Arama

Başlık ve içerikte ara

Murakabe

13 dk

Marifetle kazanılan murâkabe

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Murakabenin hakikati Rakib'i (murakabe edeni) gözetmek ve himmetini tamamen ona çevirmektir.

Başkasından ötürü herhangi bir işten sakınan bir kimseye 'Filan adamı murakabe edip onun tarafını gözetti' denir.

Bu murakabeden gaye: kalbin bir durumudur.

O durum, marifet çeşitlerinden birinin meyvesidir. Azalarda ve kalpte birtakım ameller meydana getirir.

Hâl'e gelince, o kalbin, rakibi (murakabe edeni) gözetmesi, onunla meşgul olması, ona iltifat etmesi,

onu mülahaza etmesi ve ona dönmesidir.

Bu hâli meyve olarak veren marifet,

Allah'ın

kalplerdeki gizliliklere muttali olduğunu,

kulların amellerini murakabe ettiğini,

her nefsin yaptığını tesbit etmek suretiyle o nefsin üzerinde kâim olduğunu bilmektir.

Allah hakkında bedenin görünür kısmının insanlara açık olduğu gibi hatta bundan daha açık bir şekilde kalbin sırlarının Allah'a açık olduğuna inanmaktır.

İşte bu marifet yakine dönüştüğünde yani şüpheden uzak olduğunda kalbe galebe edip kalbi kontrol altına alır.

Evet ölümü bilmek gibi birtakım ilim vardır ki içinde şek ve şüphe olmadığı halde kalbe galebe çalmaz.

Marifet bu şekilde kalbi istila ettiğinde, kalbi murakabe edenin yönüne çeker, kalbin himmetini murakabe edene çevirir!

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}

Murakabenin üst seviyesi

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Kalp, celâli düşünmekte tamamen dolar, Allah'n heybeti altında kırılır. Orada asla başkasına bakma imkânı kalmaz.

Çünkü o sadece kalpte tahakkuk eden bir murakabedir. Azâlar ise, onlar mübahlara bile bakmaktan muattal olurlar. Nerde kaldı mahzurlulara bakmak?

Azalar taatlarla harekete geçirildiğinde, kendileriyle iş görülen aletler gibi olurlar.

Artık doğruluk yolları üzerinde korumasında herhangi bir tesbit ihtiyacı kalmaz. Bilakis çobanın tamamını elde eden, güdüleni düzeltir. Kalp ise, çobandır. Ne zaman ki mâbud ile dolarsa, azâlar, zorluk olmaksızın istikamet üzerinde cereyan eden aletler olur.

Bu kimse himmeti bir olan ve dolayısıyla Allah Teâlâ tarafından diğer himmetlerin (derdin)den korunan bir kimsedir.Bu dereceye vâsıl olan bir kimse, bazen halktan gafil olur.

Öyle ki gözlerini açtığı halde yanında hazır olanı görmez. Kulağında sağırlık bulunmadığı halde kendisine söylenileni dinlemez. Bazen mesela oğlu yanından geçer, oğluyla konuşmaz.

Hatta seleften bazısının üzerinde, bu hâl cereyan ediyordu. Kendisini kınayan bir kimseye dedi ki:

"Yanından geçerken beni dürt!'

Bu durum, uzak sayılacak bir durum değildir; zira sen bunun benzerini dünya sultanlarını tâzim eden kalplerde bile görürsün(!) Hatta sultanın hizmetkârları, sultanlara kalplerini şiddetli bir şekilde kaptırdıklarından, sultanların meclislerinde başlarından geçenlerin farkında olmazlar.

Hatta bazen kalp basit bir işle meşgul olur, o hususta düşünceye dalıp gider. Çoğu kez varmak istediği yeri geçer ve peşine düştüğü işi unutur!

Abdülvahid b. Zeyd`e (Basra'lı bir âbiddir) şöyle soruldu:

"Sen bu zamanda haliyle meşgul olup da halktan uzaklaşan birini biliyor musun"?

Cevap olarak dedi ki:

"Ben bilmiyorum! Ancak bildiğim bir kişi vardır.

O da şu saatte sizin yanınıza gelecek'.

Bu sözünden az bir zaman sonra Utbetü'l-Gulam içeri girdi.

Abdülvahid b. Zeyd ona dedi ki: .

"Ey Utbe! Nerden geliyorsun?"

"Filan yerden geliyorum" dedi.

Onun geldiği yol çarşıdan geçerdi.

Abdülvahid ona

"Yolda kimlerle karşılaştın?" dedi.

O "Hiç kimseyi görmedim!" dedi.

Hz. Yahya bir kadının yanından geçti. Kadını iteledi.

Kadın yüz üstü yere düştü.

Bunun üzerine Yahya'ya (a.s)

"Niçin böyle yaptınız?" dediler.

Hz. Yahya

"Ben onu duvar sandım!" diye cevap verdi.

Bir kişi şöyle anlatıyor:

"Ok ile yarışan bir cemaatin yanından geçtim.

Biri onlardan uzak oturuyordu. Yanına vardım.

Onunla konuşmak istedim.

Bana dedi ki:

-"Allah'ın zikri daha hoştur".

-"Tek başınasın"!

- "Beraberimde Rabbim ve iki melek vardır"!

- "Şu kişilerden hangisi yarışı kazandı"?

-"Allah kimi affetmişse o"!

- "Yol nerede"?

Göğe doğru işaret ederek kalkıp yürüdü ve şöyle dedi:

"(Ey rabbim!) Senin kullarının çoğu senden uzaktır"!

İşte bu, Allah'ın müşahedesiyle kalbi dolan bir kimsenin sözüdür.

Bu kimse ancak Allah'tan konuşur. Ancak Allah yolundaki konuşmayı dinler. Bu bakımdan böyle bir kimse dil ve azalarının murakabesine muhtaç değildir; zira onlar ancak onda bulunan mânâ ile hareket ederler!

Şibli, Ebu Hüseyin en-Nüri itikâfta iken huzuruna vardı.

Onu sakin, görünüşü güzel ve hareketsiz bir halde gördü. Kendisine

"Sen bu sükûnet ve murakabeyi nerden aldın?" diye sordu.

Ebu Hüseyin

"Bizim bir kedimiz vardı, ondan! O kedi avlanmak istediğinde deliğin kapısında nöbet bekler, kılı dahi kıpırdamazdı" dedi.

Ebu Abdullah b. Hafif şöyle anlatır: Mısır'dan çıkıp Ebu Ali el-Ruzubari'yi ziyaret etmek için, Ramle'ye gitmek istedim.

Zahid diye bilinen Mısırlı İsa b. Yunus bana dedi ki:

"Sur'da (Şam'da bir yerdir), bir genç ile bir ihtiyar vardı.

İkisi murakabe hali üzerinde bir araya gelmişlerdi.

Eğer onlara gidersen onlardan istifade edersin!

Bu söz üzerine aç ve susuz olduğum, belime bağlı bir bez ve omuzlarımda birşey olmadığı halde, Sur'a gittim, camiye girdiğimde kıbleye yönelmiş oturan iki şahıs gördüm.

Kendilerine selâm verdim. Bana cevap vermediler.

İkinci, üçüncü defa selâmı tekrarladım. Yine selâmıma karşılık vermediler.Bunun üzerine,

'Neden benim selâmımın cevabını vermiyorsunuz!" dedim.

Bunun üzerine, genç olanı, başını kaldırarak bana baktı ve şöyle dedi:

"Ey Hafif'in oğlu! Dünya azdır.

Azdan da ancak azı kalmıştır.

O halde, azdan çoğu edin!

Ey Hafif'in oğlu! Senin meşguliyetin ne az imiş ki boşalıp bizimle birleşmeye vakit buldun"?'

O bu sözüyle beni tesiri altına aldı! Sonra başını önüne eğerek murakabeye daldı! Ben onların yanında öğle ve ikindiyi kılıncaya kadar kaldım. Dolayısıyla açlığım, susuzluğum ve yorgunluğum kalmadı.

İkindi zamanı olunca şöyle dedim:

"Bana nasihat et!'

Bunun üzerine başını bana doğru çevirerek şöyle dedi:

"Ey Hafif'in oğlu! Biz musibetzedeleriz. Bizde nasihat dili yoktur".

Böylece onların yanında üç gün kaldım. Ne yedim, ne içtim, ne uyudum. Onların da birşey yediğini ve içtiğini görmedim.

Üçüncü gün olunca kalbimden dedim ki:

'Bunların ikisine yemin verdireyim ki bana nasihat etsinler! Umulur ki onların nasihatlarından faydalanırım!"

Bunun üzerine genç, başını kaldırıp bana şöyle dedi:

"Ey Hafif'in oğlul Görünüşü sana Allah'ı hatırlatan, heybeti kalbine düşen, diliyle değil, fiiliyle sana nasihat eden bir kimsenin arkadaşı ol! Selam sana! Kalk! Bizden ayrıl!"

İşte bu, kalplerine Allah'ın iclal ve tâzimi galebe çalmış, kalplerinde Allah'tan başkasına yer kalmamış ve murakabeye dalmış kimselerin derecesidir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}

Neden,nasıl,kim için yaptın!

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Her kulun üzerinde Allah'ın hükmü (şudur ki) o kul bir şeyi yapmak istediğinde nefsini murakabe etmeli, azalarıyla çalışmak istediğinde kendisini kontroldan geçirmelidir.

Ne kadar küçük olursa olsun, kulun hareketlerinin her birinde, kul için üç defter neşredilir:

Birinci defter neden?

İkinci defter `nasıl?

Üçüncü defter de "kim için?" defteridir.

Neden'in mânâsı; 'Neden bunu yaptın?

Acaba Mevlân için bunu yapmak, senin üzerine farz mıdır? Veya hevâ-i nefsin için mi buna meylettin?

Eğer kişi, bu sualden kurtulursa; yani o hareketi yapmak Mevlâsı için gerekli ise, (bu takdirde) ikinci defterden sorulur.

Bu bakımdan kendisine denilir ki: "Sen bunu nasıl yaptın? Zira Allah'ın her amelde bir şartı ve bir hükmü vardır.

O şart ve hükmün kaderi, vasfı ve sıfatı.

Bu bakımdan ona şöyle denir: 'Sen nasıl yaptın?

Kesin bir ilimle mi? Yoksa cehalet ve zanla mı?"

Eğer kişi, bu sualden kurtulursa üçüncü defter açılır.

O da ihlasın istenilmesidir. Bu bakımdan kendisine şöyle denir:"Bunu kim için yaptın?

Acaba sırf Allah'ın cemâli ve La ilahe illallah sözüne vefa göstermek için mi yaptın? ki o zaman senin ecrin Allah'a düşer veya mahlukların görmesi için mi yaptın?

Eğer öyleyse ecrini o kimseden al! Veya acelece verilen dünyayı elde etmek için mi yaptın ki bu takdirde dünyadan olan nasibini sana tam olarak veririz veya unutarak, gaflet halinde mi yaptın ki bu takdirde senin amelin yanar, çaban boşa gider ve ecrin yok olur.

Eğer benim gayrim için bunu yapmışsan benim azabıma ve ikabıma müstehak olursun.

Zira benim kölemdin, verdiğim rızkı yer, benim nimetimle yaşardın. Sonra benden başkasına çalışırdın.

Beni dinlemedin, oysa şöyle demiştim:

"Allah'tan başka taptıklarınız sizin gibi kullardır". (A'raf/194)

"Sizin Allah'tan başka taptıklarınız size rızık veremezler.

Siz rızkı Allah'ın katında arayın. O'na ibadet edin ve O'na şükredin". (Ankebüt/17)

"İyi bilin ki, hâlis (katıksız) din yalnız Allah'ındır".

(Zümer/3)

Kul, bu sorulara muhatap olacağını ve bu kınamalara maruz kalacağını bildiğinde sorguya çekilmeden önce nefsini sorguya çeker. Sorulan suallere cevaplar hazırlar.

Kulun cevabı, doğru olmalıdır.Bunun için de tedkik ettikten sonra yapmalı veya yapmamalıdır. Düşündükten sonra ancak parmağını veya kirpiklerini kıpırdatmalıdır.

Hz. Peygamber (s.a) Hz. Muaz'a hitaben şöyle demiştir:

"Kişi, gözüne çektiği sürmeden, parçaladığı çamurdan ve kardeşinin elbisesine dokunmasından bile sorulacaktır".

Hasan Basri (r.a) şöyle demiştir:

"Ashab-ı kiramdan biri bir sadaka vermek istediğinde önce tedkik eder. Eğer Allah içinse verirdi".

Niyetinin ve himmetinin yanında durup düşünen bir kula Allah rahmet eylesin! Eğer niyeti Allah için ise (bu takdirde) düşündüğünü yapar. Eğer Allah'tan başkası için ise yapmaz.

Sa'd (r.a), Selman-i Fârisî'ye (r.a) şöyle nasihat etmiştir:

"Kasdettiğin zaman kasdının yanında Allah'tan kork"!

Muhammed b. Ali (r.a) şöyle demiştir:

"Mü'min bir kimse bir işi yapmak istediğinde duraklar, yavaşça hareket eder. Niyetini tedkik eder. Gece odun toplayan bir kimse gibi değildir".

İşte bu, murakabe mertebesine ilk bakıştır. Bu bakıştan ancak kuvvetli ilim,amellerin sırlarını, nefislerin gizliliklerini ve şeytanın hilelerini çözen bir marifet sahibi kurtulabilir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}

Murâkabe (Kalbiyle Allah'a kavuşma ve her işinde O'na uyma)

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Murâkabe, mârifetin kalbde uyandırdığı bir hâldir.

Bu hâl, âza ve kalbde ameli doğurur.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.717}

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Muhammed b. Ali et-Tirmizi:

"Murâkabeni,bakışlarını senden ayırmayan için;

şükrünü, nimetlerini senden eksik etmeyen için;

tâatini, kendisinden bir an bile müstağni olamayacağın için;

saygı ve huşûunu da, hükümranlığının elinden bir vakit çıkamayacağın için yap" demiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.716}

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Murakebe, kendi hareket ve kuvvetinden çıkmaktır.

Nitekim ölüm, o fenaya erişmektir.

İşte âşık, Mevla'sının mevhibelerine ve lütfuna mazhar olur. Masivasından yüz çevirip, O'nun istekleri denizinde yüzer.

Nihayet Mevla'sı rahmetinden kendi nefsine öyle bir nur parlar ki, onunla bir anda, insanların ve cinlerin amellerinin semeresini bulur

Otuz sene riyazetle gitmeyen nefs-i emmarenin zulmeti kalkar. Seyyiati hasenata döner.

Belki ebrann hasenatı, iyi ve sevap işleri, ona günah gibi gelir.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme)

Bir soru,bir cevap

Bâyezîd-i Bistâmî'ye

"Bulunduğunuz şu derecelere nasıl kavuştunuz?" diye kendisine sordular.

Cevâbında buyurdu ki:

"Her yerde Allahü teâlânın gördüğünü ve bildiğini düşünüp, edebe riâyet etmekle." buyurdu.

Murâkabe: Allah'ın kulunu her an gözetlediğinin farkında olma şuuru

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Hikâye olunuyor ki:

Bir şeyhin genç bir talebesi vardı. O zat bu talebesine ikram eder, kendisini diğer talebelerinden önde tutardı.

Arkadaşlarından bazısı şeyhe dedi ki:

"Biz ondan daha yaşlı olduğumuz halde, nasıl (bizden daha fazla) ona ikram edersin"?

Bunun üzerine şeyh birkaç kuş istedi.

Onların herbirine bir kuş ve bir bıçak verdi ve dedi ki:

"Sizden herbiriniz kendisini kimsenin görmediği bir yerde kuşu kesip getirsin"!

O gence de bir kuş ve bıçak verip diğerlerine dediğini ona da söyledi.

Diğer talebeler kuşları kesip getirdiler, genç ise kuşu diri olarak getirdi.

Şeyh, gence

"Arkadaşların gibi neden kuşu kesmedin?" dedi.

Cevap olarak dedi ki:

"Hiç kimsenin beni görmediği bir yer bulamadım.

Zira Allah her mekanda beni görüyordu"!

Bu cevap üzerine, arkadaşları, gencin bu murakabesine hayran kaldılar.

Şeyhe hitaben:

"Bu arkadaşımız kendisine ikram etmene daha layıktır" dediler.

Hikâye olunuyor ki; Zeliha, Yusuf (a.s) ile başbaşa kaldığında kalkıp evde bulunan bir putun yüzünü bir perde ile örttü.

Yusuf (a.s) bu hareketinden dolayı Zeliha'ya dedi ki:

"Ne o cansız bir şeyden utanıyorsun da Cebbâr olan sultanın görmesinden utanmıyor musun?"

Bir genç bir cariyeden nefsini istedi.

Cariye ona dedi ki:

"Sen utanmaz mısın"?

"Kimden utanayım! Beni yıldızlardan başka kimse görmüyorki!"

"Acaba o yıldızları yaratan nerededir"?

Bir kişi Cüneyd-i Bağdadiye şöyle sordu:

"Gözümü haram bakıştan nasıl koruyayım"?

"Her şeyi görenin sana bakışının, senin bakışından daha önce olduğunu bilmekle"!

Cüneyd el-Bağdadi şöyle demiştir:

"Murakabeyi ancak Rabbinden gelen nasibinin yok olmasından korkan bir kimse tahakkuk ettirir".

Sehl et-Tüsteri şöyle demiştir:

"Kalp, kulun nerede olursa olsun Allah'ın kendisini gördüğünü bilmesinden daha üstün ve daha şerefli bir şeyle süslenmemiştir".

Zâtın birine,

"Allah onlardan hoşnut olmuştur, onlar da O'ndan hoşnut! İşte bu Rabbinden korkanlara mahsustur". (Beyyine/8) ayetinin mânâsı sorulduğunda şöyle demiştir:

"Bunun mânâsı, işte bu, Rabbinin (müşahedesini) gözeten, nefsini hesaba çeken, varacağı yer için azıklanan kimsedir"!

Zünnûn-i Misri şöyle demiştir:

"Yalnız kaldığın zaman 'Ben yalnızım, beni kimse görmüyor' deme.

Allah ın seni murakabe ettiğini unutma! Bir an bile Allah'in senden gåfil olduğunu, senin gizlediklerini bilemeyeceğini sanma! Günlerin süratle geçtiğini, bekleyenler için yarının çok yakın olduğunu görmüyor musun?!"

Firkad es-Senci şöyle demiştir:

"Münafık kişi etrafına bakar, kimsenin kendisini görmediğini sandığında kötülüğe dalar.

O ancak insanlara bakar, Allah'a aldırmaz"!

Abdullah b. Dinar şöyle demiştir:

"Ömer b. Hattab ile beraber Mekke'ye doğru yola çıktık. Yolun ortasında geceledik. Hz. Ömer'in yanına dağdan bir çoban inip geldi.

Hz. Ömer, çobana şöyle dedi:

"Ey çoban! Şu sürüden bana bir koyun sat!"

"Ben köleyim"!

"Efendine Kurt onu yedi!" dersin.

"O halde, Allah nerede"!

Bu söz üzerine Hz. Ömer ağladı! Sonra ertesi gün efendisinin yanına giderek onu satın alarak azad etti ve şöyle dedi:

"Dünyada bu sözün seni azad etti. Ümit ederim ki bu söz ahirette de seni azad etsin"!

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}

Her dâim Allah ile beraber olmak

O,hiçbir şeyin Hakk'dan meşgul etmediği kimsedir.

İbrahim Hakkı (r.a) diyor ki;

Ârif olanlar şunlardır ki,

konuşsalar O'ndan bahsederler,

amel etseler, O'nun için ederler.

İsteseler, O'ndan isterler.

Rağbet etseler, O'na ederler.

Sâdıklar ve sâbıklar onlardır.

Ârif, kendisini hiçbir şeyin Hakk'dan meşgul etmediği kimsedir. Bir an huzûrdan gaflete gitmez.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)

Mârifet, mâsivâdan kurtulmaktır.

O'nunla gönül hayatını bulmaktır.

Muhabbetullah, mâsivâyı yakan ateştir.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.768-777)

Ey aziz!

Ehlullah demişlerdir ki, Allahü Teala'ya muhabbet, bütün varlığı ile O'na dönmektir.

Muhabbetullah, Allah'dan başkasını unutmaktır.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme)

Bir sıddik bin sene Allahü Teâlâ'ya yüzünü dönse,

sonra O'ndan bir an yüz çevirse, kaybettiği kazandığından çoktur.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.863)

Allahü Teâlâ'yı seven, gece gündüz O'nu zikr eder, fikreder. Zira seven, sevdiği şeyi ve kimseyi, sevdiği kadar zikr eder, anar.

(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.797-798)

İmam Gazâli (r.a) diyor ki;

Sevginin alâmetlerinden birisi de, dâima kalbi ve dili ile Allah'ı hatırlayıp, O'nun azâmetini düşünerek O'nu zikretmektir. Zira, bir şeyi çok seven onu çok anar.

Demek ki,Allah'ı sevmenin alâmeti,

O'nun zikrini sevmek,

kelâmı olan Kur'ân'ı sevmek,

Peygamberini ve O'na nisbet edilen her şeyi sevmektir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.596}

Sıddîk-i Ekber (R.A.):

"İhlâs ile Allah sevgisini tadan kimseyi bu muhabbet, dünya meşgalesinden alıkor ve herkesten vahşet ettirir"demiştir.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.598}

Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;

Asıl ölü, dünyada yaşıyor olsa da Rabb'inden gaflet eden kimsedir. O, hayatını nefsinin arzularına, hazlarına, saçmalıklarına harcayıp dururken, hayatının ona ne gibi bir yararı olabilir ki?

O kimse, görünüşte yaşıyorsa da mânen ölüdür.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.418)

Allah sevgisi bir kulun kalbine yerleşince, O'na yakınlık duyar ve kendini O'ndan alıkoyan şeylerden kaçar.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.39)

Kul kendisini Allah'a adayınca her halinde Allah'la beraber olur. Allah onu değiştirir, halden hâle koyar.

O, bütün varlığı ile sûretten kurtulup mânâ oluverir.

Bütün varlığıyla îmân, yakîn, marifet, yakınlık ve müşâhede olur.

Gecesi olmayan bir gündüz, karanlığı olmayan bir aydınlık hiç bulunmayan bir duruluk, benlikten uzaklaşmış bir kalp, kalpten uzaklaşmış bir sır, varlığı kalmamış bir yokluk olur. İnsanların gözünden ve kendi gözünden uzaklaşıp kaybolur.

(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.156)

Mevlâna (r.a) diyor ki;

Ey köle!

Eğer sen efendini tanısaydın,

nefsin gururundan gönlünü boşaltırdın.

Eğer, efendini iyice tanımış olsaydın,

ondan başkasıyla bir lahza meşgul olmazdın.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 4.S.319)

İnsan, ilâhi aşkla öyle mest olmalı ki, hiçbir şeyden haberi olmamalıdır.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 2.S.58)

Eğer Senden başkasını ümit edersem,

ümitsizliğe düşeyim.

Eğer varlığım Senin için değilse,

o varlık yıkılsın, harab olsun.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.190)

Sevgili, gönlümde yalnız sen varsın, Senden başkası benim için kerpiç gibidir, taş gibidir, kaya gibidir.

(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.57)

Allah Dostları / Allah'a Kurbiyyet · Marifet Petekleri

İlgili yazılar