Dünya sevgisi-Cihad
Bu sıcakta sefere çıkmayın!
Cehennem ateşi çok daha sıcaktır.
فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلَافَ رَسُولِ اللّٰهِ
وَكَرِهُٓوا اَنْ يُجَاهِدُوا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ ف۪ي سَب۪يلِ اللّٰهِ
وَقَالُوا لَا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّۜ
Allah’ın Resulünün çağrısına uymayarak seferden geri kalanlar yerlerinden ayrılmamış olmaktan dolayı sevinç duydular; canlarıyla mallarıyla Allah yolunda savaşmak istemediler, üstelik “Bu sıcakta sefere çıkmayın” dediler.
قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ اَشَدُّ حَرًّاۜ
لَوْ كَانُوا يَفْقَهُونَ
De ki: “Cehennem ateşi çok daha sıcaktır” anlayabilselerdi!
فَلْيَضْحَكُوا قَل۪يلًا وَلْيَبْكُوا كَث۪يرًاۚ
Yapıp ettikleri karşısında artık az gülsünler,
çok ağlasınlar!
Tevbe Sûresi 81-82.Âyet
Daha sevgili ise
قُلْ اِنْ كَانَ اٰبَٓاؤُ۬كُمْ وَاَبْنَٓاؤُ۬كُمْ
وَاِخْوَانُكُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ
وَعَش۪يرَتُكُمْ
وَاَمْوَالٌۨ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا
وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَٓا اَحَبَّ اِلَيْكُمْ مِنَ اللّٰهِ وَرَسُولِه۪
وَجِهَادٍ ف۪ي سَب۪يلِه۪ فَتَرَبَّصُوا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِه۪ۜ
De ki:
“Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz,
zevceleriniz, kabîleniz, kazandığınız mallar,
(iyi iken) durgunluğa uğramasından korktuğunuz ticâret ve hoşunuza giden meskenler size
Allah’dan, Resûlünden ve O’nun yolunda cihâd etmekten daha sevgili ise, artık Allah (hakkınızda azab) emrini getirinceye kadar bekleyin!
وَاللّٰهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِق۪ينَ۟
Çünki Allah, fâsıklar topluluğunu
(isyanlarındaki ısrarları sebebiyle) hidâyete erdirmez.”
Tevbe Sûresi, 24.Âyet
Dünyâ sevgisi içirilmiş insanların kâfirlere gâlib gelmesi mümkün değil.
فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِۙ
Böylece Tâlût ordu(su)yla (Kudüs’ten)
ayrılınca (onlara)
قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلٖيكُمْ بِنَهَرٍۚ
şöyle dedi:
“Muhakkak ki Allah,
sizi bir nehirle (de) imtihân edicidir.
فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنّٖىۚ
Buna rağmen kim ondan içerse,
artık benden değildir.
اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهٖۚ
Eliyle bir avuç alan müstesnâ,
وَمَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهُ مِنّٖٓى
kim de ondan (izin verilenden fazlasını)
tatmazsa, işte şübhesiz o bendendir!”
فَشَرِبُوا مِنْهُ اِلَّا قَلٖيلًا مِنْهُمْۜ
Fakat içlerinden pek azı müstesnâ,
(hepsi) ondan (kana kana) içtiler.
فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذٖينَ اٰمَنُوا مَعَهُۙ
Derken o ve berâberindeki îmân edenler
onu (nehri) geçince, (sudan içenler):
قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهٖۜ
“Bugün Câlût ve ordusuna karşı
bizim tâkatimiz yoktur!” dediler.
قَالَ الَّذٖينَ يَظُنُّونَ اَنَّهُمْ مُلَاقُوا اللّٰهِۙ
Gerçekten kendilerinin Allah’a kavuşacak kimseler olduklarını sezenler (yakînen inananlar) ise şöyle dediler:
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلٖيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثٖيرَةً بِاِذْنِ اللّٰهِۜ
“Nice az (sayıdaki) topluluk, (daha) çok (sayıdaki) cemâate Allah’ın izniyle gālib gelmiştir!”
وَاللّٰهُ مَعَ الصَّابِرٖينَ
Çünki Allah, sabredenlerle berâberdir.
وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهٖ قَالُوا
(Tâlût ve ona itâat eden mü’minler)
Câlût ve ordusuna karşı çıktıklarında ise şöyle dediler:
رَبَّنَٓا اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا
وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرٖينَۜ
“Rabbimiz!
Üzerimize sabır yağdır, ayaklarımıza sebât ver ve kâfirler topluluğuna karşı bize yardım eyle!”
فَهَزَمُوهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِۙ
Nihâyet Allah’ın izniyle onları hezîmete uğrattılar
وَقَتَلَ دَاوُ۫دُ جَالُوتَ
ve Dâvûd Câlût’u öldürdü,
وَاٰتٰيهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَٓاءُۜ
Allah ona saltanat ve hikmet (peygamberlik) verdi
ve dilediği şeylerden ona öğretti.
وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْاَرْضُ
Hâlbuki Allah’ın, insanların bir kısmını (diğer)
bir kısmı ile def‘ etmesi olmasaydı,
yeryüzü elbette fesâda uğrardı;
وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمٖينَ
fakat Allah, (bütün) âlemlere karşı ihsan sâhibidir.
3,Hz. Dâvûd (AS) saltanatla nübüvveti kendisinde toplayan şanlı bir peygamberdi. İsrâiloğulları, kendilerini yurtlarından çıkaran Câlût’a karşı, hükümdarları Tâlût komutasında harb ettiler.
Cenk için er dileyen Câlût’u, Dâvûd (AS) öldürdü.
Tâlût bunun üzerine kızını ona verdi. Daha sonra öldüğünde yerine Dâvûd (AS) geçti. Kudüs’ü başkent yaptı. Oldukça geniş birsaltanat üzerinde adâletle hükmetti.
Bir müddet sonra da Cenâb-ı Hakk kendisine peygamberlik verdi. O, çok ağlar ve çok ibâdet ederdi. Çok güzel ve dokunaklı sesi vardı. Bir gün oruç tutar, diğer gün iftar ederdi. Hz. Dâvûd (AS), zırh yapıp satmakla geçimini te’mîn eder, elinin kazancından başka bir şey yemezdi. Allah ona kuşların dilini (ilmini) öğretmiş ve dört büyük kitabdan Zebûr-ı Şerîf’i ona inzâl eylemişti. (Bilmen, c. 1, 261)
تِلْكَ اٰيَاتُ اللّٰهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّۜ
(Habîbim, yâ Muhammed!)
Bunlar Allah’ın âyetleridir;
onları sana hak ile okuyoruz.
وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلٖينَ
Şübhesiz ki sen, elbette peygamberlerdensin!
Bakara Sûresi 249- 252. Âyet
Furkân-ı Hakîm / Cihad · Marifet Petekleri