Arama

Başlık ve içerikte ara

Îmân, tüm dertlere devâdır

10 dk

İnsan, îmân kuvvetiyle her musibete,
her hadiseye karşı mukavemet edebilir

Îmân,

Şems-i Ezelî'den vicdan-ı beşere ihsan edilen bir nur

ve bir şuadır ki, vicdanın içyüzünü tamamıyla ışıklandırır.

Ve bu sayede, bütün kâinatla bir ünsiyet, bir emniyet peyda olur ve her şeyle kesb-i muarefe eder.

Ve insanın kalbinde öyle bir kuvve-i mâneviye husule gelir ki,

insan, o kuvvetle her musibete, her hadiseye karşı mukavemet edebilir.

Ve öyle bir vüs'at ve genişlik verir ki,

insan o vüs'atle geçmiş ve gelecek zamanları yutabilir.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Îmânı elde eden ruh-u beşer,
Cemîl-i Zülcelâl, Kadîr-i Zülkemâl'in
huzuruna girip hâcâtını arz edebilir

لاَ شَرِيكَ لَهُ

İşte, şu kelime ruh-u beşer için şöyle bir müjde verir ki:

Îmânı elde eden ruh-u beşer,mânisiz, müdahalesiz, hâilsiz, mümanaatsız, her halinde, her arzusunda, her anda, her yerde o ezel ve ebed ve hazâin-i rahmet maliki ve defâin-i saadet sahibi olan Cemîl-i Zülcelâl, Kadîr-i Zülkemâl'in huzuruna girip hâcâtını arz edebilir.

Ve rahmetini bulup kudretine istinad ederek

kemâl-i ferah ve süruru kazanabilir.

(RNK.20.MEKTUP)

Îmân tevhidi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü,
tevekkül saadet-i dâreyni iktiza eder

Îmân hem nurdur, hem kuvvettir.

Evet, hakikî îmânı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir ve îmânın kuvvetine göre, hâdisâtın tazyikatından kurtulabilir.

"Tevekkeltü alâllah" der, sefine-i hayatta kemâl-i emniyetle, hâdisâtın dağlarvâri dalgaları içinde seyran eder.

Bütün ağırlıklarını Kadîr-i Mutlak'ın yed-i kudretine emanet eder, rahatla dünyadan geçer, berzahta istirahat eder. Sonra, saadet-i ebediyeye girmek için Cennete uçabilir.

Yoksa, tevekkül etmezse, dünyanın ağırlıkları, uçmasına değil, belki esfel-i sâfilîne çeker.

Demek,

Îmân tevhîdi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü,

Tevekkül saadet-i dâreyni iktiza eder.

(RNK.23.SÖZ)

Îmânı ona bir emniyet-i tâmme verir

Herşeyde bir hazine-i rahmet kapısını bulur, dua ile çalar.

Âbid namazında der: "Eşhedü en lâ ilâhe illâllah."

Yani, "Hâlık ve Rezzak O'ndan başka yoktur.

Zarar ve menfaat O'nun elindedir.

O hem Hakîm'dir, abes iş yapmaz; hem Rahîm'dir,

ihsanı, merhameti çoktur" diye itikad ettiğinden, herşeyde bir hazine-i rahmet kapısını bulur, dua ile çalar.

Hem herşeyi kendi Rabbisinin emrine musahhar görür. Rabbisine iltica eder, tevekkül ile istinad edip her musibete karşı tahassun eder.

Îmânı ona bir emniyet-i tâmme verir.

(RNK.3.SÖZ)

Küre-i arz bomba olup patlasa

Evet, her hakikî hasenât gibi,

cesaretin dahi menbaı îmândır, ubûdiyettir....

Evet, tam münevverü'l-kalb bir âbidi, küre-i arz bomba olup patlasa, ihtimaldir ki, onu korkutmaz.Belki, harika bir kudret-i Samedâniye'yi lezzetli bir hayretle seyredecek.

(RNK.3.SÖZ)

Kim Allah’a îmân ederse, (Allah) onun kalbine hidâyet
(musîbete karşı sabır) verir.

Hiçbir musîbet Allah’ın izni olmadıkça isâbet etmez.

O hâlde kim Allah’a îmân ederse,

(Allah) onun kalbine hidâyet (musîbete karşı sabır) verir.

Çünkü Allah, herşeyi hakkıyla bilendir.

(RNK.23.SÖZ)

Îmân olmazsa; hayat, elemler, hüzünler, kederler verir

Hayat ise, eğer îmân olmazsa veyahut isyan ile o îmân tesir etmezse,

hayat, zahirî ve kısacık bir zevk ve lezzetle beraber, binler derece o zevk ve lezzetten ziyade elemler, hüzünler, kederler verir.

Çünkü, insanda akıl ve fikir olduğu için,hayvanın aksine olarak, hazır zamanla beraber geçmiş ve gelecek zamanlarla da fıtraten alâkadardır.

O zamanlardan dahi hem elem, hem lezzet alabilir.

Hayvan ise,fikri olmadığı için, hazır lezzetini, geçmişten gelen hüzünler ve gelecekten gelen korkular, endişeler bozmuyor.

İnsan ise, eğer dalâlet ve gaflete düşmüşse,hazır lezzetine, geçmişten gelen hüzünler ve gelecekten gelen endişeler, o cüz'î lezzeti cidden acılaştırıyor, bozuyor.Hususan gayr-ı meşru ise,bütün bütün zehirli bir bal hükmündedir.

Eğer îmân hayata hayat olsa,o vakit hem geçmiş, hem gelecek zamanlar

îmânın nûruyla ışıklanır ve vücut bulur;zaman-ı hazır gibi, ruh ve kalbine îmân noktasında ulvî ve mânevî ezvâkı ve envâr-ı vücudiyeyi veriyor.

Hayatın lezzetini, zevkini isterseniz,

hayatınızı iman ile hayatlandırınız

ve ferâizle zinetlendiriniz

ve günahlardan çekinmekle muhafaza ediniz.

(RNK.KASTAMONU LÂHİKASI)

Îmân-ı billâh ve mârifetullah reçetesi

İnsanın bu dünyaya gönderilmesinin hikmeti ve gayesi Hâlık-ı Kâinatı tanımak ve O'na îmân edip ibadet etmektir.

Ve o insanın vazife-i fıtratı ve fariza-i zimmeti, mârifetullah ve îmân-ı billâhtır ve iz'an ve yakîn ile vücudunu ve vahdetini tasdik etmektir.

Evet,fıtraten daimî bir hayat ve ebedî yaşamak isteyen ve hadsiz emelleri ve nihayetsiz elemleri bulunan bîçare insana,elbette o hayat-ı ebediyenin üssü'l-esası ve anahtarı olan îmân-ı billâh ve mârifetullah ve vesilelerinden başka olan şeyler ve kemâlâtlar o insana nisbeten aşağıdır.

Belki çoğunun kıymetleri yoktur.

(RNK.7.ŞUÂ)

Îmânı sağlam olan hasta için hastalık da hoştur

Madem îmân gibi hadsiz derecede kıymettar bir nimet bizde vardır.

İhtiyarlık da hoştur, hastalık da hoştur, vefat da hoştur.

Nâhoş birşey varsa o da günahtır, sefahettir, bid'atlardır, dalâlettir.

(RNK.26. LEM'A(

Bütün lezzetler imanda olduğu gibi,
bütün elemler de dalâlettedir

Dünyaya geldiğine bin defa nedamet eder, lânet okur.

Onun o vaziyetinden Cehennem daha serin olmaz mı?

Ey arkadaş!

Bütün lezzetler imanda olduğu gibi, bütün elemler de dalâlettedir.

Bunun izahı ise:

Bir şahıs, kudret-i Ezeliye tarafından, adem zulümatından şu korkunç dünya sahrasına atılırken gözünü açar, bakar. Bir lütuf beklediği zaman, birden bire, düşmanlar gibi, hastalıklar, elemler, belâlar hücum etmeye başlarlar. Bir medet, bir yardım için müsterhimâne tabiata ve anâsıra baktığı vakit, kasavet-i kalble, merhametsizikle karşılaşır.

Ecram-ı semaviyeden istimdat etmek üzere başını havaya kaldırır.

O ecram, atom bombaları gibi dehşetli ve heybetli halleriyle gözüne görünür. Hemen gözünü yumar, başını eğer, düşünmeye başlar.

Bakar ki, hayatî hâcetleri bağırıp çağırmaya başlarlar.

Bütün bütün tevahhuş ederek hemen kulaklarını tıkar, vicdanına iltica eder.Bakar ki, vicdanı, binler âmâl (emeller) ve emanî ile dolu gürültülerinden cinnet getirecek bir hale gelir.

Acaba, hiçbir cihetten hiçbir tesellî çaresini bulamayan o zavallı şahıs, mebde ile meâdı, Sâni ile haşri itikad etmezse, onun o vaziyetinden Cehennem daha serin olmaz mı?

Evet, o bîçare, havf ve heybetten, acz ve ra'şetten, vahşet ve gönül darlığından, yetimlikle meyusiyetten mürekkep bir vaziyet içinde olup,

kudretine bakar; kudreti âciz ve nâkıs.

Hâcetlerine bakar; def edilecek bir durumda değildir.

Çağırıp yardım istese, yardımına gelen yok.

Her şeyi düşman, her şeyi garip görür.

Dünyaya geldiğine bin defa nedamet eder, lânet okur.

Fakat o şahsın, sırat-ı müstakime girmekle kalbi ve ruhu nur-u imanla ışıklanırsa, o zulmetli evvelki vaziyeti nuranî bir hâlete inkılâp eder.

Şöyle ki:

O şahıs, hücum eden belâları, musibetleri gördüğü zaman,

Cenâb-ı Hakka istinad eder, müsterih olur.

Yine o şahıs, ebede kadar uzanıp giden emellerini, istidatlarını düşündüğü zaman, saadet-i ebediyeyi tasavvur eder. O saadet-i ebediyenin mâü'l-hayatından bir yudum içer, kalbindeki emellerini teskin eder.

Yine o şahıs, başını kaldırıp semaya ve etrafa bakar, herşeyle ünsiyet peyda eder.

Yine o şahıs, semadaki ecrama bakar; hareketlerinden dehşet değil, ünsiyet ve emniyet peyda eder ve onların o hareketlerini ibret ve hayretle tefekkür eder.

Yine o şahıs, ecram-ı ulviye ile öyle bir kesb-i muarefe eder ki, hangi bir cirme bakarsa baksın, o cirmlerden

"Ey arkadaş, bizden tevahhuş etme.

Hareketlerimizden korkma.

Hepimiz bir Hâlıkın memurlarıyız" diye,

me'nus ve emniyet verici sesleri kalben işitmeye başlar.

Hülâsa:

O şahıs, evvelki vaziyetinde, vicdanındaki o dehşetli ve vahşetli ve korkunç âlâm-ı şedideden kurtulmak için, tesellîlerle hissini iptal ve sarhoşlukla o halleri unutmak ister.

İkinci hâletinde ise, ruhunda yüksek lezzetleri ve saadetleri hisseder; kalbini ikaz, vicdanını tahrik edip ruhunu ihsas ettikçe o saadetler ziyadeleşir ve ona mânevî cennetlerin kapıları açılır.

(RNK.İŞÂRÂRÜ'L-Î'CÂZ)

Zaaf, acz, fakr ve ihtiyaca dermanlar

Kur'ân'ın cadde-i nuraniyesi ise, bütün ehl-i dalâletin çektiği yaraları hakaik-i îmâniye ile tedavi eder.

Bütün evvelki yoldaki zulümatı dağıtır.

Bütün dalâlet ve helâket kapılarını kapatır.

Şöyle ki:

İnsanın zaaf ve aczini ve fakr ve ihtiyacını,

bir Kadîr-i Rahîme tevekkül ile tedavi eder.

Hayat ve vücudun yükünü O'nun kudretine, rahmetine teslim edip, kendine yüklemeyip, belki kendisi o hayatına ve nefsine biner hükmünde bir rahat makam bulur.

Kendisinin "nâtık bir hayvan" değil, belki hakikî bir insan ve makbul bir misafir-i Rahmân olduğunu bildirir.

Dünyayı, bir misafirhane-i Rahmân olduğunu göstermekle

ve dünyadaki mevcudat ise esmâ-i İlâhiye'nin âyineleri olduklarını ve masnuatı ise her vakit tazelenen mektubât-ı Samedâniye olduklarını bildirmekle,

insanın

fenâ-yı dünyadan

ve zevâl-i eşyadan

ve hubb-u fâniyattan

gelen yaralarını güzelce tedavi eder

ve evhamın zulümatından kurtarır.

Hem mevt ve eceli, âlem-i berzaha giden ve âlem-i bekâda olan ahbaplara visal ve mülâkat mukaddimesi olarak gösterir.

Ehl-i dalâletin nazarında bütün ahbabından bir firak-ı ebedî telâkki ettiği ölüm yaralarını böylece tedavi eder.Ve o firak, ayn-ı lika olduğunu ispat eder.

Hem kabrin âlem-i rahmete ve dâr-ı saadete ve bağistan-ı cinâna ve nuristan-ı Rahmân'a açılan bir kapı olduğunu ispat etmekle, beşerin en müthiş korkusunu izale edip, en elîm ve kasavetli ve sıkıntılı olan berzah seyahatini en leziz ve ünsiyetli ve ferahlı bir seyahat olduğunu gösterir.

Kabir ile ejderha ağzını kapatır, güzel bir bahçeye kapı açar. Yani, kabir ejderha ağzı olmadığını, belki bağistan-ı rahmete açılan bir kapı olduğunu gösterir.

Hem mü'mine der:

İhtiyarın cüz'î ise,

kendi Mâlik'inin irade-i külliyesine işini bırak.

İktidarın küçük ise,

Kadîr-i Mutlak'ın kudretine itimat et.

Hayatın az ise,

hayat-ı bâkiyeyi düşün.

Ömrün kısa ise,

ebedî bir ömrün var, merak etme.

Fikrin sönük ise,

Kur'ân'ın güneşi altına gir, îmânın nuruyla bak ki, yıldız böceği olan fikrin yerine herbir âyet-i Kur'ân birer yıldız misillü sana ışık verir.

Hem hadsiz emellerin, elemlerin varsa,

nihayetsiz bir sevap ve hadsiz bir rahmet seni bekliyor.

Hem hadsiz arzuların, makàsıdın varsa,

onları düşünüp muztarip olma.

Onlar bu dünyaya sığışmaz.

Onların yerleri başka diyardır ve onları veren de başkadır.

Hem der:

Ey insan!

Sen kendine mâlik değilsin.

Sen, kudreti nihayetsiz bir Kadîr,

rahmeti hadsiz bir Rahîm-i Zât-ı Zülcelâl'in memlûküsün.

Öyle ise, sen kendi hayatını kendine yükleyip zahmet çekme.

Çünkü hayatı veren O'dur,idare eden de O'dur.

Hem dünya sahipsiz değil ki! Sen kendi kafana dünya yükünü yüklettirerek ehvâlini düşünüp merak etme.

Çünkü onun sahibi Hakîm'dir, Alîm'dir.

Sen de misafirsin; fuzulî olarak karışma, karıştırma.

Hem insanlar, hayvanlar gibi mevcudat başıboş değiller;

belki vazifedar memurdurlar, bir Hakîm-i Rahîm'in nazarındadırlar.

Onların âlâm ve meşakkatlerini düşünüp ruhuna elem çektirme; ve onların Hâlık-ı Rahîm'inin rahmetinden daha ileri şefkatini sürme.

Hem sana düşmanlık vaziyetini alan mikroptan tâ tâun ve tufan ve kaht ve zelzeleye kadar bütün eşyanın dizginleri O Rahîm-i Hakîm'in elindedirler.

O Hakîm'dir, abes iş yapmaz; Rahîm'dir, rahîmiyeti çoktur.

Yaptığı her işinde bir nevi lütuf var.

Hem der:

Şu âlem çendan fânidir;

fakat ebedî bir âlemin levazımatını yetiştiriyor.

Çendan zâildir, geçicidir;

fakat bâki meyveler veriyor,

bâki bir Zât'ın bâki esmâsının cilvelerini gösteriyor.

Ve çendan lezzetleri az, elemleri çoktur;

fakat Rahmân-ı Rahîm'in iltifâtâtı, zevâlsiz hakikî lezzetlerdir.

Elemler ise, sevap cihetiyle mânevî lezzet yetiştiriyor.

Madem meşru daire, ruh ve kalb ve nefsin bütün lezzetlerine safâlarına, keyiflerine kâfidir. Gayr-ı meşru daireye girme.Çünkü o dairedeki bir lezzetin bazan bin elemi var.Hem hakikî ve daimî lezzet olan iltifâtât-ı Rahmâniye'yi kaybetmeye sebeptir.

Hem dalâletin yolunda sabıkan beyan edildiği gibi, esfel-i sâfilîne insanı öyle bir sukut ettiriyor ki, hiçbir medeniyet, hiçbir felsefe ona çare bulamadıkları ve o derin zulümat kuyusundan hiçbir terakkiyât-ı beşeriye, hiçbir kemâlât-ı fenniye insanı çıkaramadığı halde,

Kur'ân-ı Hakîm, îmân ve amel-i salihle, o esfel-i sâfilîne sukuttan, insanı âlâ-yı illiyyîne çıkarır.

Ve delâil-i kat'iye ile çıkarmasını ispat ediyor ve o derin kuyuyu terakkiyât-ı mâneviyenin basamaklarıyla ve tekemmülât-ı ruhiyenin cihâzâtıyla dolduruyor.

Hem beşerin uzun ve fırtınalı ve dağdağalı olan ebed tarafındaki yolculuğunu gayet derecede teshil eder ve kolaylaştırır.

Bin, belki elli bin senelik mesafeyi bir günde kestirecek vesaiti gösterir.

Hem Sultan-ı Ezel ve Ebed olan Zât-ı Zülcelâli tanıttırmakla,

insanı O'na bir memur abd ve bir vazifedar misafir vaziyetini verir.

Hem dünya misafirhanesinde, hem berzahî ve uhrevî menzillerde kemâl-i rahatla seyahatini temin eder.

Nasıl ki, bir padişahın müstakim bir memuru, onun daire-i memleketinde, hem her vilâyetin hudutlarından suhuletle ve tayyare, gemi, şimendifer gibi sür'atli vasıta-i seyahatle gezer, geçer.

Öyle de, Sultan-ı Ezelîye îmân ile intisap eden ve amel-i salih ile itaat eden bir insan, şu misafirhane-i dünya menzillerinden ve âlem-i berzah ve âlem-i mahşer dairelerinden ve hâkezâ kabirden sonraki bütün âlemlerin geniş hudutlarından berk ve burâk sür'atinde geçer, tâ saadet-i ebediyeyi bulur.

Ve şu hakikati kat'î ispat eder ve asfiya ve evliyaya gösterir.

(RNK.32.SÖZ)

Nûr-u îmân ile dünyada mânevî Cenneti bulmak

Arkadaş! Dünyanın üç vechi vardır:

Birisi:

Âhirete bakar. Çünkü onun mezraasıdır.

İkincisi:

Esmâ-i Hüsnâ'ya bakar.

Çünkü onların mektep ve tezgâhlarıdır.

Üçüncüsü:

Kasten ve bizzat kendi kendine bakar.

Bu vecihle insanların hevesatına, keyiflerine

ve bu fâni hayatın tekâlifine medar olur.

Nûr-u îmân ile dünyanın evvelki iki vechine

bakmak, mânevî bir cennet gibi olur.

Üçüncü vecih ise, dünyanın fena yüzüdür ki zâtî ve ehemmiyetli bir kıymeti yoktur.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Risale-i Nur Külliyatı / Kalp-Ruh Huzuru · Marifet Petekleri

İlgili yazılar