Namazda huşû
Namazda huşû
Ebu Talha el-Ensarî (r.a.) bahçesinde namaz kılıyordu.
16. (5378)- Abdullah İbnu Ebi Bekr anlatıyor:
"Ebu Talha el-Ensarî (radıyallahu anh) bahçesinde namaz kılıyordu. Derken (dübsî denen kumruya benzeyen) bir kuş uçtu. Gidip gelmeye, çıktığı yeri aramaya başladı, fakat bulamadı.
Bu hal Ebu Talha'nın garibine gitti ve bir müddet gözleriyle kuşu takip etti. Sonra namazına döndü. Ne kadar kıldığını bilemiyordu.
Kendi kendine:
"Bu malımdan bana fitne arız oldu!" dedi.
Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek namazda başına gelen fitneyi anlattı ve
"Ey Allah'ın Resulü! Bu (bağım Allah için) sadakadır, onu dilediğine ver!" dedi."
[Muvatta Salat 67, (1, 98).])
Yine Muvatta'da yer alan benzer bir hâdise Hz. Osman'ın hilafeti zamanında cereyan eder. Medine'nin Kuff vadisindeki bir hurma bahçehesinde ensardan bir zat, hurmaların erdiği yaz mevziminde gölgelerin arasında namaz kılarken, meyvelere bakar ve çok hoşuna gider.
Namazda kaç rekat kıldığını hatırlayamayınca,
"Bu malım sebebiyle bana fitne isabet etti" diyerek,
o gün halife olan Hz. Osman (radıyallahu anh)'a giderek bahçeyi Allah yolunda bağışlar. Hz. Osman da onu elli bin (dirhem)e satar.
Bu örnekler, Ashab'ın sehavetini, nazarlarında namazın ne kadar mühim bir yer tuttuğunu, buna bedel dünyalığa kıymet vermediklerini ifade eder.
(Kütüb-i Sitte, Mev'izeler)
Namaz âşıkları
Zâtürrikâ' seferinden dönülüyordu. Hz. Abbâd, Efendimiz'in (s.a.v.) yanı başında bulunanlardandı. Vakit geceydi. Resûlullah (sav), mücahitlerin istirahat etmesi için mola verilmesini emretti. Muhtemel bir baskına karşı da her zaman olduğu gibi nöbet tutulmasını emretti.
Bu hizmet için iki gönüllü istedi ve
'Bu gece bizi kim bekler?' buyurdular.
Muhacirlerden Ammar bin Yasir, Ensar'dan da Abbâd bin Bişr ayağa kalktılar ve ikisi birden
'Biz bekleriz ya Resûlallah!' diyerek öne atıldılar.
Peygamberimiz onlara şu talimatı verdi:
'Öyleyse vadinin ağzında durunuz ve etrafa göz kulak olunuz.'
İki kahraman, vadiye doğru ilerlediler. Hz. Abbâd, Ammar'a:
'Gecenin başında mı beklemek istersin, sonunda mı?' dedi.
Hz. Ammar, önce beklemeyi tercih etti. Nöbete durdu. Abbâd da hemen namaza başladı. Bu sırada çok yorgun olan Ammar uyuyuverdi. Abbâd İbn Bişr'in, arkadaşının uyuduğundan haberi yoktu.
O, namazına devam ederken bunları takip eden bir müşrik onu gördü ve bu fırsatı değerlendirmek istedi; istedi ve hemen yayına bir ok yerleştirip fırlattı. Müşrikin oku Hz. Abbâd'a saplandı. Hz. Abbâd ilâhî huzurda öyle bir huşû içindeydi ki, vücuduna saplanan ok değil, sanki bir dikendi.
Hiç tavrını bozmadan namazına devam etti. Vücuduna saplanan diğer oku da öbürü gibi eliyle çıkarıp yere attı; rükû ve sücûdunu tamamlayarak selâm verdi. Artık iyice halden düşmüştü.
Arkadaşına hafifçe
'Kalk, nöbeti al ben yaralandım.' diye seslendi.
Bunun üzerine gözlerini açan Hz. Ammar, bir de ne görsün, Abbâd'ın her tarafından kanlar akıyor. Durumu anlamıştı.
'Sübhanallah! O müşrik sana ilk oku attığı zaman beni niçin uyandırmadın?' diye sitem etti.
Hz. Abbâd ise ona şu karşılığı verdi:
'Ben namazda Kehf sûresini okuyordum. Sûreyi bitirmedikçe kesmek istemedim. Oklar üzerime ard arda gelmeye başlayınca, uyandırıp sana haber vermek için okumayı kestim, rükûa vardım. Vallahi, Resûlullah'ın korunmasını emrettiği boğaz ağzını korumayıp kaybetmiş olmaktan korkmasaydım, sûreyi bitirmeden namazı kesmezdim'.
Bir başka örnek:
Haykırdığı zaman düşmanın yüreğini ağzına getiren Haydar-ı Kerrar, Damad-ı Nebi Hz. Ali'nin (ra), ayağına saplanan bir oku çıkartmak isteyenlere,
'Ben namaza durayım. Oku ayağımdan o zaman çıkarırsınız. Çünkü namazda iken okun acısını duymam.' dediği rivayet edilir.
İşte bu iki tablo, ibadet u taatla kenetlenmiş ruh insanının durumunu aksettirmesi bakımından fevkalâde önemlidir.
Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri