Arama

Başlık ve içerikte ara

O'nun Esmâ ve Sıfatlarına muhabbet etmek

6 dk

Muhabbet duygusu insana, O'nun esmâ ve sıfâtına karşı verilmiş.

O muhabbeti, sair bekâsız mevcudata verme, faidesiz mahlûkata dağıtma. Çünkü, âsâr ve mahlûkat fânidirler.

O'nun esmâ ve sıfâtın herbirisinde

binler merâtib-i ihsan ve cemâl

ve binler tabakat-ı kemâl ve muhabbet var.

Ey insan!

O'nun esmâ ve sıfâtına ait istidad-ı muhabbetini, sair bekâsız mevcudata verme, faidesiz mahlûkata dağıtma. Çünkü, âsâr ve mahlûkat fânidirler.

Fakat o âsârda ve o masnuatta nakışları, cilveleri görünen Esmâ-i Hüsnâ bâkidirler, daimîdirler.

Ve esmâ ve sıfâtın herbirisinde binler merâtib-i ihsan ve cemâl

ve binler tabakat-ı kemâl ve muhabbet var.

Sen yalnız Rahmân ismine bak ki,

Cennet bir cilvesi ve saadet-i ebediye bir lem'ası

ve dünyadaki bütün rızık ve nimet bir katresidir.

(RNK.32.SÖZ)

Güneşi tanımadıkları için, bir âyinede güneşi görse, âyineyi sevmeye başlar.

Bazı eblehler var ki, güneşi tanımadıkları için, bir âyinede güneşi görse, âyineyi sevmeye başlar. Şedit bir his ile onun muhafazasına çalışır—tâ ki içindeki güneşi kaybolmasın.

Ne vakit o ebleh, güneş, âyinenin ölmesiyle ölmediğini ve kırılmasıyla fenâ bulmadığını derk etse, bütün muhabbetini gökteki güneşe çevirir.

O vakit anlar ki, âyinede görünen güneş, âyineye tâbi değil, bekàsı ona mütevakkıf değil. Belki güneştir ki, o âyineyi o tarzda tutuyor ve onun parlamasına ve nuruna medet veriyor. Güneşin bekàsı onunla değil; belki âyinenin hayattar parlamasının bekàsı, güneşin cilvesine tâbidir.

Ey insan!

Senin kalbin ve hüviyet ve mahiyetin bir âyinedir. Senin fıtratında ve kalbinde bulunan şedit bir muhabbet-i bekà, o âyine için değil ve o kalbin ve mahiyetin için değil. Belki o âyinede istidada göre cilvesi bulunan Bâkî-i Zülcelâlin cilvesine karşı muhabbetindir ki, belâhet yüzünden, o muhabbetin yüzü başka yere dönmüş.

Madem öyledir;

‎يَابَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى de.

Yani, madem Sen varsın ve bâkisin.

Fenâ ve adem ne isterse bize yapsın, ehemmiyeti yok!

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Kuş havadadır, gölgesi yerde kuş gibi uçar görünür.

Ahmağın biri, o gölgeyi avlamaya kalkışır,

tâkati kalmayıncaya kadar koşar.

O gölgenin havadaki kuşun aksi olduğundan;

o gölgenin aslının nerde bulunduğundan haberi yok!

(MEVLÂNÂ CELÂLEDDÎN-i RÛMÎ)

Aşkın yönü nasıl düzeltilir?

Aşk-ı mecazî, aşk-ı hakikîye nasıl inkılâp eder?

Aşk, şiddetli bir muhabbettir.

Fâni mahbuplara müteveccih olduğu vakit,

ya o aşk kendi sahibini daimî bir azap ve elemde bırakır.

Veyahut o mecazî mahbup, o şiddetli muhabbetin fiyatına değmediği için, bâki bir mahbubu arattırır; aşk-ı mecazî, aşk-ı hakikîye inkılâp eder.

(RNK.9.MEKTUP)

Dünyanın fâni yüzüne karşı olan aşk-ı mecazî, eğer o âşık,

o yüzün üstündeki zeval ve fenâ çirkinliğini görüp ondan yüzünü çevirse, bâki bir mahbup arasa, dünyanın pek güzel ve âyine-i esmâ-i İlâhiye ve mezraa-i âhiret olan iki diğer yüzüne bakmaya muvaffak olursa, o gayr-ı meşru mecazî aşk, o vakit aşk-ı hakikîye inkılâba yüz tutar.

Fakat bir şartla ki, kendinin zâil ve hayatıyla bağlı kararsız dünyasını haricî dünyaya iltibas etmemektir.

(RNK.1.MEKTUP)

Nefsi mi, yoksa nefsi ve nefsin sevdiklerini vereni mi sevmeli?

Bütün lezzetlerin mahzeni nefistir.

Vücudun merkezi ve menfaatin madeni nefistir.

İnsana en karib (yakın) nefistir" diyorsun.

Pekâlâ.

Fakat, o fâni lezzetlere mukabil, lezâiz-i bâkiyeyi veren

Hâlık'ı daha ziyade ubudiyetle sevmek lâzım değil midir?

Nefis vücuda merkez olduğundan muhabbete lâyık ise,

o vücudu icad eden ve o vücudun kayyûmu olan Hâlık,

daha fazla muhabbete, ubudiyete müstehak olmaz mı?

Nefsin maden-i menfaat ve en yakın olduğu sebeb-i muhabbet olursa, bütün hayırlar, rızıklar elinde bulunan ve o nefsi yaratan Nâfi', Bâki ve daha karib olan, daha ziyade muhabbete lâyık değil midir?

Binaenaleyh, bütün mevcudata inkısam eden muhabbetleri cem ve muhabbetinle beraber mahbub-u hakikî olan Fâtır-ı Hâkîme ihdâ etmek lâzımdır.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Kâinata bedel muhabbet

Rahmânü'r-Rahîm ismiyle, hurilerle müzeyyen Cennet gibi senin bütün arzularına câmi' bir meskeni senin cismanî hevesâtına ihzar eden;

ve sair esmâsıyla senin ruhun, kalbin, sırrın, aklın ve sair letâifin arzularını tatmin edecek ebedî ihsânâtını o Cennette sana müheyyâ eden;

ve herbir isminde mânevî çok hazine-i ihsan ve kerem bulunan bir Mahbûb-u Ezelî’nin, elbette bir zerre muhabbeti kâinata bedel olabilir;

kâinat O'nun bir cüz'î tecellî-i muhabbetine bedel olamaz.

(RNK.24.SÖZ)

Güzel şeylere muhabbet Sâni'leri hesabına olmalı.

Hem güzel şeylere muhabbetin, madem Sâni'leri hesabınadır,

"Ne güzel yapılmışlar" tarzındadır.

O muhabbetin bir leziz tefekkür olduğu halde, hüsünperest, cemâlperest zevkinin nazarını daha yüksek, daha mukaddes ve binler defa daha güzel cemâl mertebelerinin definelerine yol açar, baktırır.

Çünkü,

o güzel âsârdan ef'âl-i İlâhiye'nin güzelliğine intikal ettirir.

Ondan esmânın güzelliğine,

ondan sıfâtın güzelliğine,

ondan Zât-ı Zülcelâl'in cemâl-i bîmisâline karşı kalbe yol açar.

İşte bu muhabbet bu surette olsa,

hem lezzetlidir, hem ibadettir ve hem tefekkürdür.

Dünyaya muhabbetin ise, madem Cenâb-ı Hakk'ın namınadır.

O vakit dünyanın dehşetli mevcudatı, sana ünsiyetli bir arkadaş hükmüne geçer. Mezraa-i âhiret cihetiyle sevdiğin için, herşeyinde âhirete faide verecek bir sermaye, bir meyve alabilirsin.

Ne musibetleri sana dehşet verir,

ne zevâl ve fenâsı sana sıkıntı verir.

Kemâl-i rahatla o misafirhanede müddet-i ikametini geçirirsin.

Yoksa, ehl-i gaflet gibi seversen, yüz defa sana söylemişiz ki, sıkıntılı, ezici, boğucu, fenâya mahkûm, neticesiz bir muhabbet içinde boğulur, gidersin.

(RNK.32.SÖZ)

O Güzel'den geliyor

Ne kadar iyilik ve güzellik ve nimet varsa,

doğrudan doğruya O Cemîl ve Rahîm-i Mutlak’ın

hazine-i rahmetinden ve ihsanât-ı hususiyesinden gelir.

(RNK.2.ŞUÂ)

Bu kâinattaki görünen bütün güzellikler öyle bir güzelden geliyor ki, bu mütemâdiyen değişen ve tazelenen kâinat, bütün mevcudatıyla âyinedarlık dilleriyle o güzelin cemâlini tavsif ve târif eder.

(RNK.4.ŞUÂ)

Hem madem herşeyin hakikati, Cenâb-ı Hakk'ın bir isminin tecellîsine bakar, ona bağlıdır, ona âyinedir. O şey ne kadar güzel bir vaziyet alsa, o ismin şerefinedir; o isim öyle ister.

(RNK.30.SÖZ)

Evet, bu kâinat, nihayetsiz bir hüsün ve cemâl-i sermedînin âyinesi ve cilveleri; ve kâinattaki bütün cemâl ve kemâl ve güzellikler, o sermedî hüsünden gelir ve ona intisapla güzelleşir, kıymeti yükselir.

(RNK.15.ŞUÂ)

Nasıl ki ceset ruha dayanır, ayakta durur, hayatlanır;

ve lâfız mânaya bakar, ona göre nurlanır;

ve suret hakikata istinad eder, ondan kıymet alır.

Aynen öyle de,

bu maddî ve cismânî olan âlem-i şehadet dahi bir cesettir, bir lâfızdır, bir surettir; âlem-i gaybın perdesi arkasındaki esmâ-i İlâhiye'ye dayanır, hayatlanır, istinad eder, can alır, ona bakar, güzelleşir.

Bütün maddî güzellikler kendi hakikatlerinin ve mânâlarının mânevî güzelliklerinden ileri geliyor. Ve hakikatleri ise, esmâ-i İlâhiye'den feyz alırlar ve onların bir nevi gölgeleridir.

(RNK.4.ŞUÂ)

Sâni-i Zülcemâl'in kendi Zât-ı Akdesine lâyık öyle hadsiz bir hüsn-ü cemâli var ki, bir gölgesi bütün mevcudâtı baştan başa güzelleştirmiş.

Ve öyle münezzeh ve mukaddes bir güzelliği var ki,

bir cilvesi kâinatı serbeser güzelleştirmiş ve bütün daire-i mümkinatı hüsün ve cemâl lem'alarıyla tezyin edip ışıklandırmış.

(RNK.4.ŞUÂ)

Şu kâinata nazar-ı ibretle bakıldığı vakit, vicdan ve kalb bir hads-i sadıkla hisseder ki, şu kâinatı bu derece güzelleştiren ve süslendiren ve envâ-ı mehâsinle tezyin edenin, nihayet derecede bir cemâl ve kemâlâtı vardır ki şöyle yapıyor.

(RNK.32.SÖZ)

Risale-i Nur Külliyatı / Mârifet-Muhabbet · Marifet Petekleri

İlgili yazılar