Dünyada mânevî cennet
Dünyada mânevî Cenneti bulmak
Arkadaş! Dünyanın üç vechi vardır:
Birisi:
Âhirete bakar. Çünkü onun mezraasıdır.
İkincisi:
Esmâ-i Hüsnâ'ya bakar.
Çünkü onların mektep ve tezgâhlarıdır.
Üçüncüsü:
Kasten ve bizzat kendi kendine bakar.
Bu vecihle insanların hevesatına, keyiflerine
ve bu fâni hayatın tekâlifine medar olur.
Nûr-u îmân ile dünyanın evvelki iki vechine
bakmak, mânevî bir cennet gibi olur.
Üçüncü vecih ise, dünyanın fena yüzüdür ki zâtî ve ehemmiyetli bir kıymeti yoktur.
(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)
Mânevî cennetlerin kapıları açılır.
Bütün lezzetler imanda olduğu gibi,
bütün elemler de dalâlettedir.
Dünyaya geldiğine bin defa nedamet eder, lânet okur.
Onun o vaziyetinden Cehennem daha serin olmaz mı?
Ey arkadaş!
Bütün lezzetler imanda olduğu gibi, bütün elemler de dalâlettedir.
Bunun izahı ise:
Bir şahıs, kudret-i Ezeliye tarafından, adem zulümatından şu korkunç dünya sahrasına atılırken gözünü açar, bakar. Bir lütuf beklediği zaman, birden bire, düşmanlar gibi, hastalıklar, elemler, belâlar hücum etmeye başlarlar. Bir medet, bir yardım için müsterhimâne tabiata ve anâsıra baktığı vakit, kasavet-i kalble, merhametsizikle karşılaşır.
Ecram-ı semaviyeden istimdat etmek üzere başını havaya kaldırır.
O ecram, atom bombaları gibi dehşetli ve heybetli halleriyle gözüne görünür. Hemen gözünü yumar, başını eğer, düşünmeye başlar. Bakar ki, hayatî hâcetleri bağırıp çağırmaya başlarlar. Bütün bütün tevahhuş ederek hemen kulaklarını tıkar, vicdanına iltica eder.
Bakar ki, vicdanı, binler âmâl (emeller) ve emanî ile dolu gürültülerinden cinnet getirecek bir hale gelir. Acaba, hiçbir cihetten hiçbir tesellî çaresini bulamayan o zavallı şahıs, mebde ile meâdı, Sâni ile haşri itikad etmezse, onun o vaziyetinden Cehennem daha serin olmaz mı?
Evet, o bîçare, havf ve heybetten, acz ve ra'şetten, vahşet ve gönül darlığından, yetimlikle meyusiyetten mürekkep bir vaziyet içinde olup,
kudretine bakar; kudreti âciz ve nâkıs.
Hâcetlerine bakar; def edilecek bir durumda değildir.
Çağırıp yardım istese, yardımına gelen yok.
Her şeyi düşman, her şeyi garip görür.
Dünyaya geldiğine bin defa nedamet eder, lânet okur.
Fakat o şahsın, sırat-ı müstakime girmekle kalbi ve ruhu nur-u imanla ışıklanırsa, o zulmetli evvelki vaziyeti nuranî bir hâlete inkılâp eder.
Şöyle ki:
O şahıs, hücum eden belâları, musibetleri gördüğü zaman,
Cenâb-ı Hakka istinad eder, müsterih olur.
Yine o şahıs, ebede kadar uzanıp giden emellerini, istidatlarını düşündüğü zaman, saadet-i ebediyeyi tasavvur eder. O saadet-i ebediyenin mâü'l-hayatından bir yudum içer, kalbindeki emellerini teskin eder.
Yine o şahıs, başını kaldırıp semaya ve etrafa bakar, herşeyle ünsiyet peyda eder.
Yine o şahıs, semadaki ecrama bakar; hareketlerinden dehşet değil, ünsiyet ve emniyet peyda eder ve onların o hareketlerini ibret ve hayretle tefekkür eder.
Yine o şahıs, ecram-ı ulviye ile öyle bir kesb-i muarefe eder ki, hangi bir cirme bakarsa baksın, o cirmlerden
"Ey arkadaş, bizden tevahhuş etme.
Hareketlerimizden korkma.
Hepimiz bir Hâlıkın memurlarıyız" diye,
me'nus ve emniyet verici sesleri kalben işitmeye başlar.
Hülâsa:
O şahıs, evvelki vaziyetinde, vicdanındaki o dehşetli ve vahşetli ve korkunç âlâm-ı şedideden kurtulmak için, tesellîlerle hissini iptal ve sarhoşlukla o halleri unutmak ister.
İkinci hâletinde ise, ruhunda yüksek lezzetleri ve saadetleri hisseder; kalbini ikaz, vicdanını tahrik edip ruhunu ihsas ettikçe o saadetler ziyadeleşir ve ona mânevî cennetlerin kapıları açılır.
(RNK.İŞÂRÂRÜ'L-Î'CÂZ)
Şu dünyada dahi Cennetin bâki bir zevkini mânen tattırır.
Nimete şükür ve şükürsüzlük
Lezzetli bir nimeti insan yese,
eğer şükretse, o yediği nimet, o şükür vasıtasıyla bir nur olur,
uhrevî bir meyve-i Cennet olur.
Verdiği lezzetle, Cenâb-ı Hakk'ın iltifat-ı rahmetinin eseri olduğunu düşünmekle, büyük ve daimî bir lezzet ve zevk veriyor.
Bu gibi mânevî lübleri ve hülâsaları ve mânevî maddeleri ulvî makamlara gönderip, maddî ve tüflî (posa) ve kışrî, yani vazifesini bitiren ve lüzumsuz kalan maddeleri fuzulât olup aslına, yani anâsıra inkılâp etmeye gidiyor.
Eğer şükretmezse, o muvakkat lezzet,
zevâl ile bir elem ve teessüf bırakır
ve kendisi dahi kazurat olur
Elmas mahiyetindeki nimet, kömüre kalb olur.
Şükürle, zâil rızıklar, daimî lezzetler, bâki meyveler verir. Şükürsüz nimet, en güzel bir suretten, çirkin bir surete döner. Çünkü, o gafile göre rızkın âkıbeti, muvakkat bir lezzetten sonra fuzulâttır.
Hem rızık olan nimetlerde gayet güzel, süslü suretler, gayet güzel kokular, gayet güzel tatmaklar şükrün davetçileridir; zîhayatı şevke davet eder ve şevkle bir nevi istihsan ve ihtirama sevk eder, bir şükr-ü mânevî ettirir.
Ve zîşuurun nazarını dikkate celb eder, istihsana tergib eder. Nimetleri ihtirama onu teşvik eder; onunla kâlen ve fiilen şükre irşad eder ve şükrettirir. Ve şükür içinde en âli ve tatlı lezzeti ve zevki ona tattırır.
Yani, gösterir ki, şu lezzetli rızık ve nimet,
kısa ve muvakkat bir lezzet-i zâhiriyesiyle beraber,
daimî, hakikî, hadsiz bir lezzeti ve zevki taşıyan iltifat-ı Rahmânî'yi şükürle kazandırır.
Yani, rahmet hazinelerinin Malik-i Kerîm'inin hadsiz lezzetli olan iltifatını düşündürüp, şu dünyada dahi Cennetin bâki bir zevkini mânen tattırır.
İşte rızık, şükür vasıtasıyla o kadar kıymettar ve zengin bir hazine-i câmia olduğu halde, şükürsüzlükle nihayet derecede sukut eder.
(RNK. 28.MEKTUB)
Marifetullah Cenneti
Dünyanın lezzetleri, zevkleri ve ziynetleri, Hâlık'ımızı, Mâlik'imizi ve Mevlâ'mızı bilmediğimiz takdirde Cennet olsa bile Cehennemdir.
Evet, öyle gördüm ve öyle de zevk ettim.
Bilhassa, şefkatin ateşini söndürecek
mârifetullahtan başka birşey var mıdır?
Evet, marifetullah olduktan sonra, dünya lezzetlerine iştiha olmadığı gibi, Cennete bile iştiyak geri kalır.
(RNK.MESNEVİ-İ NURİYE)
İnsanın hakîki lezzetleri
İnsan, ebed için yaratılmıştır. Onun hakikî lezzetleri, ancak marifetullah, muhabbetullah, ilim gibi umur-u ebediyededir.
(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)
Cenneti istemiyoruz.
Bir lem'a-i muhabbet-i İlâhiye ebeden bize kâfidir.
Muhabbet-i İlâhiye'nin tecellîsinde ve o şarâb-ı muhabbetten, herkes istidadına göre mesttir.
Malûmdur ki, her kalb, kendine ihsan edeni sever ve hakikî kemâle muhabbet eder ve ulvî cemâle meftun olur. Kendiyle beraber sevdiği
ve şefkat ettiği zâtlara dahi ihsan edeni daha pek çok sever.
Herbir isminde binler ihsan defineleri bulunan
ve bütün sevdiklerimizi ihsânâtıyla mes'ud eden
ve binler kemâlâtın menbaı olan
ve binler tabakat-ı cemâlin medarı olan bin bir esmâsının müsemmâsı olan
Cemîl-i Zülcelâl, Mahbub-u Zülkemâl ne derece aşk ve muhabbete lâyık olduğu ve bütün kâinat O'nun muhabbetiyle mest ve sergerdan olmasının şayeste bulunduğu anlaşılmaz mı?
İşte şu sırdandır ki, Vedûd ismine mazhar bir kısım evliya,
"Cenneti istemiyoruz. Bir lem'a-i muhabbet-i İlâhiye ebeden bize kâfidir" demişler.
(RNK.32.SÖZ)
O'nun muhabbetiyle kendinden geçmektir.
Hayatının saadet içindeki kemâli ise,
senin hayatının âyinesinde temessül eden
Şems-i Ezelî'nin envârını hissedip sevmektir.
Zîşuur olarak O'na şevk göstermektir.
O'nun muhabbetiyle kendinden geçmektir.
Kalbin gözbebeğinde aks-i nûrunu yerleştirmektir.
(RNK.11.SÖZ)
Risale-i Nur Külliyatı / Lezzetler ve Zevkler · Marifet Petekleri