Arama

Başlık ve içerikte ara

Herşeyle Rabbini bulmak

5 dk

Îmân ile nurlanan vicdânın kâinat ile münasebeti

Îmân, Şems-i Ezelî'den vicdan-ı beşere ihsan edilen bir nur

ve bir şuadır ki, vicdanın içyüzünü tamamıyla ışıklandırır.

Ve bu sayede, bütün kâinatla bir ünsiyet, bir emniyet peyda olur

ve her şeyle kesb-i muarefe (tanışma) eder.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Îmân, bütün eşya arasında hakîki bir uhuvveti,

irtibatı, ittisali ve ittihad rabıtalarını tesis eder.

(RNK-MESNEVÎ-İ NÛRİYE)

Varlığın nimet olanları, şükür içindir
Diğer varlıklar ise; hakîki îmânı elde etmek içindir

Ey sersem nefsim ve ey pürheves arkadaşım!

Âyâ, zannediyor musunuz ki,vazife-i hayatınız yalnız terbiye-i medeniye ile güzelce muhafaza-i nefis etmek, ayıp olmasın,

batın ve fercin hizmetine mi münhasırdır?

Yahut, zannediyor musunuz ki,hayatınızın makinesinde derc edilen

şu nazik letâif ve mâneviyat

ve şu hassas âzâ ve âlât

ve şu muntazam cevarih ve cihazat

ve şu mütecessis havas ve hissiyatın gaye-i yegânesi, şu hayat-ı fâniyede nefs-i rezilenin,hevesât-ı süfliyenin tatmini için istimaline mi münhasırdır?

Hâşâ ve kellâ!

Belki, vücudunuzda şunların yaratılması ve fıtratınızda bunların gaye-i idhali, iki esastır:

Biri:

Cenâb-ı Mün'im-i Hakikî'nin bütün nimetlerinin herbir çeşitlerini

size ihsas ettirip şükrettirmekten ibarettir.

Siz de hissedip şükür ve ibadetini etmelisiniz.

İkincisi:

Âleme tecellî eden esmâ-i kudsiye-i İlâhiye'nin bütün tecelliyâtının aksamını, birer birer, size o cihazat vasıtasıyla bildirip tattırmaktır.

Siz dahi tatmakla tanıyarak îmân getirmelisiniz.

İşte, bu iki esas üzerine kemâlât-ı insaniye neşvünemâ bulur.

Bununla insan, insan olur.

(RNK.11.SÖZ)

Âlem'in sergisinden Sâni'inin celâline,
Mâlik'inin iktidar ve kemâlâtına intikal

Sath-ı âlemde kurulan şu sergi-yi İlâhî'de teşhir edilen tezyinâta, kemâlâta,güzel manzaralara ve rububiyetin haşmetiyle ulûhiyetin azametine bir müşahit,bir mütenezzih,bir mütehayyir,bir mütefekkir

lâzımdır ki,o güzellikleri görsün,o manzaralar arasında tenezzüh etsin,o harika nakışlara, ziynetlere tefekkürle hayran olsun.

Sonra o sergiden Sâni'inin celâline,Mâlik'inin iktidar ve kemâlâtına intikal ile O'nun azametine secde-i hayret etsin.

Bu vazifeyi ifa edecek, insandır.

Çünkü, insan gerçi cahil, zulmetli birşeydir, amma öyle bir istidadı vardır ki, âleme bir enmuzeç (örnek,fihriste) ve bir nümune olmaya liyâkatı vardır.

Hem o insanda öyle bir emânet vedia bırakılmıştır ki,

onunla gizli defineyi bulur, açar.Hem o insandaki kuvvetler tahdit edilmeyerek mutlak bırakılmıştır.Buna binaen, küllî bir nevi şuur sâhibi olur ki,Sultan-ı Ezel'in azamet ve haşmetinin şâşaasını idrak ediyor.

Evet, mâşukun hüsnü, âşıkın nazarını istilzam ettiği gibi,

Nakkaş-ı Ezelî'nin rububiyeti de insanın nazarını iktizâ eder ki,

hayret ve tefekkür ile takdir ve tahsinlerde bulunsun.

Evet, gül ve çiçeklerin yüzlerini güzelleştiren Zât,nasıl o güzel yüzlere arılardan, bülbüllerden istihsan âşıkları icad etmesin? Ve güzellerin güzel yüzlerinde güzelliği yaratan,elbette o güzelliğe müştakları da yaratır.

Kezâlik,

bu âlemi şu kadar ziynetlerle, nakışlarla tezyin eden Mâlikü'l-Mülk, elbette ve elbette o harika, antika, mu'cize manzaraları, ziynetleri, seyircilerden, müşahitlerden, âşık ve müştaklardan,

ârif dellâllardan hâli bırakmayacaktır.

İşte,

câmiiyeti dolayısıyla insan-ı kâmil, halk-ı eflâke ille-i gaiye olduğu gibi, halk-ı kâinata da semere ve netice olmuştur.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Zîhayatların en mühim netice-i hilkati

Zât-ı Kayyûm-u Ezelî'nin kendi nazarına kendi acaib-i san'atını ve verdiği rahîmâne hediyelerini ve ihsanlarını arz etmektir.

Herşeyin hikmet-i vücudu ve gaye-i fıtratı ve faide-i hilkati ve netice-i hayatı üçer nevidir.

Birinci nevi:

Kendine ve insana ve insanın maslahatlarına bakar.

İkinci nevi:

Daha mühimdir ki, herşey, umum zîşuur mütalâa edebilecek ve Fâtır-ı Zülcelâl'in cilve-i esmâsını bildirecek birer âyet, birer mektup, birer kitap, birer kaside hükmünde olarak, mânâlarını hadsiz okuyucularına ifade etmesidir.

Üçüncü nevi ise,

Sâni-i Zülcelâl'e aittir, O'na bakar.

Herşeyin faydası ve neticesi kendine bakan bir ise,Sâni-i Zülcelâl'e bakan yüzlerdir ki,Sâni-i Zülcelâl, kendi acaib-i san'atını kendisi temâşâ eder, kendi cilve-i esmâsına kendi masnuatında bakar.

Bu âzamî üçüncü nevide hikmet-i hilkatini ifade için,

bir saniye kadar yaşamak kâfidir.

Herşey, hususan zîhayat, gayet mânidar

bir kelime,

bir mektup,

bir kaside-i Rabbânî'dir,

bir ilânnâme-i İlâhî'dir.

Umum zîşuurun mütalâasına mazhar olduktan

ve hadsiz mütalâacılara mânâsını ifade ettikten sonra,

lâfzı ve hurufu hükmündeki suret-i cismâniyesi kaybolur.

Bu çok ince ve çok harika olan dekaik-i san'at,

yalnız zîşuurların nazarlarına ifade-i mânâ için değildir.

Gerçi herbir mevcudu hadsiz zîşuurlar mütalâa edebilir.

Fakat hem onların mütalâası mahduttur, hem de herkes

o zîhayatın bütün dekaik-i san'atına nüfuz edemezler.

Demek, zîhayatların en mühim netice-i hilkati ve en büyük gaye-i fıtratı,Zât-ı Kayyûm-u Ezelî'nin kendi nazarına kendi acaib-i san'atını ve verdiği rahîmâne hediyelerini ve ihsanlarını arz etmektir.

(RNK.30.LEM'A)

Herşeyde, her vaziyette, herbir harekette kader-i İlâhî ve kudret-i Rabbâniye'nin izini, eserini görmek

Güneş gibi bir îmân lâzım ki,

herşeyde, her vaziyette, herbir harekette kader-i İlâhî ve kudret-i Rabbâniye'nin izini, eserini görsün, tâ o zulm u zulmette

kalb boğulmasın,

îmân sönmesin;

akıl, tabiat ve tesadüfe saplanmasın.

Ehl-i hakikat, hakikat ve mârifetullahı bulmak için,kesret dairelerini unutmaya çalışıyorlar tâ kalb dağılmasın ve lüzumlu ve kıymetli şeye sarf etmek lâzım gelen merakı, zevki, şevki, lüzumsuz fâni şeylerde telef olmasın.

(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)

Herbir şeyle Rabb'ini bulabilir

"Lâ ilâhe illâ Hû" ile

herşeyde Hâlıkına giden bir yolu görür.

"Ehl-i îmânın, hususan ehl-i tarikatın her vakit tekrarla

Lâ ilâhe illâ Hû demeleri, tevhidi yâd ve ilân etmeleri gösterir ki, tevhidin pek çok mertebeleri bulunuyor.

"Hem tevhid, en ehemmiyetli ve en halâvetli ve en yüksek

bir vazife-i kudsiye ve

bir fariza-i fıtriye ve

bir ibadet-i imaniyedir.....

Aradığımız hakiki tevhid, yalnız tasavvurdan ibaret bir marifet değildir.Belki, ilm-i mantıkta tasavvura mukâbil ve marifet-i tasavvuriyeden çok kıymettar ve burhanın neticesi olan ve ilim denilen tasdiktir.

Ve tevhid-i hakiki öyle bir hüküm ve tasdik ve iz'an ve kabuldür ki,

Herbir şeyle Rabb'ini bulabilir.

Ve herşeyde Hâlık'ına giden bir yolu görür.

Ve hiçbir şey huzuruna mâni olmaz.

Yoksa, Rabb'ini bulmak için her vakit kâinat perdesini yırtmak, açmak lâzım gelir.

(RNK.7.ŞUÂ)

Herşeyden O'nun nuruna karşı bir pencere açmak

Tevhid-i hakikî;

Herşey üstünde

sikke-i kudretini

ve hâtem-i-rububiyetini

ve nakş-ı kalemini görmekle,

doğrudan doğruya herşeyden O'nun nuruna karşı bir pencere açıp,

O'nun birliğine

ve herşey O'nun dest-i kudretinden çıktığına

ve ulûhiyetinde ve rububiyetinde ve mülkünde

hiçbir vechile hiçbir şeriki ve muini olmadığına,

şuhuda yakın bir yakinle tasdik edip îmân getirmektir

ve bir nevi huzur-u daimî elde etmektir.

(RNK.22.SÖZ)

Risale-i Nur Külliyatı / Allah için Hayat · Marifet Petekleri

İlgili yazılar