Arama

Başlık ve içerikte ara

Ölüm şiirleri

4 dk

Danışman yiğitler yatar.

Yer yüzünde gezer idim, uğradım milletler yatar.

Kimi büyük, kimi küçük key kuşağı berkler yatar.

Kimi yiğit, kimi koca, kimi vezir, kimi hoca,

Gündüzleri olmuş gece, oncalayın çoklar yatar.

Doğru varırdı yolları, kalem tutardı elleri,

Bülbüle benzer dilleri, danışman yiğitler yatar.

Büyük, küçük ağlamışlar, server yiğitler komuşlar,

Baş ucunda yay asmışlar, kırık dökük oklar yatar.

Atlarının izi tozlu, önleri tabil pazulu,

Ele güne hükmü yazlı, şu muhteşem beyler yatar.

Gece gündüz oğlancıklar söyler iken bülbül gibi,

Ayrılmışlar anaları sinlerini bekler yatar.

Elleri dür kınalı hem karavaşlanı tapulu,

Kargı gibi uzun boylu gül yüzlü hatunlar yatar.

El bağlamıştır kamusu, Hak Çalap'tandır umusu.

Nökerli kızdır kimisi, alınmadık çoklar yatar.

Yunus bilmez kendi halin, Hak Çalap söyletir dilin.

Bir nicesi yeni gelin, ak teleme yüzler yatar.

Yûnus Emre

(Siirin aslı)

Yir yüzünde gezeridüm ugradum milletler yatur

Kimi ulu kimi kiçi key kuşagi berkler yatur

Kimi yigit kimi koca kimi vezir kimi hoca

Gündüzleri olmiş gice ancılayın çoklar yatur

Togru varurdi yolları kalem tutardı elleri

Bülbüle benzer dilleri danışman yigitler yatur

Ulu-kiçi aglamışlar server yigitler komışlar

Baş ucinda yay simışlar kırıluban oklar yatur

Atlarınun izi tozlu önleri tabil-bazilu

ile güne hükmi yazlu şu muhteşem begler yatur

Gice gündüz oglancuklar söyleriken bülbül gibi

Ayrılmışlar anaları sinlerini bekler yatur

Elleridür kinalu hem karavaşları tapulu

Kargu gibi uzun boylu gül yüzlü hatunlar yatur

El baglamışdur kamusi Hak Çalap'dandur umusi

Nökerlü kızdur kimisi alınmaduk çoklar yatur

Yunus bilmez kendü halin Hak Çalap söyledür dilin

Bir niçesi yini gelin ak teleme yüzler yatur

Yûnus Emre

Kimi biter kimi yiter yire tohum saçmış gibi

Geldi geçdi ‘ömrüm benüm şol yil esüp geçmiş gibi

Hele bana şöyle gele şol göz açup yummış gibi

İşbu söze Hak tanukdur bu cân gevdeye konukdur

Bir gün ola çıka gide kafesden kuş uçmış gibi

Miskîn Âdem oglanını benzetmişler ekinciye

Kimi biter kimi yiter yire tohum saçmış gibi

Bu dünyede bir nesneye yanar içüm göyner özüm

Yigid iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi

Bir hastaya vardunısa bir içim su virdünise

Yarın anda karşu gele Hak şarâbın içmiş gibi

Bir miskîni gördünise bir eskice virdünise

Yarın anda sana gele Hak şarâbın içmiş gibi

Yûnus Emre bu dünyâda iki kişi kalur dirler

Meger Hızır-İlyâs ola Âb-ı Hayât içmiş gibi

Yûnus Emre

Cümle toğan ölmişdür.

Miskin âdem oğlanı nefse zebûn olmuştur.

Hayvan cânavar gibi otlamağa kalmuşdur.

Hergiz ölümin sanmaz ölesi günin anmaz.

Bu dünyâdan usanmaz gaflet öğün almışdur.

Oğlanlar öğüt almaz yiğitler tevbe kılmaz.

Kocalar tâat kılmaz sarp rüzgâr olmışdur.

Beğler azdı yolından bilmez yoksul hâlinden.

Çıktı rahmet gölinden nefis göline talmışdur.

Yûnus sözi âlimden zinhâr olma zalimden.

Korkadurun ölümden cümle toğan ölmişdür.

Yûnus Emre

Sabahın sinleye vardım

Sabahın sinleye vardım

Sabahın sinleye vardım, gördüm cümle ölmüş yatar.
Her biri biçare olmuş, ömrün yayı varmış yatar.

Vardım bunların katına, baktım ecel heybetine.
Nice yiğit muradına, erememiş ölmüş yatar

Yemiş kurt, kuş bunu keler, nicelerin bağrın deler.
Şu ufacık naresteler, gül gibice solmuş yatar.

Tuzağa düşmüş tenleri, Hakk'a ulaşmış canları.
Görmezmisin sen bunları, sıra bize gelmiş yatar.

Esilmiş inci dişleri, dökülmüş sarı saçları.
Hepsinin bitmiş işleri, emr-ü nemde ermiş yatar.

Gitmiş gözünün karası, hiç işi yoktur durası.
Kefen bezinin paresi, sönüğe sarılmış yatar.

Yunus gerçek âşık isen, mülke suret bezemegil.
Mülke suret bezeyenler, kara toprak olmuş yatar

Yûnus Emre

Beyitler

Eli boş gidilmez gidilen yere,
Rabb'im ben boş gelmedim, suç getirdim.
Dağların çekemediği bu ağır yükü,
İki kat sırtımda çok güç getirdim.
Tahir'ül Mevlevî r.a.

Geçdi, isyân ile ömrüm, neye hâlim varacak?
Sızlıyor yaralı gönlüm, onu yokdur saracak.
Mahşer yerinde, zebânîler elinden, yâ Rab!
Eğer etmezsen, inâyet, beni kim kurtaracak?

(İMÂM-İ RABBÂNÎ AHMED-İ FÂRÛKÎ -MEKTÛBÂT-18.MEKTÛB)

Cânımı cânân eğer isterse minnet cânıma,

Cân nedir kim anı kurbân etmeyem cânânıma.

Fuzûlî

Ko ölmek endişesin, âşık ölmez bâkidir,

Ölmek senin nen ola, çün cânın İlâhîdir.

Yûnus Emre

Allah Dostları / Ölüm ve Âhiret · Marifet Petekleri

İlgili yazılar