Arama

Başlık ve içerikte ara

Çekilen işkenceler

12 dk

Ammar Bin Yasir (r.a)

İslam'ın ilk şehit çocuğu olma şerefine kavuşan Ammar Bin Yasirin (r.a.) hayatı.Ammar Bin Yasir radıyallahu anh imanda azmin ve sebâtın sembolü bir yiğit!..

İnancı uğruna gösterdiği fedakârlıklar, İslâm'ın yüceliğinin bir vesikası olan kahraman!... Fedakârlığın imanın özü olduğunu gösteren ilk şehit çocuğu...Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin; "Cennet üç kişiye müştaktır. Ali, Ammar ve Selman." iltifatına mazhar Cennetlik bir insan!...

Babası Yasir, Yemenli Kahtânî kabilesinin Ans kolundandır. Kaybolan kardeşini aramak için Mekke'ye geldi. Benî Mahzum kabilesinden Ebû Huzeyfe Bin Muğire'nin himayesine girdi. Sümeyye adındaki câriyesi ile evlendi. Bu evlilikten Ammar dünyaya geldi.

Ebu'l-Yekzan künyesiyle anılan Ammar Bin Yasir, Erkam'ın evinde Suheyb ile birlikte otuzuncu müslüman olarak İslâm'la şereflendi. Kısa bir müddet sonra babası Yasir ve annesi Sümeyye hatun da müslüman oldular.

YASİR AİLESİNE YAPILAN İŞKENCELER

İslâm'ın ilk günleri zorlu günlerdi. İlk Müslümanlar da zor zamanı yaşayan insanlardı. Zira müşrikler İslâm'a girenleri tehdit eder, himâyesiz kimseleri de işkence altında inletirlerdi. Yasir ailesi bu iniltileri bu acıları gönüllerine gömen ve müşriklerin en ağır işkencelerine karşı kahramanca direnen yiğitlerdir.

Kalbi kararmış, gözü dönmüş, zâlimler Yasir ailesine akla-hayale gelmeyecek cehennemî işkenceler yaptılar. Güneşin en kızgın saatlerinde üçünü birden çölün kavurucu kumlarına gömdüler. Üzerlerine, derileri kavlatan kor parçası kayaları koydular. Fakat kalplerinden imanlarını alamadılar.

Fahr-i Kâinat sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz her gün Yâsir ailesinin yanına giderdi. Onlara manevî kuvvet, rûhî direnç verirdi. Bir ziyaretinde Ammar (r.a.) Resûl-i Ekrem (s.a.) Efendimize: "Yâ Rasûlallah işkence son haddine vardı." dedi:

İki Cihan Güneşi Efendimiz de ona: "Sabret ey Ebü'l-Yekzan!... Sabrediniz ey Yâsir ailesi!.. Size vadedilen yer Cennettir." buyurdu. Onlara yüce hedefler göstererek acılarına, dertlerine ortak oldu.

Yine bir gün Resûl-i Ekrem (s.a) Efendimiz, Ammar (r.a)'ın yanına uğradı. Ateşle dağlayarak ona azap ettiklerini gördü. Mübarek eliyle başını sıvazladı ve:

"Ya Rab!.. Bu ateşi İbrâhim'e berd ü selâm buyurduğun gibi Ammar'a da serin ve zararsız eyle." diye dua etti.

Ne dehşet verici, ne yürek dağlayan bir hadise! Hangi yürek dayanabilir buna? Amma ilâhî irâde böyle... Kader çerçevesi böyle çizilmiş. Bir mücâdele vermek gerekiyor. Allah Teâlâ kulunda bu gayreti görmek istiyor.

Buyuruyor ki: "Yoksa Allah içinizden cihat edenleri belli etmeden, sabredenleri ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi sandınız?" (Al-i İmran: 142)"

"İnsanlar, imtihandan geçirilmeden sadece iman ettik demeleriyle bırakılacaklarını mı sandılar?" (Ankebût; 2)

İLK ŞEHİT ÇOCUĞU

Yâsir ailesi gün geçmezdi ki işkenceye tâbi tutulmasın. Müşrikler, Sümeyye hatunu iki devenin arkasına bağlayarak yerlerde sürüklediler. Ebu Cehil ve avânesi, kamçı vurarak işkence ettiler. O gün anne ve babası ikisi birden şehadet şerbetini içti. Tenleri kızgın çölde kaldı. Ruhları ise Cennete uçtu.

İslâm'ın ilk şehitleri olarak tarihe geçen Yâsir ailesi kıyamete kadar gelecek mü'minlere bu davranışlarıyla tükenmeyen bir şeref, bir asâlet bıraktılar.

Ammar (r.a) kendine yapılan zulüm ve cefaya direnmeye devam etti. Bir gün yine ona aklını kaybedesiye, soluğu kesilinceye, derileri soyuluncaya kadar çok ağır işkence yaptılar. Putlarını hayır ile yâd etmedikçe bırakmayacaklarını söylediler.

O da ölümden kurtulmak için onların istedikleri şekilde Lât ve Uzza lehinde zarûreten konuşmak zorunda kaldı. Müşriklerin elinden kurtulur kurtulmaz doğruca Rasûlullah (s.a) Efendimizin huzuruna vardı. Başından geçenleri ağlayarak anlattı.

Efendimiz ona: "Bu sözleri söylerken kalbini nasıl buldun?" diye sordu. O da: "Kalbimde Allah'a imanda en ufak bir değişiklik olmadı." dedi.

Bu cevap üzerine Efendimiz (s.a):

"Ammar'ı başından ayağına kadar iman kapladı. İman kemiklerine işledi." buyurdu.

Gözyaşlarını mübarek elleriyle sildi. Kalpte iman yerleştikten sonra diliyle zarûrete binaen söylemenin imana zararı olmadığını hatta yine işkenceye uğrarsa aynı sözleri söyleyebileceğini ona şu âyet-i kerime ile müjde verdi.

Meâlen: "Kalbi imanla dolu olduğu halde inkâra zorlanan müstesna, inandıktan sonra Allah'ı inkâr edip gönlünü kafirliğe açanlara Allah'ın gazabı vardır. Büyük azâb da onlar içindir."

(Nahl suresi: 106)

Habbab bin Eret (r.a)

Habbab bin Eret, köle pazarından Ümm-i Enmar tarafından satın alınmış, kılıç yapma sanatını öğrenmesi için bir demircinin yanına verilmişti. Kısa zamanda kılıç ustası olarak Mekke'de meşhur olan Habbab bir taraftan işine devam ediyor, fırsat buldukça da bu cahiliyye toplumunun sonu ne olacak? Bu işkenceler, zulümler nerde duracak? diye düşüncelere dalardı. Bu karanlık gecenin aydınlanacağı günleri bekliyordu.

Bu bekleyiş uzun sürmedi. Hz. Muhammed'in (s.a.) getirdiği yeni dinin haberim duydu ve Erkam in evine koştu.

Hz. Muhammed'in (s.a.) sohbetini dinledi. O'nun nur saçan yüzünden, hayatını aydınlatan tatlı sözlerinden etkilenen Habbab, derhal Hz. Muhammed'e (s.a.) elim uzattı ve kelime-i şehadet getirerek yeryüzündeki Müslümanların altıncısı oldu.

Habbab (r.a.) İslam'a girdiğini kimseden gizlememişti. O'nun Müslüman olduğunu işiten Ümmi Enmar öfkesinden kudurmuş, bir kölenin efendisinden habersiz böyle bir işe teşebbüs etmesini kabul edememişti.

Kardeşi Siba' Ibni Abdiluzza'yı ve kabilesinin gençlerinden birkaçını yanına alarak hışımla Habbab'ın dükkanına gittiler Siba' Habbab'a yaklaştı ve

"Bize seninle ilgili inanamadığım bir haber geldi' dedi. Habbab "Nedir o? diye sordu.

Siba "Senin dininden çıkıp Haşimoğullarının çocuğuna uyduğun haberi dolaşıyor" dedi.

Hiç çekinmeden

"Dinimden çıkmadım. Sadece tek olan ve ortağı bulunmayan Allah'a inandım. Putlarınızı attım,

Hz. Muhammed'in (s.a.) Allah'ın kulu ve elçisi olduğuna şehadet ettim" diye cevap verdi.

Bu sözler karşısında şaşkına dönen Siba yanındaki gençlerle Habbab'ın üzerine yürüdüler, tekme tokat giriştiler. Demir parçalarıyla vurmaya başladılar. Habbab bayılarak kanlar içinde yere yıkıldı. Bu kahraman yiğidin cesur hareketi müşrikleri hayrette bırakmış, Müslümanların da cesaretini artırmış, açıktan İslam'a girdiğini söylemeye başlamışlardır.

ONLARCA İŞKENCEYE UĞRADI

Kureyş'in ileri gelenleri Kabe'de toplanıp İslam'ın onunu almak için çareler aramaya başladılar. Zalimin yapabileceği tek şey vardı. O da zulüm ve işkence Her kabile aralarında bulunan Müslümanlara dinlerinden dönünceye veya öldürünceye kadar işkence yapacaklardı.

Habbab'a işkence yapma görevi Siba' İbni Abdiluzza ve kabilesine düşmüştü. Onun çektiği işkencelerden yüreklerimizi parçalayacak, gözlerimizi yaşartacak bir örnek:

'Bir gün öğle sıcağında Habbab'ı (r.a.) Mekke'nin alev alev yanan kızgın kumlarına yatırıyorlar. Nefes kesen işkenceler altında ona 'Muhammed hakkında ne diyorsun?" diye soruyorlar.

O da "O, Allah'ın kulu ve elçisidir. Bizi karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için hak dini getirmiştir" diye cevap veriyor. "Lat ve Uzza hakkında ne dersin?" diyorlar

"Onlar, sağır, dilsiz, fayda ve zararları olmayan putlardır" cevabını veriyor. Bunun üzerine kızgın taşları getiriyorlar. Habbab'ın (r.a.) sırtına, omuzlarına yapıştırıyorlar. Kor gibi yanan o taşları omuzlarının yağı eriyinceye kadar üzerinde bırakıyorlar. Bu işkenceler bir değil, kim bilir kaç kere tekrar ediliyordu.

Ümmi Enmar da kardeşi Siba'dan daha az zalim değildi.

O da, Habbab'ın dükkanına gidiyor körüğünden kızgın demiri alıyor, onun başına koyuyor ve bayılıncaya kadar başı üzerinde tutuyordu.

Bütün bu işkencelere, eziyetlere rağmen o imanından zerre taviz vermiyor, hak yolda sabırla yürüyordu. Bir gün yapılan işkencelere dayanamayıp, Resul-i Ekrem (s.a.) Efendimizin huzuruna gelmişti. Bütün dertlerini çektiği acıları, yapılan zulümleri tek tek anlattı ve

"Ya Resulullah bu işkencelerden kurtulmamız için dua buyurur musunuz?" dedi.

Rahmet ve şefkat peygamberi Efendimiz hüzünle dinledi ve şu müjdeyi verdi:

"Sizden önceki ümmetler içinde öyle kimseler vardı ki, demir tarakla derileri, etleri soyulup kazınırdı, testere ile tepesinden ikiye bölünürdü de yine bu işkenceler onları dininden geri çeviremezdi. Allah Teala elbette bu işi, İslamiyet'i tamamlayacaktır. Öyle ki, hayvanına binip, San'a'dan Hadramut'a kadar tek başına giden bir kimse, Allah'tan başkasından korkmayacak, koyunları hakkında da kurt saldırmasından başka bir endişe duymayacaktır. Fakat siz acele ediyorsunuz".

Sevgili Peygamberimizin bu latif sözleri Habbab'ın (r.a.) ruhuna şifa oldu ve acılarını dindirdi. O'nun sırtını okşayarak "Ya Rabbi! Habbab'a yardım et" diye dua buyurdu.

SABRIN VE SEBATIN EN GÜZEL ÖRNEĞİ

Bir iman eri olan Habbab'ın (r.a.) çile dolu hayatı İslam davasında sabrın, sebatın ve kararlılığın en güzel örneği olmuştur. Büyük davalar büyük sabır istiyor muhakkak Selamet sabırdan sonra geliyor.

Habbab (r.a.) azgın müşrik As bin Vail'e sipariş üzerine bir kılıç yapmıştı. Parasını almak üzere gittiğinde, 'Muhammed'i inkar etmediğin sürece paranı vermeyeceğim' dedi.

O' da "Vallahi sen ölünceye hatta diriltilinceye kadar da olsa her şeyden vazgeçerim de Muhammed'i (s.a.) inkar etmem" diye cevap verdi.

As bin Vail alay ederek

"Öldükten sonra dirilecek miyiz?

O zaman malım, evladım olur, sana olan borcumu o vakit öderim" dedi.

Habbab (r.a.) bu hadiseyi Sevgili Peygamberimize anlatınca şu mealdeki ayetler nazil oldu.

MERYEM SURESİ MEALİ

"Âyetlerimizi inkâr edip “Bana elbette mal ve evlat verilecek!” diyen kimseyi gördün mü? Gaybı mı görüp bilmiş, yoksa Rahmân’dan bir söz mü almış?

Hayır! (İş onun dediği gibi değil). Biz, onun söylediklerini yazacağız ve azabını arttırdıkça arttıracağız!"

(Meryem, 77/79)

İslam'a yeni girenlere Kuran muallimliği yapan Habbab (r.a.) Hz. Ömer'in (r.a.) kız kardeşi Fatıma ile kocası Said'e de Kur'an-ı Kerim öğretmiştir. Bütün gazalarda bulunmuş, Hz. Ebubekir devrinde yalancı peygamberlerle yapılan savaşlara katılmış, Hz. Ömer ve Hz. Osman devrinde de cihattan geri kalmamıştır.

32 hadis rivayet etmiş olan Habbab (r.a.)(s 70 yaşlarında 657 M tarihinde Küfe de vefat etmiştir.

Hazreti Ali (r.a.) kabri başında şöyle demiştir

"Allah Habbab'a rahmet etsin. O, isteyerek Müslüman olmuş, her şeye boyun eğerek hicret etmiş ve cihat ederek yaşamıştır. Allah iyi işler yapanların ecrini asla boşa gidermeyecektir."

Yüce Rabbimizden onun aşkını, şevkini, sabrını, sebatını ve ciha ruhunu gönüllerimize yerleştirmesini ve şefaatlerini niyaz ederiz.

Kaynak: Mustafa Eriş, Altınoluk Dergisi, 1993 - Haziran, Sayı: 088, Sayfa: 026

Bilal Habeşî (r.a)

İlk ezanı okuyan sahabi; Bilal Habeşî'nin (r.a.) hayatı, Müslüman olması, İslam'a hizmetleri ve vefatı.

Bilal-i Habeşî radıyallahu anh Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in müezzini olarak meşhur olmuştur. O, açıktan Müslüman olduğunu söyleyen ilk yedi kahraman sahabiden birisidir. Mekke'de köle olarak bulunuyordu.

İslâm'a girdiği için çok eza ve cefa çekti. Yapılan zulüm ve işkencelere meydan okurcasına sabretti. İnancından vazgeçmedi. Korku ve şiddetlerle alay ederek kahramanlaştı. Unutulmayan yiğitlerden oldu.Asırlar geçti yine onun ismi unutulmadı. Milyonlarca Müslüman, çocuğuna Bilal adını verdi.

Yeryüzünde Müslümanların ibadethaneleri, camileri onun sadasıyla çınladı. Ezan-ı Muhammedî okundukça hep o anıldı. Camilerde ona makam yapıldı. "Ya Hazret-i Bilal-i Habeşî" diye yazılar yazıldı. Hat levhaları asıldı.

MÜSLÜMANLARIN PAROLASI

Şirk toplumuna karşı direnme söz konusu olunca onun azmi, sabrı, sebatı, direnci ve iradesindeki kuvvet hep akla geldi. Ağır işkenceler altında söylediği "Ehad (Bir)... Ehad (Bir).." sözcüğü adeta Müslümanların parolası oldu. O sözleri bir marş haline getirdi Bilal.

O aslen Habeşistan'lıdır. Babasının adı Rebah, annesinin ki, Hamame'dir. 581 m. tarihinde Mekke-i Mükerreme'de Cumahoğulları kabilesi içinde dünyaya geldi. Kader onu Ümeyye ibni Halef'e köle yaptı. Annesi de bu kabilede cariye olarak bulunuyordu.

Hz. Ebûbekir (r.a.) vasıtasıyla İslâm'la şereflendi. Onun İslâm'a girişi şöyle oldu:Bilal son derece mert ve dürüst davranışlıydı. Ümeyye onu sık sık ticaret kervanıyla tek başına gönderirdi.

Bir ticari seferde Ebûbekir (r.a.) ile beraber oldu. Hz. Ebûbekir'in (r.a.) gördüğü rüyanın yorumunu rahipten birlikte dinledi. Ahir zaman nebîsinin Mekke'den çıkacağını duydu. Bunu kulağına küpe etti. O nura kavuşmak için bekledi... Bekledi... Çok da güzel sesi vardı. Düğün ve şenliklerde aranan bir kimseydi. Ümeyye onu yanından hiç ayırmazdı.

Yeni dinin geldiği günlerdi. Bilal de kervanla bir seferden dönmüştü. Kulağı sesteydi. Yeni dinin peygamberi kimdi?

Bir gece yarısı Ebûbekir (r.a.) Bilal'e (r.a.) çıka geldi. Peygamberin Abdullah'ın oğlu Muhammed olduğunu, kendisinin de İslâm'a girdiğini anlattı. Bilal o neye davet ediyor diye sordu.

Hz. Ebûbekir (r.a.) de: "O, her şeyin yaratıcısı Allah'a ibadet etmeye davet ediyor. Onun davet ettiği dinde üstünlük ancak iman ve kulluk iledir" diye cevap verdi.

Bu dine nasıl girileceğini sordu. Hz. Ebûbekir (r.a.) ona anlattı. Bilal-i Habeşî de derhal kelime-i şehadet getirerek İslâm'la şereflendi.

BİLAL-İ HABEŞİ'NİN İŞKENCEYE UĞRAMASI

O, yeni bir dünyaya doğmuştu. Bundan sonra hayatında bambaşka bir safha başladı. Hiç kimseden korkmadan, çevrem yok, beni kim müdafaa eder, kim bana arka çıkar demeden İslâm'a girdiğini açıktan ilan etti.Onun Müslüman olduğunu duyan Ümeyye ibni Halef büyük bir dehşete kapıldı.

Ne yapacağını şaşırdı. Kendisine danışmadan o nasıl yeni dine girebilirdi? Kendi kendine nasıl İslâm'ın açıktan ilan edebilirdi. Bir türlü hazmedemedi. Kalbi kaskatı kesilmiş vahşet ve zulmet içerisinde olan insan imanın tadını nereden bilecekti? Yapacağı tek bir şey vardı. O da zulüm ve işkence...

Ümeyye, Bilal Habeşi'yi (r.a.) yeni dininden döndürmek için var gücüyle en ağır işkenceleri yapmaya başladı. Yoruluncaya kadar dövdü. Çölün o kızgın kumlarında öğle sıcağında yatırıp sürüdü. Göğsüne büyük kaya parçaları koyarak o kızgın kumda saatlerce yatırdı.

Putlarının adını söyletebilmek için neler yaptıysa fayda vermedi. O gözleri yıldız gibi parlayan Habeş'li köle şimdi karşısında imanda azmin ve iradenin mücessem heykeli olarak devamlı Allah, Allah diyordu.

Onlar lat ve Uzza dedi. Bilal "Ehad (Bir).. Ehad (Bir).. "dedi. Onlar ısrar etti. Bilal onlarla alay edercesine; "Benim dilim onu söyleyemiyor." dedi. Zulümleri ve işkenceleri arttıkça arttı. Gece gündüz devamlı vahşiliklerini Bilal üzerinde sergilediler. Bilal'in boynuna ip takip çocukların eline verdiler. Onu sokaklarda dolaştırdılar. Amma ne çare?

Ne mümkün zulüm ile bîdat ile gönülden imanı çıkartmak...

O hep "Ehad... Ehad..." diyordu. Bilal'in parolası, marşı olmuştu bu kelimeler... Ümeyye ve avanesi çaresiz kaldılar. Ne yapacaklarını bilemediler? Bilali dininden döndüremediler.

Ne iman!.. Ne kuvvet!.. Ne cesaret!.. Ne sebat!.. Ne kahramanlık bu!.Bilal'e yapılan işkencelere iki Cihan Güneşi Efendimiz pek üzülüyordu. Bir gün Hz. Ebûbekir'e (r.a.) Bilal'in (r.a.) durumunu sordu ve ona yapılanlara çok üzüldüğünü söyledi.

Allah Teâlâ'nın hakkında ayet indirerek şerefini tebcîl ettiği o büyük insan, Peygamberin can dostu, yar-ı garı (mağarada arkadaşı) Hz. Ebûbekir (r.a.) derhal Fahri Kainat'ın (s.a.s.) yanından kalktı ve Bilal'e işkence yapılan yere gitti.

Ona yapılan zulmü görünce dayanamadı. Bütün servetini vermek pahasına da olsa. Bilal kardeşini bu işkenceden kurtarmalıydı. Ümeyye'ye "Değerinden fazlasını al onu serbest bırak..." dedi. Umeyye parayı duyunca rahatladı.

Teklifi hemen kabul etti. "Al götür" dedi. Ebû Bekir (r.a.) Bilal Habeşî'nin (r.a.) koltuğuna girerek kaldırdı. Ağır ağır yürümeye başlayınca Ümeyye "Eğer onu sadece bir tek okiyyeye (12 dirhem) satın almaya razı olsaydın yine de sana satardım" diye laf attı.

Hz Ebûbekir (r.a.) da 'Vallahi' Sen onu, yüz okiyye karşılığında satmaya razı olsaydın, o parayı yine de öderdim... ' dedi.

Ne sevgi dolu, coşkulu bir kardeşlik!.. Ne cömertlik!.. Ne insan kadri bilirlik!.. Ne büyüklük!.. Ümeyye bu cevap karşısında sanki dilsiz kaldı... Kininden kibrinden çatladı... Gururuna yediremedi. Bir köleye bu kadar hürmet etmek ne demekti anlayamadı!..

İslâm kardeşliği hep böyle miydi?.. Ne güzeldi bu kardeşlik Allah'ım bizim insanımıza da böylesi bir kardeşlik nasib et!..Hz. Ebûbekir (r.a.) Bilal-i Habeşî'yi (r.a.) Resûlullah (s.a.) Efendimiz'in huzuruna götürdü. Orada da büyüklüğünü gösterdi. "Ya Resulallah! Bilal'i bugün Allah rızası için azad ettim." dedi.

Resûl-i Ekrem (s.a.s.) Efendimiz bu hareketinden pek memnun oldu. Ebûbekir'e (r.a.) dua buyurdu. Bu kardeşlik, bu hizmet, bu cömertlik, karşılıksız kalır mıydı hiç? O sırada Cebrail aleyhisselam geldi. "Velleyli" süresinın 17 ve 18 ayetlerini getirdi.

Allah Teâlâ "Temizlenmek üzere malını hayra veren iyiler ondan (ateşten) uzak tutulur." mealindeki ayetleriyle onu müjdeledi.

Bilal Habeşî (r.a.) artık hürdü. İstediği gibi hareket edebilirdi. O hayatı boyunca Resûlullah (s.a.s.) Efendimiz'den ayrılmadı. Abdest suyunu taşıdı. Sevgili Peygamberimizin şahsî ihtiyaçlarını karşıladı. Evine lazım olan şeyleri dışarıdan alıp getirdi. Savaşlarda geceleri koruma görevlisi oldu. Gündüzleri de gölgelenmesini sağladı. Hazarda seferde müezzinliğini yaptı.

Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri

İlgili yazılar