Arama

Başlık ve içerikte ara

Îmândaki derinlik

5 dk

Senin bu imanının hakikati nedir?

Hâris b. Mâlik, mescitte yatıyordu. Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), kendisini ayağıyla dürtüp uyandırdı. Her sahabinin dediği gibi:

بِاَبِي أَنْتَ وَاُمِّي يَارَسُولَ اللّٰهِ

"Anam, babam sana feda olsun, bir emriniz mi var yâ Resûlallah?" dedi.

Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) ona

كَيْفَ أَصْبَحْتَ "Nasıl sabahladın?" diye sordu

Hâris (radıyallâhu anh):

"Hak mü'min olarak sabahladım; hak mü'min olarak kendimi idrak ediyorum." cevabını verdi.

Efendimiz'in (sallallâhu aleyhi ve sellem):

"Her hakkın, bir hakikati vardır; peki senin bu imanının hakikati nedir?" sorusuna da:

"Gündüz oruç tuttum; gece de sabaha kadar Rabbimin karşısında kemerbeste-i ubûdiyet içinde büklüm büklüm oldum yâ Resûlallah...

Şu anda öyle bir ruh hâleti içindeyim ki, Rabbimin Arş'ını, ehl-i Cennet'in ferih-fahûr Cennet'te sağdan sola gidip gelişini görür gibiyim." karşılığında bulundu.

Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) de, şöyle mukabele etti ona:

"Sen öyle bir insansın ki, tepeden tırnağa iman kesilmişsin!"[6]

[6] Ma'mer b. Râşid, el-Câmi' s.129; İbn Ebî Şeybe, el-Musannef, 6/170; Beyhakî, Şuabü'l-iman, 7/363.

Harâbe önünde îmân tazeleme Abdullah ibni Ömer (r.a.)

Ebu Bekr Abdullah îbn Muhammed İbn Ebu Dünya, et-Tefekkür ve'l-îtibâr adlı kitabında der ki: Bize Ahmed İbn Muhammed îbn Ebu Bekr'in... Ebu'l-Velîd'den rivayetinde o, şöyle anlatıyor:

"İbn Ömer, kalbini îman üzere tutmak ve korumak istediğinde; bir harabeye gider, kapısında durur ve hazîn bir sesle nida ederek:

"Senin ehlin nerede? der, sonra kendine dönerek:

«O'nun zatından başka her şey helak olacaktır"dermiş.

(İbn-i Kesir Tefsiri, Kasas-88.Âyet)

Kur'ân dinlemenin tesiri

Bir keresinde Huzur-u Risalet-penahide bir âyet okunmuş ve Ensar’dan bir genç yere yıkılmıştı. Genç yere yığıldıktan biraz sonra vefat etmiş, sonra da Aleyhissalâtü vesselâm şöyle buyurmuştu:

“Arkadaşınızı teçhiz edin. Allah korkusu onun yüreğini çatlattı.”[3]

[3] Hâkim, el-Müstedrek 2/536; el-Hakîm et-Tirmizî, Nevâdiru’l-usûl 2-253,298.

Ensardan Meçhul Bir Muhasebe Kahramanı

Hz. Huzeyfe'nin (radıyallâhu anh) naklettiği hâdisede şunlar anlatılır:

Kalbine Allah korkusu düşen ensardan bir genç evine kapanmış ve gece-gündüz ağlıyordu. O kadar ki, zayıflamış ve tamamen güçten, takatten kesilmişti.

Bu durum Resûlullah'a (sallallâhu aleyhi ve sellem) haber verildi.

Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) gencin yanına gelince, genç son bir kere daha gücünü kullanarak dizlerini zorladı ve Nebiler Serveri'nin teşrifini istikbal için ayağa kalkıp kendisini O'nun kollarına attı. Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) de ona sımsıkı sarıldı.

Biraz sonra Allah Resûlü kollarını gevşettiğinde, genç ayaklarının dibine yığılıverdi.

Bunun üzerine sevgi, şefkat ve merhamet peygamberi Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), gözleri çok derinlere dalmış şöyle buyuruyordu:

"Kardeşinizi defnedin. Korku onun ciğerlerini parçalamış. Kuvvet ve iradesi ile yaşadığım Allah'a yemin ederim ki, Allah onu Cehennem'den korumuştur. Kişi umduğunu ister, korktuğundan da kaçar."

Ebu Süleyman Hâlid İbn Velîd

Ordular kumandanı, askerler öncüsü, İslâm diyarının hâmisi ve Allah'ın düşmanlarına karşı çekilmiş kılıcı Ebu Süleyman Hâlid İbn Velîd'in ölüm öncesinde şöyle dediği bize rivayet edildi:

«Şu ve şu savaşlara katıldım. Organlarımdan hiç birisi yok ki onda bir kılıç ya da bir mızrak, ya da bir ok yarası bulunmasın. Ama şimdi bakın ki ben develer gibi yatağımda uzanmış ölüyorum. Korkakların gözüne uyku girmesin!»

Bu sözleriyle o, harpte şehîd olarak ölmediğine üzülüyor, buna esef ediyor ve yatakta ölmekten dolayı acı çekiyordu..

(İbn-i Kesîr Tefsiri, Bakara,245)

Rumeysâ (Süleymin annesi (r.a)

Enes b. Mâlik (r.a)'den naklediliyor:

Ebu Talha'nın Ümmü Süleym'den olan oğlu hastalandı. Bir süre sonra çocuk öldü. Rümeysâ çocuğun üstünü örtüp, herzaman yaptığı gibi Ebu Talha'ya iftar hazırlamaya başladı.

Ebu Talha eve gelip "Çocuk nasıl"? diye sordu.

Rumeysâ;

"Allah (c.c)'a hamdolsun. En güzel durumda".dedi.

Sonra kalkıp Ebu Talha'nın yemeğini getirdi. Gece Ebu Talha hanımıyla beraber oldu.

Sabah olduğunda Rumeysâ kocasına;

"Ey Ebu Talha! Görmedin mi? Falanca aile bir şeyi ödünç aldılar, onu kullandılar, sonra kendilerinden istendiğinde geri vermek onlara zor geldi"dedi,

Ebu Talha;

"Adaletle muamele etmiyorlar" dedi.

Bunun üzerine Rumeysâ;

"Oğlun, Allah (c.c)'ın bir emanetiydi ve Allah (c.c) onu geri aldı"

dedi.

Ebu Talha, Allah (c.c)'a hamd edip;

"Allah (c.c) dan geldik ve yine O'na döneceğiz" diyerek Rasûlüllah (s.a)'ın yanına gitti.

Rasûlullah (s.a);

"Ey Ebu Talha! Allah (c.c) sizin gecenizde ikinizi de mübarek kıldı" dedi. Rumeysâ, Abdullah b. Ebu Talha'ya hamile kaldı.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:157)

Çobandaki Allah korkusu

Hazret-i Ömerʼin oğlu Abdullah -radıyallâhu anh- Medine civarında gezinirken rast geldiği çoban ve aralarında geçen ibretlik hadise...

Hazret-i Ömerʼin oğlu Abdullah -radıyallâhu anhumâ-, arkadaşlarıyla birlikte Medîne civârında bir yere çıkmıştı. Onun için bir sofra kurdular. Bu sırada yanlarına bir koyun çobanı uğradı ve selâm verdi.

Abdullah ibn-i Ömer:“–Gel ey çoban, sofraya buyur.” dedi. Çoban:“–Ben oruçluyum.” cevâbını verdi.

İbn-i Ömer:“–Bu şiddetli sıcakta oruç mu tutuyorsun, bir de bu hâlde koyun güdüyorsun?” dedi.

Daha sonra çobanın kalbî seviyesini anlamak için:

“–Şu sürüden bize bir koyun satsan, parasını sana ödesek, etinden de iftar edeceğin kadarını sana versek olmaz mı?” teklifinde bulundu.

Çoban:“–Sürü benim değil, bu koyunlar efendimindir.” cevâbını verdi.

İbn-i Ömer -radıyallâhu anh- yine çobanı denemek için:

“–Kayboldu dersin, efendin nereden bilecek ki?” deyince, çoban derhâl ondan yüzünü çevirdi ve parmağını semâya kaldırarak:

“–Allah nerede?!” dedi.

İbn-i Ömer -radıyallâhu anh-, çobanın bu ihsan ve murâkabe şuurundan çok duygulandı. Bu düşünceler içinde, bir müddet kendi kendine;

“Çoban dedi ki: Allah nerede?

Çoban dedi ki: Allah nerede?” deyip durdu.

Medîne’ye vardığında da, ilk iş olarak çobanın efendisine bir elçi gönderip sürüyü ve çobanı satın aldı. Çobanı âzâd ettikten sonra sürüyü de ona bağışladı.

(İbn-i Esîr, Üsdü’l-Gâbe, III, 341)

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:387)

Hz Ali'nin eski günleri yad edişi

Bir gün Hz. Ali (radıyallahu anh), namaz kılıp selam verdikten sonra şöyle içini dökmüştü:

"Ben Resûlullah'ın ashabını gördüm, tanıdım.

Bugün onlara benzeyen hiç kimse görmüyorum.

Vallahi onların (çok namaz kılıp secde etmekten) benizleri atar, saçları, başları dağılır, yüzleri gözleri toz içinde kalırdı.

Sabahlara kadar ya Kur'ân okur, ya namaz kılarlardı. Yanlarında Allah anılınca, rüzgârda ağaçların salındığı gibi salınırlardı.

Gözlerinden yağmur gibi yaş boşalırdı, vallahi gözyaşlarıyla elbiseleri ıslanırdı.

İnan vallahi, bana öyle geliyor ki, bugün insanlar gecelerini gaflet içinde geçiriyorlar."

Bunları söyledikten sonra, Hz. Ali kalktı gitti ve Hz. Ali'nin; Allah düşmanı fâsık İbn-i Mülcem kendisini şehit edinceye kadar güldüğü görülmedi.

(İbn Kesir, el-Bidaye 8/6)

Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri

İlgili yazılar