Arama

Başlık ve içerikte ara

Mes'ûliyet-Boş şeyler

7 dk

İnsanın Allah'a karşı olan mes'ûliyet duygusu.

Size ağaçtan meyveyi ve ateşi ve ottan erzakı ve hububu ve topraktan hububâtı ve nebâtâtı verdiği gibi, zemini size hoş, herbir erzakınız içinde konulmuş bir beşik ve âlemi güzel ve bütün levâzımâtınız içinde bulunur bir saray yapan bir Zât'tan kaçıp, başıboş kalıp, ademe gidip saklanılmaz.

Vazifesiz olup, kabre girip uyandırılmamak üzere rahat yatamazsınız.

(RNK.25.SÖZ)

Eğer insan enâniyetine istinad edip, hayat-ı dünyeviyeyi gaye-i hayal ederek, derd-i mâişet içinde, muvakkat bazı lezzetler için çalışsa, gâyet dar bir daire içinde boğulur, gider.

Ona verilen bütün cihazât ve âlât ve letâif, ondan şikâyet ederek haşirde onun aleyhinde şehadet edeceklerdir ve dâvâcı olacaklardır.

(RNK.23.SÖZ)

İnsan, ipi boğazına sarılıp istediği yerde otlamak için başıboş bırakılmamıştır.Belki, bütün amellerinin suretleri alınıp yazılır ve bütün fiillerinin neticeleri muhasebe için zaptedilir.

(RNK.10.SÖZ)

Madem dünyada hayat var; elbette insanlardan hayatın sırrını anlayanlar ve hayatını sû-i istimal etmeyenler, dâr-ı bekàda ve Cennet-i bâkiyede hayat-ı bâkiyeye mazhar olacaklardır. Âmennâ.

(RNK.10.SÖZ)

İnsan bir yolcudur. Sabâvetten gençliğe, gençlikten ihtiyarlığa, ihtiyarlıktan kabre, kabirden haşre, haşirden ebede kadar yolculuğu devam eder.

Her iki hayatın levazımatı, Mâlikü'l-Mülk tarafından verilmiştir. Fakat o levazımatı, cehlinden dolayı tamamen bu hayat-ı fâniyeye sarf ediyor.

Halbuki, o levazımattan lâakal onda biri dünyevî hayata, dokuzu hayat-ı bakiyeye sarf etmek gerektir.

(RNK.MENEVÎ-İ NURİYE)

İnsan, saltanat-ı rubûbiyetin mehâsinine nâzır ve esmâ-i kudsiyenin cilvelerine dellâl ve kalem-i kudretle yazılan mektubât-ı İlâhiye'yi mütalâa ile mütefekkir olduğu cihetle, eşref-i mahlûkât ve halife-i arz olmuştur.

Bu itibarla, insanın

Allah'a karşı ubudiyet, vazifesidir.

Terk-i kebâir, takvâsıdır.

Nefis ve şeytanla uğraşması, cihadıdır.

(RNK.MENEVÎ-İ NURİYE)

İnsanın hilkatinden maksat, Mahfî hazine-i İlâhiye'yi keşif ile göstermek ve Kadîr-i Ezelîye bir burhan, bir delil, bir mâkes-i nurânî olmakla Cemâl-i Ezelî'nin tecellîsi için şeffaf bir mir'at, bir ayine olmaktır.

(RNK.MENEVÎ-İ NURİYE)

İnsana verilen bütün cihâzât-ı acîbe,bu ehemmiyetsiz hayat-ı dünyeviye için değil, belki pek ehemmiyetli bir hayat-ı bâkiye için verilmişler.

(RNK.MENEVÎ-İ NURİYE)

Kayyûm-u Bâkî olan Zât-ı Zülcelâle verilen ve O'nun yolunda sarf edilen şu ömr-ü zâil, bâkîye inkılâb eder,

bâkî meyveler verir.

O vakit ömür dakikaları, adeta tohumlar, çekirdekler hükmünde, zahiren fena bulur, çürür; fakat âlem-i bekàda saadet çiçekleri açarlar ve sünbüllenirler ve âlem-i berzahta ziyâdâr, mûnis birer manzara olurlar.

(RNK.6.SÖZ)

Ey nefsim ve ey arkadaşım!

Aklınızı başınıza toplayınız. Sermaye-i ömür ve istidad-ı hayatınızı, hayvan gibi, belki hayvandan çok aşağı bir derecede şu hayat-ı fâniye ve lezzet-i maddiyeye sarf etmeyiniz.

Yoksa, sermayece en âlâ hayvandan elli derece yüksek olduğunuz halde, en ednâsından elli derece aşağı düşersiniz.

(RNK.11.SÖZ)

“Cenâb-ı Hakk’ın ahdi, meşîet, hikmet, inâyetin ipleriyle örülmüş nûrânî bir şerittir ki, ezelden ebede kadar uzanmıştır. Bu nûrânî şerit, kâinâtta nizâm-ı umûmî şeklinde tecellî ederek silsilelerini kâinâtın envâına dağıtmış. Ve en acîb silsilesini nev‘-i beşere uzatmıştır.

Ve rûh-ı beşerde pek çok isti‘dad ve kābiliyetlerin tohumlarını ekmiştir.

Fakat o isti‘dadların terbiyesini ve netîcesini cüz’-i ihtiyârînin eline vermiştir. O cüz’-i ihtiyârînin yularını da şeriatın ve delâil-i nakliyenin eline vermiştir.

Binâenaleyh Cenâb-ı Hakk’ın ahdini bozmamak ve îfâ etmek, ancak o isti‘dadların lâyık ve münâsib oldukları yerlerine sarf etmekle olur.

(RNK.İŞÂRÂTÜ'L-Î'CÂZ)

Allah'a abd ve asker olmak öyle lezzetli bir şereftir ki, tarif edilmez. Vazife ise, yalnız bir asker gibi, Allah namına işlemeli, başlamalı. Ve Allah hesabıyla vermeli ve almalı. Ve izni ve kanunu dairesinde hareket etmeli, sükûnet bulmalı. Kusur etse, istiğfar etmeli.

(RNK.6.SÖZ)

İnsanın yaratılış sebebi

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُونِ

Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.

“Bu âyet-i uzmânın sırrıyla, insanın bu dünyaya gönderilmesinin hikmeti ve gāyesi;

Hâlık-ı Kâinât’ı tanımak ve O’na îmân edip, ibâdet etmektir.

Ve insanın vazîfe-i fıtratı ve farîza-i zimmeti, ma‘rifetullah ve îmân-ı billahtır ve iz‘ân (iyice anlamak) ve yakîn ile vücûdunu ve vahdetini tasdîk etmektir.”

(RNK.7.ŞUÂ)

Kâinattaki en mühim bir maksad-ı İlâhî

Hem hayat, bütün kâinattan süzülmüş en sâfi bir hülâsası olduğu gibi, kâinattaki en mühim bir maksad-ı İlâhî ve hilkat-i âlemin en mühim neticesi olan şükür ve ibadet ve hamd ve muhabbeti netice veren bir sırr-ı âzamdır......

Evet, bu hayatın gayesi ve neticesi hayat-ı ebediye olduğu gibi, bir meyvesi de, hayatı veren Zât-ı Hayy ve Muhyîye karşı şükür ve ibadet ve hamd ve muhabbettir ki, bu şükür ve muhabbet ve hamd ve ibadet ise, hayatın meyvesi olduğu gibi, kâinatın gayesidir.

(RNK-30.LEM'A)

Kâinatın hadiselerini merakla dinleyerek ruhlarını sersem ve akıllarını geveze etmişler.

Kâinatın hadiselerini merakla dinleyerek, karışarak ruhlarını sersem ve akıllarını geveze etmişler.

Evet, şimdi küre-i arzda herkes ya kalben, ya ruhen,

ya aklen, ya bedenen gelen musibetten hissedarlıktan,

azap çekiyor, perişandır.

Bilhassa ehl-i dalâlet ve ehl-i gaflet,

merhamet-i umumiye-i İlâhiye'den

ve hikmet-i tamme-i Sübhâniye'den habersiz olduğundan,

rikkat-i cinsiye sebebiyle nev-i beşerle alâkadar olduğundan,

kendi eleminden başka nev-i beşerin şimdiki elîm ve dehşetli elemleriyle dahi müteellim olup azap çekiyor.

Çünkü,

lüzumsuz ve mâlâyâni bir surette vazife-i hakikiyelerini ve elzem işlerini bırakıp âfâkî ve siyasî boğuşmalara

ve kâinatın hadiselerini merakla dinleyerek, karışarak

ruhlarını sersem ve akıllarını geveze etmişler.

"Zarara razı olana merhamet edilmez" mânâsında

اَلرَّاضِي بِالضَّرَرِ لاَيُنْظَرُلَهُ

kaide-i esasiyesiyle şefkat hakkını ve merhamet liyakatını kendilerinden selb etmiştir.

Onlara acınmaz ve şefkat edilmez.

Ve lüzumsuz başlarına belâ getiririyorlar.

(Risale-i Nur bu sıkıntılara çaredir)

Ben tahmin ediyorum ki, bütün küre-i arzın bu yangınında ve fırtınalarında selâmet-i kalbini ve istirahat-ı ruhunu muhafaza eden ve kurtaran yalnız hakikî ehl-i îmân ve ehl-i tevekkül ve rızadır.

Bunun içinde en ziyade kendini kurtaranlar,

Risale-i Nur dairesine sadakatle girenlerdir.

Çünkü onlar, Risale-i Nur'dan aldıkları îmân-ı tahkikî derslerinin nuruyla ve gözüyle, herşeyde rahmet-i İlâhiye'nin izini, yüzünü görüp herşeyde kemâl-i hikmetini, cemâl-i adaletini müşahede ettiklerinden, kemâl-i teslimiyet ve rıza ile rububiyet-i İlâhiye'nin icraatından olan musibetleri teslimiyetle ve gülerek karşılıyorlar, rıza gösteriyorlar.

Ve merhamet-i İlâhiye'den daha ileri şefkatlerini sürmüyorlar ki, elem ve azap çeksinler.

İşte bu hakikate binaen, değil yalnız hayat-ı uhreviyenin, belki dünyadaki hayatın dahi saadet ve lezzetini isteyenler, hadsiz tecrübeleriyle, Risale-i Nur'un îmânî ve Kur'ânî derslerinde bulabilir ve buluyorlar.

(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)

Yalnız Bir'i iste; başkaları istenmeye değmiyor.

Bir'i çağır; başkaları imdada gelmiyor.

Fıtratı aşkla yoğrulmuş gibi sermest-i câm-ı aşk olan Mevlânâ Câmî,kesretten vahdete yüzleri çevirmek için,

bak, ne güzel söylemiş.

Yani;

1. Yalnız Biri iste; başkaları istenmeye değmiyor.

2. Biri çağır; başkaları imdada gelmiyor.

3. Biri talep et; başkaları lâyık değiller.

4.Biri gör; başkaları her vakit görünmüyorlar,

zevâl perdesinde saklanıyorlar.

5. Biri bil; marifetine yardım etmeyen başka bilmekler faidesizdir.

6. Biri söyle; O'na ait olmayan sözler mâlâyâni sayılabilir.

Evet, Câmi', pek doğru söyledin.

Hakikî mahbub, hakikî matlub, hakikî maksud, hakikî mâbud yalnız O'dur.

(RNK.17.SÖZ)

Lüzumlu ve kıymetli şeye sarf etmek lâzım gelen

merakı, zevki, şevki, lüzumsuz fâni şeylerde kullanılırsa

Îmân söner,

Kalp,boğulur

Akıl,tabiat ve tesadüfe saplanır.

Güneş gibi bir îmân lâzım ki, herşeyde, her vaziyette,

herbir harekette kader-i İlâhî ve kudret-i Rabbâniye'nin izini, eserini görsün, tâ o zulm u zulmette kalb boğulmasın,

îmân sönmesin; akıl, tabiat ve tesadüfe saplanmasın.

Hattâ ehl-i hakikat, hakikat ve mârifetullahı bulmak için,

kesret dairelerini unutmaya çalışıyorlar tâ kalb dağılmasın

ve lüzumlu ve kıymetli şeye sarf etmek lâzım gelen

merakı, zevki, şevki, lüzumsuz fâni şeylerde telef olmasın.

(RNK.EMİRDAĞ LÂHİKASI)

Merak,muhabbet,hırs niçin verilmiş

İnsanın fıtratındaki

şiddetli merak

ve hararetli muhabbet

ve dehşetli hırs

ve inatlı talep

ve hâkezâ şedit hissiyatlar,

umur-u uhreviyeyi kazanmak için verilmiştir.

O hissiyatı şiddetli bir surette fâni umur-u dünyeviyeye tevcih etmek, fâni ve kırılacak şişelere bâki elmas fiyatlarını vermek demektir.

İnsanlar, insana verilen cihazat-ı mâneviyeyi,

eğer nefsin ve dünyanın hesabıyla istimal etse ve dünyada ebedî kalacak gibi gafilâne davransa, ahlâk-ı rezileye ve israfat ve abesiyete medar olur.

Eğer hafiflerini dünya umuruna ve şiddetlilerini vezâif-i uhreviyeye ve mâneviyeye sarf etse, ahlâk-ı hamîdeye menşe, hikmet ve hakikate muvafık olarak saadet-i dâreyne medar olur.

(RNK.9.MEKTUP)

Hayât-ı dünyeviyenin bütün inceliklerine girmek

Evet, hakikî terakki ise, insana verilen kalb, sır, ruh, akıl,hattâ hayal ve sair kuvvelerin hayat-ı ebediyeye yüzlerini çevirerek, herbiri kendine lâyık hususî bir vazife-i ubûdiyetle meşgul olmaktadır.

Yoksa, ehl-i dalâletin terakki zannettikleri, hayât-ı dünyeviyenin bütün inceliklerine girmek ve zevklerinin her çeşitlerini, hattâ en süflîsini tatmak için bütün letâifini ve kalb ve aklını nefs-i emmâreye musahhar edip yardımcı verse, o terakki değil, sükûttur.

(RNK.23.SÖZ)

Risale-i Nur Külliyatı / Nefis, Günah ve Gaflet · Marifet Petekleri

İlgili yazılar