Allah için çabalayanlar
Onların gönüllerini kıranlara ne yazık!
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allah, sıddıkların terbiyesini küçüklükten büyüyünceye kadar üzerine almıştır. Onlara sıkıntılar verip, onların sabredişini her gördüğünde Allah'a yakınlıkları artar.
Sıkıntılar onları ezemez, arkalarından da yetişemez.
Sıkıntılar yürürken onlar kuşların kanatları üzerinde giderler. Sıkıntılar onlara nasıl yetişsin?
Onların gönüllerini kıranlara ne yazık!
Allah böylelerine öfkelenir ve onları yoksun bırakır.
Yazık, gerçekten çok yazık.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.247)
Allah'ın emrine uymayan, Allah Teâlâ hesabına yapılmayan hiçbir şeye ölürüm de baş eğmem.
Elmalılı Hamdi Yazır diyor ki;
"Kâinatta ben Allah'tan başkasına hürriyetimi veremem ve ancak ona ve onun emrine boyun eğerim, itaat etmeyi sever, isyandan nefret ederim, iyiliğe koşar, kötülükten sakınırım, iyiliğin başını da hakta bilirim.
Allah'ın emrine uymayan, Allah Teâlâ hesabına yapılmayan hiçbir şeye ölürüm de baş eğmem.
Çünkü ben yoktum O beni var etti ve terbiye edip bana hürriyet verdi. Bu can, bu vicdan ve bu hürriyet bende O'nun bir emanetidir. Bunu yapan isterse sonsuz defalar daha yapabilir.
Bundan dolayı onun yolunda her şeyi feda ederim. Dilediği zaman alacağı canımı da feda ederim. İstediği zaman yıkıp, istediği zaman yapabileceği dünyaları da feda ederim.
Bu uğurda acılara katlanır, iyilik ve haksızlıklara göğüs gererim. Katlanamaz, geremezsem ölürüm. Onun emri; zaten öleceğim. Ölürsem de böyle bir imanla, böyle bir dostlukla ölürüm. Başlangıcım toprak, sonum toprak olur. Allah'tan gelir Allah'a giderim.
İşte ben Allah' ın böyle bir kuluyum. Kendime kalırsam bir hiçim, O'na bağlanmakla herşeyim..."
diyebilmek ve buna içten bağlı olmak ne kadar büyüktür. Ve insan için bundan daha büyük bir kuvvet, bir yücelik nasıl düşünülebilir?
Gerçekten diyerek Livâü'l-hamd (peygamber sancağı) altında toplanan ve yirmi otuz sene içinde Allah'ın yüceliğini bütün kâinata yayan ve ispatlayan ilk müslümanlar bütün bu duygu içinde idiler.
Bu duyguyu kaybedenler de dünyaya boyun eğdiler. Şüphesiz ki, bu antlaşma ağır bir yüktür. Fakat Hakk'ın yüceliği karşısında hak edilecek yücelik de hafiflikle elde edilecek ve erilecek bir hedef değildir.
(Elmalılı Tefsiri.Fatiha)
Fitneler çoğaldığı zaman ecir iki katı
Ebu Musa el-Eş'ârî (r.a) Humus'taki Yuhanna kilisesinin namaz kıldı.Çıktı. Allah'a hamdetti ve şöyle dedi:
"Ey insanlar! Bu zamanda Allah (c.c) için çabalayanın mükâfâtı bir ecirdir. Öyle bir zaman gelecek ki Allah (c.c) için çabalayanın mükâfâtı iki ecir olacaktır".
(Fitnelerin çokluğundan ötürü sevap ikiye katlanacak)
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:407)
Hakk Teala'ya hizmet, gerektiğinde iradeyi ve lezzetleri terk edip, zahmetlere katlanmaktır.
Mevlâna (r.a) diyor ki;
"Aşk nedir"? diye sorarlarsa de ki:
Aşk dileği,isteği, yapıp yapmama arzusunu,
iradeyi terketmektir.
İhtiyarı terk etmeyenlerde hayır yoktur,
iyi insan değildir.
(Mevlâna. Dîvân-ı Kebîr/ Seçmeler. Cild 1.S.225)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Kendi iradenden yüz çevir ki Hakk'ın iradesini elde edesin. Sevmenin şartlarından biri de, kişinin istek ve iradesini terk etmesidir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.325)
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Muhakkak ki sen, bütün hevânı ve iradeni inkar etmedikçe
Allah seninle birlikte olmaz.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.747)
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
Allah sevgisi) nefsin arzûları ile denenir.
Yâni, sevgilisi için arzûlarından vaz geçip geçmediği aranır.
Bazen sevgi o kadar ileri gider ki, sevgilisi için kendinin bütün istek ve arzûlarını fedâ eder. Zirâ sevginin derecesi, sevgili uğrunda diğer sevdiklerinden vaz geçmekle ölçülür.
Sevgi gönlünü tamamen kaplamışsa, artık o gönüle başka bir sevgi sığmaz. Sevgilisi uğruna diğer sevgililerin hepsini fedâ eder.
Hz.Ebû Bekir (R.A.) gibi….
Allah'a olan sevgisi karşısında bütün varlığından ayrıldı ve kendisinde hiç bir şey bırakmadı. En sevgili kızını Resûl-i Ekrem'e verdiği gibi, bütün varlığını da Allah uğrunda infak etti. Sevginin en üstün derecesi budur.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.413}
İbrahim Hakkı (r.a) şöyle dedi;
Hakk'ın aşkından başka olan her zevk ve safâ,
bela ve cevr û cefâdır.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme)
İbrahim Hakkı (r.a) şöyle dedi;
Hakk Teala'ya aşk, lezzetleri terk edip,
zahmetlere katlanmaktır.
Âşık, aşk lezzetini almış, cihan lezzetlerinden geçmiştir.
(İbrahim Hakkı Hz. Mârifetnâme.S.832)
Allah'ı sevenler, sadece O'na râzı olmuşlardır,
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Allah'ı sevenler,
sadece O'na râzı olmuşlardır,
sadece O'dan dilemişler
ve O'nun dışındakilerden yüz çevirmişlerdir.
Fakirlik acısı onlar katında tatlılaşmıştır.
Onlar,
zenginliği fakirlikte,
nimetleri hastalıklarda,
sıcaklığı yalnızlıkta,
yakınlığı uzaklıkta,
huzuru güçlük çekip yorulmakta bulmuşlardır.
Ey sabredip rızâ gösterenler!
Ey nefislerinden ve arzularından vazgeçip fani olanlar!
Size ne mutlu!
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.148)
"Ümmetim ümmetim" diyenler!
Acabâ kıyâmet gününde, bunca insanın hâli ne olur?
Bâyezîd-i Bistâmî zamânında binlerce velî vardı.
Hepsi de ibâdet, riyâzet, keşif ve kerâmet sâhibi idi.
Fakat asrın kutupluğu, ümmî bir demircinin üzerinde idi. O bu işin sır ve hikmetine karşı hayretler içindeydi. Çoluk çocuğunun nafakası için geceli gündüzlü örs başından ayrılmayan demirciyi görmek istedi.
Bir gün dükkânına gitti. Selâm verdi. Onu görünce, çocuklar gibi sevindi. Ellerine sarıldı, uzun uzun öptü ve ondan duâ ricâ etti.
Henüz keşif âlemine girmemiş olduğu için kendi makâmından habersizdi.
Ondan duâ isteyince dedi ki:
"Ben senin ellerinden öpeyim de, sen bana duâ et!
Sizin duânıza muhtaç olan benim!"
O ise şöyle cevap verdi:
"Benim sana duâ etmemle, içimdeki dert hafiflemez ki!"
Bunun üzerine o da;
"Derdin nedir? Söyle bir çâre arayalım?" dedi.
"Acabâ kıyâmet gününde, bunca insanın hâli ne olur? Bunu düşünmekten, buna yanmaktan başka derdim yok." dedikten sonra hüngür hüngür ağlamaya başladı.
Bâyezîd-i Bistâmî'yi de ağlattı. O vakit içinden;
"Bunlar nefsim, nefsim diyenlerden değil, ümmetim ümmetim diyenlerdendir." diyen bir ses duydu.
Hemen içindeki hayret silindi. Kutupluk makâmının bu demirciye niçin verildiğini sezdi. Anladı ki, böyleleri, sevgili Peygamber efendimizin kalbine her an bağlıdır. Onun hakîkatine mazhardır.
Demirciye dedi ki:
"İnsanların azap çekmesinden sana ne?"
Demirci de;
"Bana mı ne? Benim fıtratımın mayası, şefkat suyuyla yoğurulmuştur. Cehennem ehlinin bütün azâbını bana yükleseler de, onları bağışlasalar, ben saâdete ererim ve derdimden kurtulurum." dedi.
İslâm ayak altında sürünsün mü nihâyet?
Yâ Rab, bu ne hüsrândır, İlâhî, bu ne zillet?
Mazlûmu nedir ezmede, ezdirmede ma’nâ?
Zâlimleri adlin, hani, öldürmedi hâlâ!
Cânî geziyor dipdiri... Can vermede ma’sûm!
Suç başkasınındır da niçin başkası mahkûm?
Lâ-yüs’el’e binlerce suâl olsa da kurban;
İnsan bu muammalara dehşetle nigeh-ban!
Eyvâh! Beş on kâfirin îmânına kandık;
Bir uykuya daldık ki: Cehennemde uyandık!
Mâdâm ki, ey adl-i İlâhî yakacaktın...
Yaksaydın a mel’unları... Tuttun bizi yaktın!
İslamı elinden tutacak, kaldıracak yok...
Nâ-hak yere feryâd ediyor: Âcize hak yok!
Yetmez mi musâb olduğumuz bunca devâhî?
Ağzım kurusun... Yok musun ey adl-i İlâhî!
4 Cemâziyelevvel 1331
28 Mart 1329
(10 Nisan 1913M.ÂKİF ERSOY
Allah Dostları / Allah için Hayat · Marifet Petekleri