Arama

Başlık ve içerikte ara

Hayvan hakları

4 dk

Sahâbelerde hayvan hayatına olan hassasiyet

Nâfi b. Abdülharis anlatıyor:

Hz. Ömer (radıyallahu anh) Mekke'ye gelmişti.

Cuma günü Dârü'n-Nedve'ye girdi, Mescid-i Haram'a yakın olmak istemişti. Yeleğini, içeride bir yere astı.

Bir güvercin gelip yeleğinin üzerine kondu.

Pisletmemesi için güvercini ürküterek uçurdu, o da başka bir yere kondu. Güvercinin konduğu yere, bir yılan geldi ve güvercini sokarak öldürdü.

Hz. Ömer cuma namazını kıldırınca, ben ve Hz. Osman onun yanına girdik. Bize:

"Bugün yaptığım bir şey hakkında hüküm verin!" diyerek hadiseyi anlattı:

"Aslında, kuş emin bir yerdeydi. Ben onu uçurdum,

o da gitti ve ölümün kucağına düştü. Buna, ben sebep oldum."

O sırada, ben araya girdim ve Hz. Osman'a (radıyallahu anh):

"Müminlerin Emirinin üç yaşında, boz bir keçi kurban etmesine hükmetmeye ne dersin" dedim.

Hz. Osman:

"Evet, ben de aynı görüşteyim!" dedi.

Bunun üzerine Hz. Ömer, bu evsafta bir keçinin kurban edilmesini istedi.

Müsned'de Sahâbe'den birinden rivayetle nakledildiğine göre Sahâbe'den birisi:

"Ey Allah'ın elçisi, ben koyunu kesiyorum ama ona acıyorum"; demişti.

Allah Rasûlü: "Senin için bunda ecir vardır", buyurdu.

(İbn-i Kesir Tefsiri. Nûr.2)

Takvâ sâhibi insanlar, deve üzerinde fazla uyumaz ve devamlı binmezlerdi.

İbn Mübârek'e, şu kitabımı beraberinde götürsen deyince, İbn Mübârek:

" Ben kiraladığım hayvana bineceğim, sahibine sorayım da öyle."diye cevab vermiştir.

Bak nasıl bir kitap için bile hayvan sahibinin müsadesine müracaat etmiştir.

İşte hâlis takvânın yolu budur.

Zira insan küçük şeylere aldırış etmemekle,

yavaş yavaş büyüklere doğru gider.

{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.1.S.754}

Günah var mı karıncayı kırınca

İstanbul'da güneşli bir günün sabahında Topkapı Sarayı'nın avlusunda bulunan Has Oda'nın kapısı açıldı.

Uzun boylu genç bir adam arka bahçeye doğru ilerliyordu.

Bu kişi, Avrupa'yı titreten, koca Akdeniz'i hakimiyet altına alan Osmanlı Devleti'nin kudretii hükümdarı Kanuni Sultan Süleyman'dan başkası değildi.

Devlet işlerinden vakit buldukça soluklanmak için arka bahçeye çıkar, ağaçları, kuşları, denizi seyrederdi.

O gün deniz, ağaçlar bir başka güzeldi, yalnız ağaçlardan birkaç tanesinin yapraklarının buruştuğunu fark etti.

Hemen yanlarına yaklaştı ve eliyle tutup incelemeye başladı. Biraz sonra ağaçların neden buruştuklarını anlamıştı. Karıncalar sarmıştı o güzelim dallarını.

Aklına bir çözüm yolu geldi. Ağaçlanı ilaçlatacaktı. Böylece ağaçlar karıncalardan kurtulacak ve rahat bir nefes alacaklardı.Fakat birkaç dakika daha düşününce bu fikrin o kadar da iyi olmadığını anladı. Karıncalar da can taşıyordu, ağaçlanı ilaçlatırsa onlar ölebilirdi.

İşin içinden çıkamayacağını anlayan Kanuni, bu konuyu danışmak için hocası Ebussuud Efendi'yi aramaya koyuldu. Hocasının odasına gitti. Ama hocası odada yoktu.

Hemen oracıkta bulduğu kağıt parçasına kafasına takılan soruyu

"Günah var mı karıncayı kırınca"diye edebi bir üslupla yazdı ve hocasının rahlesi üzerine bıraktı.

Birkaç saat sonra hocası odasına gelmiş ve rahlenin üzerinde el yazısı ile yazılmış kâğıdı görmüştü. Eline hat kalemini alan Ebussuud Efendi, talebesinin soruyu yazdığı kağıdın altına bir şeyler yazdı ve kağıdı rahleye bıraktı.

Kanuni bir ara tekrar hocasının odasına uğradı.

Hocası yine yerinde yoktu; ama rahlenin üzerine bırakmış olduğu kağıdın üzerine kendi yazısı dışında bir şeylerin daha yazılmış olduğunu gördü. Merakla kâğıdı eline aldı ve okumaya başladı.

Yazıyı okuyunca yüzünde bir tebessüm belirdi.

Kağıdın üst kısmında Kanuni'nin hocasına yazdığı sual vardı.

Kanuni şöyle diyordu hocasına:

-Meyve ağaçlarını sarınca karınca,

günah var mı karıncayı kırınca?

Hocası Ebussuud soruyu şöyle cevaplıyordu:

-Yarın Hakk'ın divanına varınca,

Süleyman'dan hakkın alır karınca.

Karıncaları memleketlerine geri götürdü

Bâyezîd-i Bistâmî bir sene hac dönüşünde Hemedan'a uğrayıp, oradan bir mikdâr tohum satın aldılar. Bistâm'a gelip, Hemedan'dan aldığı tohum torbasını açınca, içinde bir kaç karınca bulunduğunu gördü.

Bunları yuvalarından ayırmanın münâsib olmıyacağını düşünüp, tekrar Hemedan'a gitti. Tohumu aldığı yere bırakıp, ondan sonra Bistâm'a döndü.

Karıncaya basmış

Abdülvâhid anlatıyor:

Basra'nın uzak bir köşesinde dindar bir kadın yaşardı. Oradan geçerken bir selam verelim diye bu faziletli hatunun evinin yolunu tuttuk.

Orada yaşayan biri;

"Bu derviş kadına uğramasanız daha iyi olur" dedi.

"Niçin" ? dedik.

"Üç gündür evinin kapısını kapadı, ağlıyor ve kimseyi kabul etmiyor".

"Neden böyle yapıyor"? Diye sorduk.

"Geçen gün bir karıncaya basmış, üzüntüsünden ıztırap içerdinde kıvranıyor" dedi.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:6,S:44)

Allah Dostları / Güzel Ahlâk · Marifet Petekleri

İlgili yazılar