlet eder.

Öyle de,

kâinatın hilkatindeki makàsıd-ı İlâhiye'yi bilecek ve bildirecek

ve tahavvülâtındaki Rabbânî hikmetlerini talim edecek

ve vazifedarâne harekâtındaki neticeleri ders verecek

ve mahiyetindeki kıymetini

ve içindeki mevcudatın kemâlâtını ilân edecek

ve o kitab-ı kebîrin mânâlarını ifade edecek

bir yüksek dellâl,

bir doğru keşşaf,

bir muhakkik üstad,

bir sadık muallim istediği ve iktiza ettiği ve herhalde bulunmasına delâlet ettiği cihetiyle, elbette bu vazifeleri herkesten ziyade yapan bu zâtın (Peygamber s.a.v.) hakkaniyetine ve bu kâinat Hâlık'ının en yüksek ve sadık bir memuru olduğuna şehadet ettiğini bildi.

(RNK-19.MEKTUP)

Peygamberde tezahür eden Esmâlar

İsm-i Rahmân'ın cilvesi olan rahmet-i vâsia,

o Rahmeten li'l-Âlemîn ile tezahür eder.

Ve ism-i Vedûd'un cilvesi olan tahabbüb-ü İlâhî ve taarrüf-ü Rabbânî, o Habib-i Rabbü'l-Âlemîn ile netice verir, mukabele görür.

Ve ism-i Cemîl'in bir cilvesi olan bütün cemaller, yani, cemâl-i Zât, cemâl-i esmâ, cemâl-i san'at, cemâl-i masnuat o âyine-i Ahmediyede görülür, gösterilir.

Ve haşmet-i rububiyetin ve saltanat-ı ulûhiyetin cilveleri dahi, o dellâl-ı saltanat-ı rububiyet olan zât-ı Ahmediyenin risaletiyle bilinir, görünür, anlaşılır, tasdik edilir.

Ve hâkezâ, bu misaller gibi, ekser Esmâ-i Hüsnâ'nın herbiri, risalet-i Ahmediyeye (a.s.m.) birer parlak burhandır.

(RNK-30.LEM'A)

Âyinedir bu âlem herşey Hak ile kaim,

Mir'ât-ı Muhammed'den Allah görünür dâim.

(Azîz Mahmud Hüdâyi Hz.)

Peygamberin örnek alınması

Hem bu kâinatı had ve hesaba gelmez tecelliyât-ı cemal ve kemâlâtına mazhar eden o Zât-ı Cemîl-i Zülkemal, elbette, bilbedâhe, sevdiği ve izharını istediği cemal ve kemal ve esmâ ve san'atının en câmi ve en mükemmel mikyas ve medarı olan bir zâta, herhalde en ekmel bir vaziyet-i ubudiyeti verecek ve onun vaziyetini sairlerine nümune-i imtisal edip herkesi onun ittibâına sevk edecek.

Tâ ki o güzel vaziyeti başkalarında da görünsün.

(RNK-11.LEM'A)

O;Kalblerin,Akılların,Nefislerin,Ruhların üstâdıdır.

İşte, bak: Şu cezire-i vâsiada vahşî ve âdetlerine mutaassıp ve inatçı muhtelif akvâmı, ne çabuk âdât ve ahlâk-ı seyyie-i vahşiyânelerini def'aten kal' ve ref' ederek, bütün ahlâk-ı hasene ile teçhiz edip bütün âleme muallim ve medenî ümmete üstad eyledi.

Bak, değil zahirî bir tasallut, belki akılları, ruhları, kalbleri, nefisleri fetih ve teshir ediyor.

Mahbub-u kulûb,

muallim-i ukûl,

mürebbi-i nüfus,

sultan-ı ervah oldu.

(RNK-19.MEKTUP)

İnsanın vehm-âlud nazarına istikamet;

ve tecavüzkâr kuvâ-yı selâsesine itidal;

ve istidâdât-ı mâneviyesine inkişaf verecek

İlâhî bir mürşid olabilir. O ise Nebîdir.

(RNK.İLK DÖNEM ESERLERİ)

Hâlık-ı Kâinât’ın esmâsını ve sıfâtını, kemâl-i hakkāniyetle beyân etmiştir.

“O bürhân-ı Hakk ve sirâc-ı hakîkat, öyle bir din ve şeriat göstermiştir ki; iki cihânın saâdetini te’mîn edecek desâtîri câmi‘dir.

Ve câmi‘ olmakla berâber, kâinâtın hakāikını ve vezâifini ve Hâlık-ı Kâinât’ın esmâsını ve sıfâtını, kemâl-i hakkāniyetle beyân etmiştir.

İşte o İslâmiyet ve şeriat, öyle bir tarzda muhît ve mükemmeldir ve öyle bir sûrette kâinâtı kendiyle berâber ta‘rîf eder ki, onun mâhiyetine dikkat eden elbette anlar ki; o din, bu güzel kâinâtı yapan zâtın,

o kâinâtı kendiyle berâber ta‘rîf edecek bir beyannâmesidir ve bir ta‘rifesidir.

Nasıl ki bir sarayın ustası, o saraya münâsib bir ta‘rife yapar. Kendini vasıflarıyla göstermek için, bir ta‘rife kaleme alır.

Öyle de, din ve Şeriat-ı Muhammediye’de (ASM) öyle bir ihâta,bir ulviyet, bir hakkāniyet görünüyor ki, kâinâtı halk ve tedbîr edenin kaleminden çıktığını gösterir.

O kâinâtı güzelce tanzîm eden kim ise, şu dîni güzelce tanzîm eden yine O’dur. Evet o nizâm-ı ekmel, elbette bu nazm-ı ecmeli ister.”

(RNK.19. MEKTUP)

O,Kendini Allah'a sevdirir, hem O'nu mahlûkatına sevdirir

Hem hiç mümkün olur mu ki, nihayet derecede bir hüsn-ü zâtî sahibi, cemâlinin mehasinini ve hüsnünün letaifini âyinelerde görmek ve göstermek istemesin?

Yani,

bir habib resul vasıtasıyla—ki hem habibdir,

ubûdiyetiyle kendini O'na sevdirir, âyinedarlık eder;

hem resuldür, O'nu mahlûkatına sevdirir,

cemâl-i esmâsını gösterir.

(RNK.10.SÖZ)

O zât, ubûdiyet-i külliye cihetiyle kesret tabakatının dergâh-ı İlâhîye elçisi olduğu gibi,

kurbiyet ve risalet cihetiyle dergâh-ı İlâhî'nin kesret tabakatına memurudur.

(RNK.10.SÖZ)

Hakîm ismi ve Peygamber (s.a.v.)

İsm-i Hakem ve Hakîm, bedâhet derecesinde, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın risaletine delâlet ve istilzam ediyor denilebilir.

Evet, madem gayet mânidar bir kitap,

onu ders verecek bir muallim ister.

Ve gayet güzel bir cemal, kendini görecek ve gösterecek bir âyine iktiza eder.

Ve gayet kemalde bir san'at, teşhirci bir dellâl ister.

Elbette, herbir harfinde yüzer mânâlar, hikmetler bulunan bu kitab-ı kebîr-i kâinatın muhatabı olan nev-i insan içinde, elbette bir rehber-i ekmel, bir muallim-i ekber bulunacak.

Tâ ki,

o kitapta bulunan kudsî ve hakikî hikmetleri ders verecek;

belki kâinattaki hikmetlerin vücudunu bildirecek;

belki kâinatın hilkatindeki makasıd-ı Rabbâniye'nin zuhuruna, belki husulüne vesile olacak;

ve umum kâinatta Hâlık tarafından gayet ehemmiyetle izharını irade ettiği kemâl-i san'atını, cemâl-i esmâsını bildirecek, âyinedarlık edecek.

Ve o Hâlık, bütün mevcudatla kendini sevdirmek ve zîşuur mahlûklarından mukabele istediğinden, o zîşuurların namına birisi o geniş tezahürât-ı rububiyete karşı geniş bir ubudiyetle mukabele edip, ber ve bahri cezbeye getirecek, semâvat ve arzı çınlatacak bir velvele-i teşhir ve takdisle o zîşuurların nazarını o san'atların Sâniine çevirecek;

ve kudsî dersler ve talimatla bütün ehl-i aklın kulaklarını kendine çevirecek bir Kur'ân-ı Azîmüşşanla, o Sâni-i Hakem-i Hakîm'in makasıd-ı İlâhiyesi'ni en güzel bir surette gösterecek;

ve bütün hikmetlerinin tezahürüne ve tezahürât-ı cemâliye ve celâliyesine karşı en ekmel bir mukabele edecek bir zât, güneşin vücudu gibi bu kâinata lâzımdır, zarurîdir.

Ve öyle eden ve en ekmel bir surette o vazifeleri yapan, bilmüşahede, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmdır.

Öyleyse, güneş ziyayı, ziya gündüzü istilzam ettiği derecede, kâinattaki hikmetler risalet-i Ahmediyeyi (a.s.m.) istilzam eder.

(RNK-30.LEM'A)

Allah Peygamberi Niçin Sever

Seyyid Şerif Cürcanî Şerhu'l-Mevâkıf'ta demiş ki:

"Sebeb-i muhabbet, ya lezzet veya menfaat,

ya müşâkelet (yani meyl-i cinsiyet), ya kemâldir.

Çünkü kemâl mahbub-u lizâtihîdir."

Yani, ne şeyi seversen, ya lezzet için seversin,

ya menfaat için, ya evlâda meyil gibi bir müşâkele-i cinsiye için, ya kemâl olduğu için seversin.

Eğer kemâl ise, başka bir sebep, bir garaz lâzım değil;

o bizzat sevilir.

Meselâ, eski zamanda sahib-i kemâlât insanları herkes sever; onlara karşı hiçbir alâka olmadığı halde istihsankârâne (beğenerek)muhabbet edilir.

İşte, Cenâb-ı Hakk'ın bütün kemâlâtı ve Esmâ-i Hüsnâ'sının bütün merâtipleri ve bütün faziletleri hakikî kemâlât olduklarından, bizzat sevilirler; mahbûbetün lizâtihâdırlar.

Mahbub-u Bilhak ve Habîb-i Hakikî olan Zât-ı Zülcelâl, hakikî olan kemâlâtını ve sıfât ve esmâsının güzelliklerini kendine lâyık bir tarzda sever, muhabbet eder.

Hem o kemâlâtın mazharları, âyineleri olan san'atını ve masnuatını ve mahlûkatının mehâsinini sever, muhabbet eder.

Enbiyasını ve evliyasını, hususan Seyyidü'l-Mürselîn ve Sultanü'l-Evliya olan Habîb-i Ekremini sever. Yani, kendi cemâlini sevmesiyle, o cemâlin âyinesi olan Habîbini sever.

Ve kendi esmâsını sevmesiyle, o esmânın mazhar-ı câmii ve zîşuuru olan o Habîbini ve ihvânını sever.

Ve san'atını sevmesiyle, o san'atın dellâl ve teşhircisi olan o Habîbini ve emsalini sever.

Ve masnuatını sevmesiyle, o masnuata karşı "Maşaallah, bârekâllah, ne kadar güzel yapılmışlar!" diyen ve takdir eden ve istihsan eden o Habîbini ve onun arkasında olanları sever.

Ve mahlûkatının mehâsinini sevmesiyle, o mehâsin-i ahlâkın umumunu câmi' olan o Habîb-i Ekremini

ve onun etbâ ve ihvânını sever, muhabbet eder.

(RNK-32.SÖZ)

Risale-i Nur Külliyatı / Kur'ân, Sünnet ve Peygamber · Marifet Petekleri

İlgili yazılar