Kibirlenenler
“Kötülükler benden gitti” der
وَلَئِنْ اَذَقْنَاهُ نَعْمَٓاءَ بَعْدَ ضَرَّٓاءَ مَسَّتْهُ
لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّـَٔاتُ عَنّ۪يۜ
Hem muhakkak ki, kendisine dokunan
bir zarardan sonra ona (o insana) bir ni‘met tattırsak, mutlakā: “Kötülükler benden gitti” der.
اِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌۙ
Çünki o gerçekten çok şımarık,
çok böbürlenen kimsedir.
اِلَّا الَّذ۪ينَ صَبَرُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِۜ
Ancak sabredip, sâlih ameller işleyenler müstesnâ.
اُو۬لٰٓئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاَجْرٌ كَب۪يرٌ
İşte onlar için bir bağışlanma
ve (pek) büyük bir mükâfât vardır.
Hûd (As) Sûresi,10-11.Âyet
"Bu benim hakkımdır"der
لَا يَسْـَٔمُ الْاِنْسَانُ مِنْ دُعَٓاءِ الْخَيْرِۘ
İnsan, (nefsi hesâbına) hayır istemekten usanmaz.
وَاِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَيَؤُ۫سٌ قَنُوطٌ
Ama kendisine kötülük dokunsa,
hemen (kalben) çok ümidsiz olur,
(yüzünden de belli olacak kadar) ümidsizliğe
düşen biri olur.
وَلَئِنْ اَذَقْنَاهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّٓاءَ مَسَّتْهُ
Yemîn olsun ki, eğer kendisine dokunan bir zarardan sonra ona tarafımızdan bir rahmet tattırsak, mutlakā:
لَيَقُولَنَّ هٰذَا ل۪يۙ
وَمَٓا اَظُنُّ السَّاعَةَ قَٓائِمَةًۙ وَلَئِنْ رُجِعْتُ
اِلٰى رَبّ۪ٓي اِنَّ ل۪ي عِنْدَهُ لَلْحُسْنٰىۚ
“Bu (zâten) benim hakkımdır;
kıyâmetin kopacak bir şey olduğunu da sanmıyorum;
hem (Müslümanların dedikleri gibi) Rabbime döndürülecek olsam bile, muhakkak O’nun yanında (da) benim için daha güzeli vardır” der.
فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا بِمَا عَمِلُواۘ
Artık (biz,) inkâr edenlere yaptıklarını
(o gün) mutlakā haber vereceğiz
وَلَنُذ۪يقَنَّهُمْ مِنْ عَذَابٍ غَل۪يظٍ
ve mutlakā onlara (pek) şiddetli bir azabdan tattıracağız.
وَاِذَٓا اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِه۪ۚ
Hem insana ni‘met verdiğimiz zaman
(şükürden) yüz çevirir ve yan çizer.
وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَٓاءٍ عَر۪يضٍ
Ona kötülük dokunduğu zaman da
bol bol duâ eden bir kimse olur.
Fussilet Sûresi,49-51.Âyet
Bu bana ancak (bendeki)
bir bilgi sâyesinde verildi
O (kendilerine verdiğimiz ni‘metler)
bir imtihandır;
فَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَاۘ
İnsana bir zarar dokunduğu zaman
bize yalvarır;
ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِنَّاۙ
قَالَ اِنَّـمَٓا اُو۫ت۪يتُهُ عَلٰى عِلْمٍۜ
sonra kendisine tarafımızdan
bir ni‘met verdiğimiz zaman:
“(Bu) bana ancak (bendeki) bir bilgi sâyesinde verildi”der.
بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ
Hayır! O (kendilerine verdiğimiz ni‘metler)
bir imtihandır;
وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
fakat onların çoğu bilmezler.
قَدْ قَالَهَا الَّذ۪ينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَمَٓا اَغْنٰى
عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ
Muhakkak ki onlardan öncekiler de bunu söylemişlerdi; ama kazanageldikleri şeyler kendilerine bir fayda vermedi.
فَاَصَابَهُمْ سَيِّـَٔاتُ مَا كَسَبُواۜ
Sonunda kazandıkları şeylerin (günahların)
kötülükleri kendilerine isâbet etti.
وَالَّذ۪ينَ ظَلَمُوا مِنْ هٰٓؤُ۬لَٓاءِ سَيُص۪يبُهُمْ سَيِّـَٔاتُ مَا كَسَبُواۙ
وَمَا هُمْ بِمُعْجِز۪ينَ
Bunlardan zulmedenlerin de kazandıkları şeylerin kötülükleri yakında kendilerine isâbet edecektir ve onlar (Allah’ı) âciz bırakıcı kimseler değildir.
Zümer Sûresi,49-51.Âyet
Allah’ın kendisine verdiği iktidara dayanarak
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذ۪ي حَٓاجَّ اِبْرٰه۪يمَ ف۪ي رَبِّه۪ٓ اَنْ اٰتٰيهُ اللّٰهُ الْمُلْكَۢ
Allah’ın kendisine verdiği iktidara dayanarak
Rabbi hakkında İbrâhim ile tartışmaya giren kimseyi görmedin mi?
اِذْ قَالَ اِبْرٰه۪يمُ رَبِّيَ الَّذ۪ي يُحْي۪ وَيُم۪يتُۙ
İbrâhim “Rabbim hayat veren ve öldürendir” deyince
قَالَ اَنَا۬ اُحْي۪ وَاُم۪يتُۜ
o, “Hayat veren ve öldüren benim” dedi.
قَالَ اِبْرٰه۪يمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْت۪ي بِالشَّمْسِ
مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ
İbrâhim
“Allah güneşi doğudan getirmektedir,
hadi sen de onu batıdan getir” dedi.
فَبُهِتَ الَّذ۪ي كَفَرَۜ
Bunun üzerine inkârcı ne diyeceğini bilemedi.
وَاللّٰهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِم۪ينَۚ
Allah zalimler topluluğuna rehberlik etmez.
Bakara Sûresi,258.Âyet
Huneyn günü kendine güven ve gururun sonu
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ ف۪ي مَوَاطِنَ كَث۪يرَةٍۙ وَيَوْمَ حُنَيْنٍۙ
And olsun ki Allah, size birçok yerlerde
ve Huneyn gününde yardım etmişti.
اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا
وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ
Hani (o gün) çokluğunuz sizi gururlandırmıştı da
(bu i‘timâdınız) size hiçbir fayda vermemişti
ve yeryüzü bütün genişliğine rağmen size dar gelmişti;
ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِر۪ينَۚ
sonra (düşmana) arkanızı çeviren kimseler
olduğunuz hâlde dönüp kaçmıştınız.
ثُمَّ اَنْزَلَ اللّٰهُ سَك۪ينَتَهُ عَلٰى رَسُولِه۪ وَعَلَى الْمُؤْمِن۪ينَ
وَاَنْزَلَ جُنُودًا لَمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذ۪ينَ كَفَرُواۜ
Sonra Allah, peygamberinin üzerine ve mü’minlerin üzerine sekînetini(kalblere sükûnet ve huzur veren rahmetini) indirdi; hem sizin
görmediğiniz (meleklerden) ordular indirdi
ve inkâr edenlere azâb etti.
وَذٰلِكَ جَزَٓاءُ الْكَافِر۪ينَ
Kâfirlerin cezâsı ise, işte budur.
Tevbe Sûresi,25-26.Âyet
Kârun
اِنَّ قَارُونَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْۖ
Hakîkaten Kārun, Mûsâ’nın kavminden idi.
Fakat onlara karşı azgınlık etmişti.
وَاٰتَيْنَاهُ مِنَ الْكُنُوزِ مَٓا اِنَّ مَفَاتِحَهُ
لَتَنُٓوأُ بِالْعُصْبَةِ اُو۬لِي الْقُوَّةِۗ
Ve ona öyle hazînelerden vermiştik ki,
gerçekten onun (hazînelerinin) anahtarları
(nı taşımak) güçlü bir topluluğa ağır geliyordu.
اِذْ قَالَ لَهُ قَوْمُهُ لَا تَفْرَحْ
O zaman kavmi ona şöyle demişti:
“Böbürlenme!
اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِح۪ينَ
Çünki Allah, böbürlenenleri sevmez!”
وَابْتَغِ ف۪يمَٓا اٰتٰيكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ
“Allah’ın sana verdiği (servet) ile
âhiret yurdunu ara (bol hayır yap);
وَلَا تَنْسَ نَص۪يبَكَ مِنَ الدُّنْيَا
dünyadan da nasîbini unutma;
وَاَحْسِنْ كَمَٓا اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ
Allah sana nasıl iyilik ettiyse, (sen de) öyle iyilik et!
وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِي الْاَرْضِۜ
Ve yeryüzünde fesad (çıkarmaya yol) arama!
اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِد۪ينَ
Çünki Allah, fesad çıkaranları sevmez.”
قَالَ اِنَّـمَٓا اُو۫ت۪يتُهُ عَلٰى عِلْمٍ عِنْد۪يۜ
(Kārun:)
“Bu (servet) bana ancak,
bende bulunan bir bilgi sâyesinde verildi” dedi.
اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِه۪ مِنَ الْقُرُونِ
مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَاَكْثَرُ جَمْعاًۜ
Ama (o) bilmedi mi ki şübhesiz Allah, kendisinden önceki nesillerden, ondan kuvvetçe daha güçlü ve (mal) toplama cihetiyle daha çok (varlıklı) olan kimseleri gerçekten helâk etmiştir.
وَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ
(Allah, onların ne yaptığını bildiği için) o günahkârlara,
(azarlayarak sorgulanmalarının dışında öğrenmek üzere) günahlarından sorulmaz.
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِه۪ ف۪ي ز۪ينَتِه۪ۜ
Derken, ziyneti içinde (ihtişâmla) kavminin
karşısına çıktı.
قَالَ الَّذ۪ينَ يُر۪يدُونَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا
Dünya hayâtını isteyenler dedi ki:
يَا لَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَٓا اُو۫تِيَ قَارُونُۙ اِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظ۪يمٍ
“Keşke Kārun’a verilen (servet) gibi bizim de olsa;
şübhesiz o elbette büyük bir nasib sâhibidir.”
وَقَالَ الَّذ۪ينَ اُو۫تُوا الْعِلْمَ
Kendilerine ilim verilenler ise dedi ki:
وَيْلَكُمْ
“Yazıklar olsun size!
ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ
لِمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاًۚ
Îmân edip sâlih amel işleyen bir kimse için,
Allah’ın sevâbı daha hayırlıdır.
وَلَا يُلَقّٰيهَٓا اِلَّا الصَّابِرُونَ
Ona da ancak sabredenler kavuşturulur.”
فَخَسَفْنَا بِه۪ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ
فَمَا كَانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللّٰهِۗ
Nihâyet, onu da sarayını da yere geçiriverdik;
artık Allah’a karşı ona yardım edecek
bir topluluk da olmadı.
وَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِر۪ينَ
Kendi kendini kurtarabilecek kimselerden de
değildi.
وَاَصْبَحَ الَّذ۪ينَ تَمَنَّوْا مَكَانَهُ بِالْاَمْسِ
Dün onun yerinde olmayı temennî edenler,
(ertesi sabah):
يَقُولُونَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ
لِمَنْ يَشَٓاءُ مِنْ عِبَادِه۪ وَيَقْدِرُۚ
“Vay!
Demek şu gerçek ki Allah, kullarından dilediğine
rızkı genişletiyor ve (dilediğine de) daraltıyor.
لَوْلَٓا اَنْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَاۜ
Eğer Allah bize lütufta bulunmuş olmasaydı,
elbette bizi de yere batırırdı.
وَيْكَاَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ۟
Vay! Demek şu gerçek ki,
kâfirler kurtuluşa ermeyecek!” demeye başladılar.
تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ
İşte âhiret yurdu!
نَجْعَلُهَا لِلَّذ۪ينَ لَا يُر۪يدُونَ عُلُواًّ فِي الْاَرْضِ وَلَا فَسَاداًۜ
(Biz) onu yeryüzünde büyüklenmeyi
ve fesâdı istemeyenlere veririz.
وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّق۪ينَ
(Güzel) âkıbet ise, takvâ sâhiblerinindir.
مَنْ جَٓاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْهَاۚ
Kim iyilikle gelirse, artık ona ondan
daha hayırlısı vardır.
وَمَنْ جَٓاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذ۪ينَ
عَمِلُوا السَّيِّـَٔاتِ اِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
Kim de kötülükle gelirse, kötülükleri yapanlar,
artık ancak yapmakta olduklarıyla cezâlandırılırlar.
Kasas Sûresi,76-84.Âyet
Furkân-ı Hakîm / Günah, Kötülük ve Şeytan · Marifet Petekleri