Ölüm-Kabir
Kabirdeki durum
İbn-i Ebu Hâtim'in babası kanalıyla... Hz. Âişe'den rivayetinde o, şöyle demiştir:
"Kabir ehlinden günahkâr olanlara yazıklar olsun. Kabirlerinde onların yanına simsiyah yılanlar girer.
Bir yılan baş ucunda, bir yılan ayak ucundadır.
Ortasından bir araya gelinceye kadar onu kemirirler".
(İbn-Kesir Tefsiri. Mü'minûn. 100)
Hz. Osman, uğradığı mezar başında ağlar ve sakalı ıslanırdı.
Kendisine:
"Cennet ve Cehennemden bahsedildiği vakit ağlamazsın da, mezar başında niye ağlarsın?" dediklerinde,
Resûl-i Ekrem'in:
"Kabir, âhiret yurdunun ilk konak yeridir.
İnsan orada kurtarırsa, ondan sonrası kolaydır, kurtaramazsa, ondan sonrası daha zordur" buyurduğu için ağlarım,dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.867}
Ebu Musa el-Eş'ârî (r.a) ölüm ânında çocuklarına şöyle dedi:
"Kabrim, ya geniş, her köşesi (mânen) 40 zira olacak, böylece cennete açılan bir kapı ile Allah (c.c)'ın benim için hazırladığı hurileri ve sarayları görebileceğim ve kıyamet kopana kadar ki zaman içinde cennet kokularıyla yaşayacağım.
Ya da,
"(Allah korusun) Kabrim çok daralacak ve özel olarak açılan bir kapıdan,cehennemde takınacağım zincirleri, bukağıları ve cehennemlik dostlarımı göreceğim.
Sonra da Cehennemden hediye edilen oturağıma oturup, dirileceğim güne kadar kızgın ve zehirli ateşleri bir yanımda hissedeceğim..."
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:405-406)
Ölüm ânındaki durumlar
Abdülkadir Geylâni (r.a) diyor ki;
Hiçbir mü'min yoktur ki, ölümü ânında basireti açılmasın;
o cennette kendisi için hazırlanmış şeyleri görür, hûrilerin ve vildanların kendisini işaret ettiklerini görür. Cennetin güzellikleri ona ulaşır. Sekerât ve ölüm hâli güzelleşir.
(Abdülkadir Geylâni Külliyatı.S.452)
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
Ölüm acısı, kılıç yarasından, testere ile biçilmekten, makasla doğranmaktan da ağırdır.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.825}
9.Can Çekişmenin Şiddeti ve Ölüm Anında Müstehab Olan Durumlar
Miskin kulun önünde sadece ölüm dehşetinden başka ne azap, ne korku, ne üzüntü bulunmasa dahi bu hayatını zehir etmeye kâfidir.
Sevincini bulandırmaya, unutkanlık ve gafletini kendisinden uzaklaştırmaya bu yeter. Bunun hakkında uzun düşünmesi ve büyük bir hazırlık görmesi gerekir.
Nitekim hükemadan biri şöyle demiştir:
"Başkasının elinde bulunan bir üzüntüdür ki
ne zaman seni kapsayacağını bilmezsin"!
Lokman Hakim oğluna şöyle demiştir:
"Ey oğul! Ne zaman karşılaşacağını bilmediğin ölüm,
ansızın sana gelmeden önce onun için hazırlan"!
Hayret edilecek nokta şudur ki eğer insanoğlu zevklerin en büyüğü olan eğlence meclisinde bulunduğu halde içeri girip kendisine beş sopa vuracak bir zabıtayı bekliyorsa, muhakkak keyfi kaçar.
Oysa o insanoğlu her nefeste kendisine ölüm meleğinin gelmesinden gafil olduğu halde yaşamaktadır. Acaba bunun, cehalet ve aldanmaktan başka bir sebebi olabilir mi?...
Ölmek üzere olan bir kimsenin sesi ve nefesi, üzüntü onun kalbine yüklendiği, her parçasına ulaştığı, bütün kuvvetini yıktığı, azâları zayıf düşürdüğü için kesilmiştir.
Bu bakımdan bağırma mecali kalmamıştır.
Aklı örtüp şaşırtmış, dilini konuşamaz duruma getirmiş, azâları zayıf düşürmüştür. Kişi inlemek, bağırmak ve imdat istemekle biraz kendisini rahata kavuşturmak ister. Fakat buna gücü yetmez.
Eğer kendisinde bir kuvvet kalırsa ruhun çekildiği anda bir horlama, gırtlağından ve göğsünden bir homurtu işitilir.
Bu esnada rengi bozulur, ağzına köpük yığılır.
Sanki yaratılışının esası olan toprak onda belirmiştir!
Onun her damarı çekilir.
Sonra tedrici olarak azâları ölür. Önce ayaklar soğur, sonra baldırlar, sonra uyluklar!. Her âza için, üzüntüden sonra üzüntü, sekerattan sonra sekerât vardır.
Can gelip boğaza dayanıncaya kadar!..
İşte o anda kişinin dünyadan ve aile efradından nazarı kesilir. Önündeki tevbe kapısı kapanır.
Onu hasret ve pişmanlık kaplar.
Nitekim Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:
"Can gelip boğaza dayanmadıkça kulun tevbesi kabul olunur"!47
Yoksa kötülükler yapıp yapıp da nihayet ölüm gelip çatınca `Ben şimdi tevbe ettim' diyenlere ve kâfir olarak ölenlere tevbe yoktur.
(Nisa/18)
Mücahid bu ayetin tefsirinde demiştir ki:
"Ölüm elçilerini gördüğünde, ölüm meleğinin yüzünden bir safha kendisine görünür. Ölümün şiddetleri arka arkaya geldiğinde ölümün acılığını ve üzüntüsünü sorma!"
Hz. Peygamber (s.a) şöyle dua demiştir:
"Ey Allahım! Muhammed'e ölümün acılarını kolaylaştır"!48
İnsanlar, ancak cehaletlerinden ötürü, ölümden sakınmıyor ve ölümü büyütmüyorlar; zira ölüm ancak peygamberlik ve velilik nuruyla idrak olunur. Bundan dolayı peygamberlerin (a.s) ve evliyanın ölümden korkuları büyümüştür,
Hz. İsa (a.s) şöyle demiştir:
'Ey havariler cemaati! Allah'tan benim için ölüm şiddetini kolaylaştırmasını dileyin! Ölümden o derece korktum ki korkum ölüm üzerinde ölmekten beni durdurdu!"
Rivayet ediliyor ki Israiloğulları'ndan birkaç kişi bir kabristanın yanından geçtiler. Birbirlerine dediler ki:
"Keşke şu kabristandan bir diriltip öbür âlemin durumunu sormak için Allah'a yalvarsaydınız".
Bu temenni üzerine Allah'a yalvardılar.
Onlar bu durumda iken alnında secde eseri olan bir kişi kabirden çıktı ve dedi ki:
'Ey cemaat! Benden ne istiyorsunuz? Ben elli seneden beri ölümü tatmışım! Hâlâ kalbimde ölümün acısı sükûn bulmamıştır"!
Hz. Âişe (r.a) şöyle demiştir:
"Hz. Peygamberin ölümünün şiddetini gördükten sonra,
ölümü kolay geçmiş hiçbir kimsenin haline gıpta etmemiştir".
Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:
"Ey Allah'ım! Ruhu damar, kemik ve parmaklar arasından çekip alıyorsun.
Ey Allahım! Ölüme karşı bana yardım et ve ölümü bana kolaylaştır".49
Hasan, Hz. Peygamberin (s.a) ölümün tasa ve elemi hakkında şöyle dediğini rivayet ediyor:
"Ölümün elemi, kılıçla vurulan üç yüz darbe kadardır".50
Hz. Peygamber den ölüm ve şiddeti sorulduğunda, cevap olarak şöyle demiştir:
"Ölümün en kolayı, yün içerisinde bulunan üç köşeli demir diken gibidir. Acaba diken, koparıp çıkaracağı yün olmaksızın yünden çıkar mı"?51
Hz. Peygamber bir hastayı ziyaret ettikten sonra şöyle dedi:
"Onun ne ile karşılaştığını biliyorum. Ölümün şiddetinden dolayı onun acımayan hiçbir damarı yoktur"!52
Hz. Ali savaşa teşvik ederek şöyle dedi:
"Eğer öldürülmezseniz, öleceksiniz. Nefsimi kudret elinde tutan Allah'a yemin ederim! Benim için bin kılıç darbesi yemek, yatakta ölmekten daha kolaydır"!
Evzǎi şöyle demiştir:
"Kulağımıza geldiğine göre ölen kişi dirilinceye kadar ölümün elemini hisseder"!
Şeddâd b. Evs (r.a) şöyle demiştir:
"Ölüm, mü'min için en korkunç tehlikedir.
Ölüm bıçkılarla biçilmekten, makaslarla kesilmekten, kazanlarda kaynamaktan daha şiddetlidir!
Eğer bir ölü kabrinden gönderilip dünya ehline ölümün acısını haber verse, onlar artık maldan fayda görmez ve uykudan zevk almazlardı".
Zeyd b. Eslem53 babasının şöyle dediğini rivayet eder:
"Mü'minin üzerinde derecelerinden birşey kalıp da mü'min ameliyle oraya ulaşmazsa, ölüm onun üzerinde şiddetlenir ki ölümün şiddet ve üzüntüsüyle cennetteki derecesine varsın!
Kâfir bir kimse iyiliğinin karşılığını göremeyeceği için ölüm onun için kolaylaştınlır ki dünyada iyiliğinin karşılığını alsın cehenneme gitsin!"
Seleften bir zat hastalara;
'Siz ölümü nasıl görüyorsunuz?" diye devamlı sorardı.
Bir zaman sonra kendisi hasta olunca bu sefer kendisine
'Sen ölümü nasıl görüyorsun?" diye sordular.
Cevap olarak dedi ki:
"Sanki gökler yeryüzüne kapandı. Sanki nefesim iğnenin deliğinden çıkıyor!'
Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:
"Âni ölüm, mü'min için rahat, fâcir için üzüntüdür".54
Mekhul, Hz. Peygamberden şöyle rivayet ediyor:
"Eğer ölünün kıllarından biri gökler ve yer ehli üzerine bırakılsa, onlar Allah'ın izniyle ölürler.
Çünkü her kılda ölüm vardır. Ölümün girdiği şey ölür".55
Rivayet ediliyor ki eğer ölümün eleminden bir damla dünyanın bütün dağları üzerine konsaydı, bütün dağlar erirdi.
Yine rivayet ediliyor ki Hz. İbrahim (a.s) vefat ettiğinde Allah Teâlâ kendisinden sordu:
- Ey dostum! Ölümü nasıl gördün?
- Yârab! Islak yünün içine sokulan ve sonra geri çekilen bir dikenli şiş gibi gördüm!
-İyi bil ki ki biz onu senin için kolaylaştırdık.
Hz. Musa'nın ruhu, Allah Teâlâ'nın huzuruna vardığında Allah Teâlâ sordu:
- Ey Musa! Ölümü nasıl gördün?
-Sac üzerinde kavrulan bir kuş gibi gördüm.
Ölmüyor ki istirahata kavuşsun,kurtulmuyor ki uçsun!
Hz. Musa'nın şöyle dediği rivayet ediliyor:
'Nefsimi kasabın elinde diri diri yüzülen bir koyun gibi gördüm".
Hz. Peygamberin ölüm anında yanında bir su bardağı vardı. Elini suya daldırıp onunla yüzünü meshederek şöyle buyurdu:
"Yarab! Ölümün dehşetlerini bana kolaylaştır"!56
Fátima (r.a) buna karşılık;
"Ey baba! Üzüntün için vay hâlime' dedi.
Bunun üzerine Hz. Peygamber şöyle buyurdu:
"Bugünden sonra baban için üzüntü yoktur".57
Hz. Ömer (r.a) Ka'b'ul-Ahbar'a hitaben dedi ki:
- Ey Ka'b! Bize ölümden haber ver!
-Evet, Ey mü'minlerin emiri! Ölüm, bir kişinin içine sokulan çok budaklı bir ağaca benzer. Her budak bir damara saplanır. Sonra kuvvetli bir kişi o ağacı çeker. O ağacın budakları aldığını alıp beraberinde çıkarır, bıraktığını da bırakır.
Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:
"Kul, ölümün üzüntü ve dehşetleriyle pençeleşir.
Onun mafsallarının biri diğerine selâm vererek şöyle der:
Selâm senin üzerine olsun! Kıyamet gününe kadar sen benden, ben de senden ayrılıyorum".58
İşte bunlar Allah in dostları üzerinde görülen ölüm acılarıdır. Acaba bizim gibi günahlara dalmış kimselerin hâli ne olacaktır? Ölümün dehşetleriyle beraber diğer felaketler de bize hücum ederler;
ölümün felaketleri üç tanedir:
İlk felaketi: Daha önce söylediğimiz gibi, şiddetli koma hâlidir.
İkinci felaket: Ölüm meleğinin suretini görüp onun korkusundan kalbe hâkim olmasıdır. Eğer ölüm meleğinin, günahkar kulun ruhunu aldığı zamanki şekline en cesaretli insanın bile bakmaya gücü yetmez.
Rivayet edildiğine göre Hz. İbrahim ölüm meleğine fâcir bir kimsenin ruhunu aldığında üzerinde bulunduğun surette bana kendini gösterebilir misin?' diye sordu.
Ölüm meleği '
Bu durumda senin bana bakmaya gücün yetmez!" dedi.
İbrahim (a.s) 'Gücüm yeter' dedi.
Melek 'O halde yüzünü çevir!' dedi.
Bunun üzerine İbrahim (a.s) yüzünü çevirince, simsiyah, saçları dik, kokusu müteaffin, elbiseleri simsiyah, ağız ve burun deliklerinden alevler ve duman çıkan bir kişi gördü.
Bunun üzerine İbrahim (a.s) düşüp bayıldı. Ayıldığımda melek eski suretine dönmüştü. Bunun üzerine İbrahim (a.s)
'Ey ölüm meleği! Eğer ölüm anında fâcir kimseye, görünüşünden başka bir dehşet isabet etmese dahi bu ona kâfi gelir dedi.
Ebû Hüreyre (r.a) Hz. Peygamberden şöyle rivayet ediyor:
"Dâvûd (a.s) kıskanç bir kişiydi. Çıkarken kapılarını kilitlerdi. Birgün kapıyı kilitleyip çıktı. Hanımı eve bakınca evde bir kişinin olduğunu gördü ve dedi ki:
"Bu kişiyi kim içeri soktu? Eğer Dâvûd gelip bunu burada görürse çok üzülür.
Dâvûd (a.s) geldi. O kişiyi görünce 'Sen kimsin?' diye sordu.
O kişi 'Ben padişahlardan korkmayan, hiçbir perdenin mâni olamadığı bir kimseyim dedi.
Dâvûd (a.s) 'Öyleyse sen ölüm meleğisin!" dedi.
Dâvûd (a.s) korkusundan olduğu yerde kalakaldı!"59
Rivayet ediliyor ki Hz. İsa (a.s) bir kuru kafanın yanından geçerken ayağı ile kafaya vurup Allah'ın izniyle konuş!' dedi.
Bunun üzerine kuru kafa
'Ey Allah'tan gelen ruh! Ben falan falan zamanın sultanıyım. Birgün başımda tacım, etrafımda askerler ve hizmetkârlarım olduğu halde tahtımın üzerinde otururken ansızın ölüm meleği bana göründü. Her âzam kendi istikametinde benden boşandı. Sonra canım ona doğru çıktı. Keşke o cemaatlerden olan ayrılık olaydı. Keşke o ünsiyetten olan vahşet olaydı!" dedi.
İşte bu, bir felakettir ki asiler onunla karşılaşır, Allah'a itaat edenler ise ondan korunurlar.
Peygamberler sadece komanın dehşetini hikâye ettiler. Ölüm meleğinin suretini görenin hissettiği korkuyu hikâye etmediler.
Eğer bu sureti kişi bir gece rüyasında görse hayatı allak bullak olur. Acaba bir de o şekilde görürse nasıl olur?
İtaat eden bir kimseye gelince o, ölüm meleğini en güzel surette görür.
İkrime60 İbn Abbas'tan şöyle rivayet etti:
"İbrahim (a.s) bir kişi idi. İçinde ibadet ettiği bir evi vardı. Çıkınca evini kilitledi.
Birgün evine dönünce içerde bir kişi gördü ve sordu:
'Seni eve kim soktu?
Kişi 'Evin sahibi soktu!' dedi.
İbrahim 'Evin sahibi benim!' dedi.
Kişi; 'Hem senden, hem de benden daha fazla bu eve sahip olan bir zat beni buraya soktu' dedi.
İbrahim.(a.s) Sen meleklerin hangisisin?' dedi.
Kişi 'Ben ölüm meleğiyim!' dedi.
İbrahim (a.s) 'Mü'minin ruhunu kabzettiğin andaki suretini bana gösterebilir misin?" dedi.
Ölüm meleği 'Evet! Yüzünü benden çevir!' dedi.
Bunun üzerine İbrahim (a.s) yüzünü çevirdi. Dönüp bakınca bir gençle karşı karşıya olduğunu gördü.
(Ikrime şöyle devam ediyor: İbn Abbas ölüm meleğinin o anki yüzünün ve elbisesinin güzelliğinden ve güzel kokusundan bir nebze zikretti).
Bunun üzerine İbrahim (a.s)
'Ey ölüm meleğil Eğer ölüm anında mü'min senin suretinden başka birşey ile karşılaşmazsa yine de mü'mine bu güzel suretin kâfidir' dedi".
Koruyucu iki meleğin müşahedesi de bundandır.
Vuheyb şöyle diyor:
"Kulağımıza geldiğine göre hiç kimse amelini yazan iki melek kendisine görünmeden ölmez. Eğer itaatkâr bir kul ise o iki melek ona derler ki:
`Allah sana hayırlı mükafat versin. Çoğu kez bizi doğruluk meclisinde oturttun, sâlih amellerde hazır bulundurdun!'
Eğer fâcir ise iki melek ona derler ki:
'Allah sana mükafat vermesin.
Çoğu kez bizi kötü mecliste oturttun. Salih olmayan amelde hazır bulundurdun. Bize çirkin konuşmalar dinlettirdin.
Bu bakımdan Allah bizden taraf sana hayrı mükâfat olarak vermesin'.
İşte bu durum, ölünün iki meleğe doğru dikilen gözleridir.
Artık o ebediyyen dünyaya dönemez.
Üçüncü felaket, asilerin ateşteki yerlerini görmeleri ve görmeden önceki korkularıdır. Çünkü asilerin ölüm esnasında güçleri tükenir, ruhları teslim olur, iki şeyden birini haykıran ölüm meleğinin narasını dinlemedikçe ruhları çıkmaz;
ya
"Ey Allah'ın düşmanı! Ateşle müjdelen' veya
'Ey Allah'ın dostu! Cennetle müjdelen!' der!
Akıl sahiplerinin korkusu bundandır.
Hz. Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:
"Sizden bir kimse varacağı yeri bilmedikçe,
cennet veya cehennemdeki yerini görmedikçe ölmez".61
- "Kim Allah ile mülâki olmayı severse, Allah da onun mülakatını sever. Kim Allah'ın mülakatından hoşlanmazsa Allah da onun mülakatından hoşlanmaz".
-Hepimiz ölümden hoşlanmıyoruz! dedik.
-"O, hoşlanmamak değildir. Mü'mine varacağı yer gösterildiğinde Allah ile mülâki olmayı sever ve Allah da onunla mülâki olmayı sever".62
Rivayet ediliyor ki Huzeyfe b. Yeman öleceği sırada ibn Mes'ud'a (doğrusu Ebû Mes'ud dur) dedi ki:
"Bak! Gecenin hangi saatinde bulunuyoruz?
Bunun üzerine İbn Mes'ud (Ebû Mes'ud) baktı ve sonra gelip dedi ki:
"Kırmızı yıldız (fecirden az önce doğan yıldızdır) doğmuştur!
Bunun üzerine Huzeyfe şöyle dedi:
"Ateşe götüren bir sabahtan Allah'a sığınırım!
Mervan, Ebû Hüreyre'nin yanına varıp şöyle dua etti:
"Yarab! Ölümü Ebû Hüreyre için kolaylaştır".
Ebû Hüreyre hemen akabinde
'Yarab! Ölümün acısını artır' dedi ve ağladı.
Bunun üzerine Mervan, Ebû Hüreyre'ye
'Seni ağlatan nedir?" dedi.
Ebû Hüreyre cevap olarak dedi ki:
"Allah'a yemin olsun, dünya için üzüldüğüm veya sizden ayrıldığım için ağlamıyorum. Fakat ben Rabbimden ya cennet veya cehennemin müjdesinden birini bekliyorum".
Hz. Peygamber den rivayet edilmiştir ki Allah Teâlâ bir kuldan razı olduğunda şöyle der:
"Ey ölüm meleği! Falan adama git! Onu rahata kavuşturmak için ruhunu getir! Onun amelinden şimdiye kadar yaptığı bence kâfidir. Onu denedim; sevdiğim yerde buldum".
Bunun üzerine ölüm meleği beraberinde beş yüz melek ve gül desteleri ve zaferan kökleri olduğu halde (gelir), onlardan her biri ayrı bir müjde ile onu müjdeler. Melekler beraberinde gül desteleri olduğu halde iki saf halinde o kişinin ruhunun çıkışını beklerler.
İblis onlara baktığında elini başının üzerine koyarak bağırır.
Bu bağırış üzerine askerleri kendisine;
'Ey efendimiz! Sana ne oldu?" derler.
İblis der ki:
"Şu kula verilen şerefi görmez misiniz?
Siz bu kulu ifsâd etmek için neredeydiniz?
Onlar derler ki:
"Biz onu sapıtmak için var kuvvetimizle çalışıp yorulduk.
Fakat o korunuyordu".63
Hasan Basri şöyle demiştir:
"Mü'min için ancak Allah'ın mülakatında rahat vardır.
Kimin rahatı Allah'ın mülakatında ise ölüm günü onun için sevinme, emniyet, izzet ve şeref günüdür".
Cabir b. Zeyde ölüm anında: "Canın ne istiyor?' diye soruldu.
Cabir "Hasan Basri'ye bir defa bakmayı!" dedi.
Hasan Basri, Câbir'in huzuruna vardığında:
"İşte Hasan geldi!' dediler.
Bunun üzerine gözünü açıp Hasan'a baktı, sonra şöyle dedi:
'Ey arkadaşlar! Şimdi Allah'a yemin ederim sizden ayrılıyor,
ya cennete veya cehenneme gidiyorum!"
Muhammed b. Vâsi, sekeratta iken şöyle demiştir:
"Ey arkadaşlar! Cehenneme gitmek üzere veya Allah'ın affedeceği ümidiyle selâm size!"
Seleften biri ebediyyen sekeratta kalıp ne sevaba, ne de ikaba gönderilmemesini temenni etmiştir. Çünkü sü-i hâtime (kötü sonuç) korkusu ariflerin kalplerini paramparça etmiştir.
Bu korku, ölüm anında, büyük tehlikelerdendir.
Su-i hatimenin mânâsını, ariflerin bundan ne kadar çok korktuklarını, Korku ve Ümit bahsinde zikretmiştik.
O bahis buraya da uygundur. Fakat onu tekrar etmekle sözü uzatmak istemiyoruz.
47) Tirmizi
48) Hz. Aişe'den
49) İbn Ebi Dünya
50) İbn Ebi Dünya
51) İbn Ebi Dünya
52) İbn Ebi Dünya
53) Zeyd b. Eslem el-Adevi el-Medeni şâyân-ı itimad bir âlimdir. Eslem ise Hz. Ömer'in azadlısıdır.Ömrünün yarısı İslâm`da, yarısı küfürde geçmiştir.114 yaşında H. 80 senesinde vefat etmiştir.
54) Imam Ahmed
55) ibn Ebi Dünya
56) Buhâri, Müslim.
57) Buhârî
58) Deylemi, Müsned'ül-Firdevs
59) Imam Ahmed
60) İkrime, Ibn Abbas'ın talebesi ve azadlısıdır.
61) İbn Ebi Dünya
62) Müslim, Buhârî
63) İbn Ebi Dünya.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Altı şeyi gördüğünüzde ölümü isteyin.
Ebu Hüreyre (r.a,)den naklediliyor:
"Altı şeyi gördüğünüzde ölümü isteyin.
- Sefiller idareci olduğunda,
- Yargı satın alındığında,
- Kan su gibi aktığında,
- Akraba ziyaretleri kesildiğinde,
- Cesur savaşçılar katledildiğinde,
- Ve Kur'ân'ı şarkı gibi okuyan bir nesil türediğinde".
(Sahabeden günümüze Allah dostları,10 cild-2.cild,sayfa 72)
Hazret-i Enes'in (ra) seksen üç oğlu öldü.
İmam Nevevi Hilyet'ül-Ebrar eserinde şöyle anlattı:
-Abdullah b.Zübeyr'in idaresi zamanında, taun vakası oldu.
Bu taun vakasında, Resulullah (sav) Efendimizin hizmetinde bulunan Hazret-i Enes'in (ra) seksen üç oğlu öldü. Halbuki, Resulullah (sav) Efendimiz onun için bereket duası eylemişti.
Abdurrahman b.Ebubekir'in dahi kırk oğlu ölmüştü.
Allah onlardan razı olsun.
İnsanların hayırlısı Resulullah (sav) Efendimizin ashabına ki, böyle muamele olunur bizim gibi asilere ne kalır?
Bizim hesabımız mı olur?
(MEKTUBÂT-I RABBÂNÎ 330.MEKTUP)
Ecelin gizli olması bir nimettir
Mutarrif b. Abdillah şöyle demiştir:
Eğer ecelimin ne vakit olduğunu bilseydim aklımın kaybolmasından korkardım. Fakat ölümden gafil olmayı, Allah kullarına bir nimet olarak ihsan buyurmuştur.
Eğer gaflet olmasaydı kullar herhangi bir maişetten lezzet almazdı. Aralarında pazarlar kurulmazdı.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Kabrin yeri
Ebu Ali b. el-Bennâ anlatıyor:
Ümmü'l-Katiî öldüğünde Ahmed b. Habel'in kabrinin yanına gömdüm. Birkaç gece sonra rüyama girdi.
"Allah sana nasıl davrandı"? Diye sordum.
"Oğulcağızım? Allah senden razı olsun. Beni öyle bir adamın yanına gömdün ki, her gece oraya rahmet indiğinde, tüm kabristan halkıyla beraber ben de bundan nasibimi aldım".
(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:3,S:190)
Kabrin başında nasihat
Muhammed b. Ali ez-Zâhid şöyle demiştir:
Kûfe'de bir cenazeyi teşyi ettik.
Bu teşyie Dâvud-u Tâî de katıldı.
Cenaze defnedildikten sonra Dâvûd ayrılıp bir köşeye oturdu. Ben de gelip ona yakın bir yere oturdum.
Dâvûd şöyle dedi:
"Kim azaptan korkarsa, uzak onun için kısalır,
kimin emeli uzarsa ameli zayıf olur.
Her gelecek yakındır.
Ey kardeşim!
Bil ki seni Rab'binden meşgul eden herşey,senin için uğursuzdur.
Bil ki bütün dünya ehli, kabir ehlindendir.
Onlar geride bıraktıkları için pişman olacaklardır.
Daha önce gönderdikleriyle sevineceklerdir.
Kabir ehlinin pişman olduğu şey hakkında dünya ehli boğuşur, birbirlerini kıskanırlar. Ondan dolayı birbirlerini hâkimlere şikayet ederler".
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Hz. Ebubekir bir hutbesinde şöyle demiştir:
`Yüzleri güzel ve pırıl pırıl parlayan kimseler, gençliklerine meftun olanlar nerede? Şehirler kuranlar, onları surlarla koruyan padişahlar nerede?
Savaş meydanlarında muzaffer olanlar nerede?
Zaman onların hepsini yere serdi.
Onlar kabirlerin karanlıklarına büründüler.
Acele ediniz, derhal kurtuluşa koşun kurtuluşa!
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Hz. Osman, uğradığı mezar başında ağlar ve sakalı ıslanırdı.
Kendisine:
"Cennet ve Cehennemden bahsedildiği vakit ağlamazsın da, mezar başında niye ağlarsın?" dediklerinde,
Resûl-i Ekrem'in:
"Kabir, âhiret yurdunun ilk konak yeridir. İnsan orada kurtarırsa, ondan sonrası kolaydır, kurtaramazsa, ondan sonrası daha zordur" buyurduğu için ağlarım", dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.867}
Ebû'd-Derdâ (R.A.)ekseriye mezarlıklarda otururdu.
Sebebini sorduklarında şöyle derdi:
"Öyle kimselerle oturuyorum ki onlar bana hem âhiretimi hatırlatıyorlar, hem de yanlarından ayrıldığım zaman aleyhimde konuşmuyorlar."
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.2.S.532}
Hz. Ali'ye:
"Ne oluyor, mezarlara komşu oldun"dediklerinde
o,
" Onlar sizden çok iyi komşulardır.
Çünkü onlar dilleriyle dünyalıktan bahsetmezler.
Kendi dilleriyle âhireti anlatır dururlar"dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.866}
Muğîs el-Esved der ki:
"Her gün kabirleri ziyaret ediniz; bu, sizi düşünmeye sevkeder.
Kıyamet günü duracağınız yeri kalblerinizle görünüz.
Cennete ya da cehenneme gidenlere bakınız.
Kalblerinizi ve bedenlerinizi cehennemi, cehennem topuzlarını ve cehennemin katlarını hatırlamaya alıştırınız".
Muğîs sözün burasında ağlar ve sanki aklını yitirmiş gibi yere düşerek arkadaşları tarafından tutulup kaldırılır.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN}
Kıyametin zorluğu
İmam Gazâli (r.a) diyor ki;
Ömer b. Abdülaziz, bir def'asında irâd ettiği hutbesinde:
"Huzûr ancak Allah'ın azâbından emin olanlar için, neş'e ve sevinç de kıyâmetin zorluğunu atlatanlar içindir.
Öyle bir zorlukla karşılaşacaksınız ki, eğer yıldızlar bununla karşılaşsalar kararıp dökülürlerdi.
Dağlar dayanamaz, erirlerdi.
Yer, bu zorlukla karşılaşsa paramparça olurdu.
Cennet ile cehennemden başka bir yer bulunmadığını ve bunlardan mutlaka birine gideceğinizi biliyorsunuz" dedi.
{İMAM GAZÂLİ-İHYÂU 'ULÛMİ'D-DÎN.CİLD.4.S.814}
ŞİİRLER
Ne söylerler ne bir haber verirler
Yalancı dünyaya konup göçenler
Ne söylerler ne bir haber verirler
Üzerinde türlü otlar bitenler
Ne söylerler ne bir haber verirler
Kiminin başında biter ağaçlar
Kiminin başında sararır otlar
Kimi masum kimi güzel yiğitler
Ne söylerler ne bir haber verirler
Toprağa gark olmuş nazik tenleri
Söylemeden kalmış tatlı dilleri
Gelin duadan unutman bunları
Ne söylerler ne bir haber verirler
Yunus derki gör taktirin işleri
Dökülmüştür kirpikleri kaşları
Başları ucunda hece taşları
Ne söylerler ne bir haber verirler
Yûnus Emre
Allah Dostları / Ölüm ve Âhiret · Marifet Petekleri