Şiirler
Yûnus ve Namaz
Bir tona kan bulaşıcak, yumayınca mismil olmaz,
Gönül pisi yunmayınca, namaz revâ olmayısar.
[Açıklaması:Bir elbiseye kan bulaşınca yıkamadan o kan çıkmaz ve elbise temizlenmez ise, gönül temiz olmayınca, ya da kılınan namaz kalbi düzeltmez ise o namaz namaz olmaz]
Bir kez gönül yıkdun-ısa bu kılduğun namaz değül,
Yitmiş iki millet dahı elin yüzin yumaz değül.
[Açıklaması: Namaz kılan bir insanın insanların kalbini kırmaması gerekiyor. Aksi halde namaz kabul olmaz.
Böyle birisinin günah kirlerini yetmiş iki millet bir araya gelse temizleyemez. Dolayısıyla namaz, insanı bütün kötülüklerden alıkoyması gerekiyor ki o namaz namaz olsun]
Gönül pisin yudun-ısa, kibrü kini kodun-ısa,
İkrâr bütün olmayınca erden nazar olmayısar.
Beyitler
Hakka kul ol kul olasın makbul,
Dil müslümanının şahidi zordur.
Niyâzi Mısrî
Gir bu dert meyhânesine, koma elden kâseyi,
Hiç yürek kanından özge, âşığa yoktur şarap.
Niyâzi Mısrî
Din ü millet sorarısan, âşıklara din ne hâcet,
Âşık kişi harâp olur, harap bilmez din diyânet.
Yûnus Emre
Ey sözlerin aslın bilen gel de bu söz nerden gelir
Söz aslını anlamayan sanır bu söz benden gelir
Söz karadan aktan değil yazıp okumaktan değil
Bu yürüyen halktan değil Hâlık avazından gelir
Ne elif okudum ne cim varlığından kelecim
Bilmeye yüzbin müneccim tâalüm n’ıldızdan gelir
Şu’le bize Ay’dan değil aşk eri bu soydan değil
Rızkımsa bu evden değil deryâ-yı ummandan gelir
Yûnus Emre
Ey bana iyi diyen, benim kamudan kemter, Şöyle suçlarım yolda, suçlular benden server.
Benim gibi suçlu kul, gel iste bir daha bul,
Dilim ilim ve usul, gönlüm de dünya sever.
Görüntüm iyi adda, gönlüm fesat taatta,
Bulunmaya Bağdad'da, bencileyin bir ayyar.
Dışım biliş, içim yad, dilim hoş, gönlüm mürted,
Kötü işe iyi ad, böyle fitne nerde var.
Dışım göyner, içim ham, dirliğim budur müdam.
Yol varmadım bir kadem, Arş'tan veririm haber.
Hırkam suçuma perde, endişem fesat yerde,
Gönlüm ayrık pazarda, dilimde sözüm esrar.
Kime ki öğüt verdim, o Hakk'a erdi gördüm.
Bana benim öğüdüm, hiç eylemedi eser.
Takındım şeyhlik adın, kodum maşuk taatın.
Verdim nefsin muradın, kanı Hak ile pazar.
Yayıldı Yunus adı, suçtur cümle taatı,
Çalab'ım inayeti, suçun geçire meğer.
Yûnus Emre
Zât-ı Hakk'da mahrem-i irfan olan anlar bizi
İlm-i sırda bahr-i bî-pâyân olan anlar bizi
Bu fenâ gülzârına tâlib olanlar anlamaz
Vech-i bâkî hüsnüne hayran olan anlar bizi
Dünyâ vü ukbâyı ta'mir eylemekten geçmişiz
Her taraftan yıkılıp vîrân olan anlar bizi
Biz şol Abdal'ız bıraktık eğnimizden şalımız
Varlığından soyunup üryân olan anlar bizi
Kahr u lütfu şey'-i vâhid bilmeyen çekti azab
Ol azabdan kurtulup sultan olan anlar bizi
Zâhidâ ayık dururken anlamazsın sen bizi
Cür'a-yı sâfî içip mestân olan anlar bizi
Ârifin her bir sözünü duymağa insan gerek
Bu cihanda sanmanız hayvan olan anlar bizi
Ey Niyâzî katremiz deryâya saldık biz bugün
Katre nice anlasın umman olan anlar bizi
Halkı koyup Lâ-mekân ilinde menzil tutalı
Mısrî'ya şol canlara canan olan anlar bizi
Niyâzî-i Mısrî
Allah Dostları / Allah için Hayat · Marifet Petekleri