Arama

Başlık ve içerikte ara

Açlık-Susuzluk sıkıntıları

9 dk

Tebük'te çekilen sıkıntılar

Katâde der ki: Müslümanlar Tebûk savaşında boğucu sıcakta ve Allah'ın bildiği zorluklar içinde Şam'a gittiler. Bu seferde onlar, şiddetli bir sıkıntıya dûçâr kaldılar.

O kadar ki bize anlatıldığına göre;

"iki kişi, bir hurmayı ortadan yarıp paylaşıyordu.

Bir grup hurmayı aralarında elden ele dolaştırır; birisi hurmayı somurur, sonra üzerine su içer; sonra bir diğeri hurmayı emer, sonra üzerine su içermiş.

îşte bunun için Allah Teâlâ onların tevbelerini kabul buyurmuş ve bu gazvelerinden (salimen) geri döndürmüştür".

İbn Cerîr der ki: Bana Yûnus tbn Abd'üİ-A'lâ'nın... Abdullah İbn Abbâs'tan rivayetine göre; Ömer İbn Hattâb'a «güçlük anı» nı sormuşlardı.

Ömer İbn Hattâb şöyle anlattı:

"Allah Rasûlü fs.a.) ile beraber bunaltıcı sıcakta Tebûk'e doğru çıktık. Bir yerde konakladık. Susuz kalmıştık.

O kadar ki boynumuzun kopacağım sandık. O kadar ki birisi su aramak üzere gider, bir şey bulmadan döner ve boynunun kesileceğini (kopacağım) sanırdı.

(Dûçâr kaldığımız susuzluk o derece idi ki) kişi devesini keser, karnındaki pisliği çıkarıp sıkar, ondan çıkan suyu içer ve kalanı da ciğerinin üzerine koyardı".

Ebubekir es-Sıddîk :

"Ey Allah'ın elçisi, muhakkak Allah Teâlâ hayır duayı senin için adet haline getirmiştir. Bizim için dua et", dedi.

Allah Rasûlü :

"Bunu ister misin"? diye sordu.

Onun; "evet", cevabı üzerine ellerini kaldırdı, ellerini geri indirmemişti ki gökyüzü değişti ve kapkara bulutla doldu, sonra yağmur yağdı. Yanlarında olan kapları doldurdular. Sonra gidip baktık ki yağmur askerin bulunduğu yeri geçmemiş.

(İbn-i Kesîr Tefsiri. Tevbe,117)

Sütteki bereket

BİR BEN KALDIM BİR DE SEN

HADİS-İ ŞERİF:

502: Ebu Hureyre (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir.

Kendisinden başka gerçek ilah bulunmayan Allah’a yemin ederim ki açlıktan karnımı yere dayadığım ve karnıma taş bağladığım olurdu.

Bir gün halkın gelip geçeceği bir yol üzerine oturdum Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) benim yanımdan geçti ve gülümsedi kalbimdeki yemek ihtiyacını yüzümden anladı ve

“Ey Ebu Hureyre!” dedi.

Bende

"Buyurunuz Ya Rasulullah" dedim.

Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)de

"Arkamdan gel" buyurdu,

ve yürüdü ben de peşinden yürüdüm sonunda evine girdi, ben de izin istedim izin verdi, içeri girdim.

Bir kap içinde süt buldu ve: “Bu süt nereden geldi?”diye sordu. Falan veya filan size hediye ettiler denildi.

Bunun üzerine

"Ey Ebu Hureyre" dedi

ben de

"Buyurunuz Ya Rasulullah" dedim.

“Suffe ehline git onları buraya çağır” buyurdu.

Ebu Hureyre der ki:

Suffe ehli islamın konuklarıdır barınacak aileleri malları ve hiçbir kimseleri yoktur. peygambere bir sadaka gelse onlara gönderirdi kendisi ona el sürmezdi. Eğer hediye gelirse yine onlara gönderir kendiside ondan bir parça alarak o hediyeyi bunlarla paylaşırdı.

Şimdi Suffe ehlini davet etmesi benim hoşuma gitmedi ve kendi kendime bu süt Suffe ehlinden kime yetecek ki, o sütü sadece ben içip açlığımı gidermeliydim dedim. Onlar gelince Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) sütü onlara ikram etmemi emreder ben de onlara içirirsem bana ne kalır?diye düşünüyordum.

Fakat Allah ve Peygamberine itaatten başka çare olmadığından onlara gittim ve kendilerini davet ettim.

Onlar bu daveti kabul edip içeri girmek için izin istediler kendilerine izin verildi. onlar da evde yerlerini alıp oturdular.

Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)

"Ya Ebu Hureyre" diye seslendi;

"Buyurunuz Ya Rasulullah" dedim.

"Sütü al onlara ikram et" buyurdular.

Süt kabını alıp herkese vermeye başladım, verdiğim kimse kanıncaya kadar içiyor sonra kabı geri veriyor, bende başkasına veriyordum o da kanıncaya kadar içiyor sonra kabı geri veriyordu. Sonunda kabı Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)e verdim süt kabını eline alarak bana bakıp gülümsedi sonra:

"Ey Ebu Hureyre" dedi.

"Buyurunuz Ya Rasulullah" dedim.

"Bir ben kaldım bir de sen" buyurdu.

Ben de "doğru söylediniz Ya Rasulullah" dedim.

"Otur da iç" buyurdular.

Ben de oturup içtim. tekrar iç buyurdular.

Yine içtim. Rasulullah durmadan iç iç buyuruyorlardı

sonun da ben,

"Hayır seni hak peygamber olarak gönderen Allah’a yemin ederim ki artık içecek yerim kalmadı" dedim.

"Bana ver" buyurdu.

Kabı Rasulullah’a verdim Allah’a hamd edip besmele çekti ve kalan sütü de kendisi içti.

(Buhari Rikak 17) (Riyâzu's-Sâlihîn)

Hurmayı çocuğun meme emmesi gibi emer sonra üzerine su içerdik

518: Ebu Abdullah Cabir ibni Abdullah (Allah Onlardan razı olsun) şöyle demiştir.

Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) Ebu Ubeyde (Allah Ondan razı olsun)’ı başımıza kumandan tayin etti ve Kureyş kervanını karşılamak üzere bizi gönderdi bize azık olarak ta bir deriden yapılı bir kap dolusu (bir dağarcık) hurma verdi bundan başka bir şey bulamamıştı.

Ebu Ubeyde bize hurmayı tane tane veriyordu.

O bir hurma ile nasıl geçinebiliyordunuz diye sordular Cabir: o hurmayı çocuğun meme emmesi gibi emer sonra üzerine su içerdik de o gün geceye kadar o bize yeterdi.

Değneklerimizle ağaç yapraklarını silker sonra onları su ile ıslatıp yerdik nihayet deniz sahiline geldik önümüze büyük kum tepesi gibi bir şey göründü, yanına vardığımızda onun anber balığı olduğunu öğrendik.

Ebu Ubeyde, bu ölü bir hayvandır yenilmez dedi sonra biz Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)in elçileriyiz Allah yolundayız ve son derece sıkıntılıyız onun için yiyiniz dedi.

Biz üç yüz kişi idik bir ay onu yiyerek yaşadık hatta şişmanladık, balığın göz çukurundan kapla yağ doldurduk o balıktan öküz büyüklüğünde parçalar kesiyorduk.

Ebu Ubeyde bizden onüç kişiyi alıp balığın göz çukuruna oturttu onun kaburga kemiklerinden birini alıp yanımızdaki develerin en yükseğini eğerleyerek kaburga kemiğinin altından geçti.

Balığın etinden pastırma yapıp sakladık Medine’ye geldiğimizde Rasulullah’ın yanına gidip olup bitenleri anlattık bunun üzerine Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem):

“O Allah’ın sizin için çıkardığı bir rızıktır onun etinden yanınızda bir şey var mı? bize de yediriniz” buyurdu.

Biz de ondan Rasulullah’a bir parça gönderdik o da yemiş oldu.

(Müslim Sayd 17) (Riyâzu's-Sâlihîn)

Açlıktan bayılıp düştüğümü biliyorum

503: Muhammed ibni Sirin’den nakledildiğine göre

Ebu Hureyre (Allah Ondan razı olsun)şöyle demiştir.

"Ben Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)in minberi ile Hz. Aişe’nin odası arasında bayılıp düştüğümü biliyorum. Biri gelip beni deli sanıp adetleri üzere ayaklarını boynuma koyarlardı oysa ben deli değildim açlıktan başka bir derdim de yoktu".

(Buhari İ’tisam 16) (Riyâzu's-Sâlihîn)

Açlık imtihanı

Resûlullah ( s.a.v.) müslümanlara namaz kaldırırken,cemaatten bir kısmı,açlık va zafiyet sebebiyle kıyamda duramayacak düşerlerdi.

Bunlar Ehli Suffe idi.

Bunları gören bedeviler; "Delilere bakın" derlerdi.

Rasûlullah (s.a.v.) namazı bitirince cemaate dönerek:

" Eğer Allah c.c. katında size vadedileni bilseydiniz, daha büyük meşakketler isterdiniz" dedi.

(Sahabeden günümüze Allah dostları,10 cild-2.cild,sayfa 82)

Ağaç yapraklarından başka yiyeceğimiz olmazdı

500: Sa’d ibni Ebu Vakkas (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir;

"Allah yolunda ok atan Arapların ilki benim.

Biz Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) ‘le birlikte harp ettiğimizde ağaç yapraklarından başka yiyeceğimiz olmazdı.

Hatta Semür denilen bu çöl ağacından yediğimizden dolayı koyun keçi gibi birbirine karışmayacak kaskatı şekilde abdest bozardık".

(Buhari Et’ıme 23, Müslim Zühd 12) (Riyâzu's-Sâlihîn)

Çok açtım, (yiyecek) bir şey arıyordum

6. (2088)- Hz. Ali (radıyallâhu anh) anlatıyor:

"Evimden soğuk bir günde çıktım. Çok açtım, (yiyecek) bir şey arıyordum. Bir yahudîye rastladım, bahçesinde çıkrıkla sulama yapıyordu. Duvardaki bir açıklıktan adama baktım.

"Ne istiyorsun ey bedevi, kovasını bir hurmaya bana su çeker misin?" dedi.

Ben de:

"Evet! ama kapıyı aç da gireyim!" dedim.

Adam kapıyı açtı, ben girdim, bir kova verdi. Su çekmeye başladım. Her kovada bir hurma verdi. İki avucum hurma ile dolunca kovayı bıraktım ve bu bana yeter deyip hurmaları yedim, sudan içip sonra mescide geldim."

[Tirmizî, Kıyâmet 35, (2475)

Huble yaprağından başka yiyeceğimiz yoktu

8. (2090)- Utbe İbnu Gazvân (radıyallâhu anh) anlatıyor:

"Gerçekten ben kendimi, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte olan yedi kişiden yedincisi olarak görmüşümdür. Huble yaprağından başka yiyeceğimiz yoktu. Öyle ki avurtlarımız yara oldu."

[Müslim, Zühd 15, (2967).

O gün aç olarak oruç tuttuk.

Vâsile b. el-Eska'dan naklediliyor.

Ramazan ayı geldiğinde biz orucu Suffe'de tutuyorduk.

Orucumuzu açtıktan sonra bazı müslümanlar geliyor, herbirimizi alıp evlerine götürüyorlar ve orada akşam yemeği yiyorduk.

Bir gece kimse gelmedi. O gün aç olarak oruç tuttuk. Ertesi gün yine kimse gelmedi. Bunun üzerine Peygamber ( s.a)'e giderek durumu O'na haber verdik. Resûlüllah hanımlarına haber göndererek evlerinde yiyecek birşey olup olmadığını sordurdu. Hepsi de, o gün midelerine bir şey girmediğine dair yemin ettiler.

Bunun üzerine Resûlullah (s.a) onlara;

"Toplanın", dedi.

Sonra,

"Ey Allah'ım! Senin fazlından,rahmetinden istiyoruz. Çünkü senden başka kimse fazl ve rahmet sahibi değildir", dedi.

Ardından fazla bir zaman geçmemişti ki, kapıda biri gözüktü, müsade isteyerek, kızartılmış bir koyun getirdi. Peygamber (s.a) yemeğin önümüze konulmasını emretti. Doyuncaya kadar yedik.

Peygamber (s.a) bize;

" Biz Allah'ın fazlından ve rahmetinden istedik. Onda bizim için hazırlanmış bir rahmet varmış" dedi.

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:2,S:87)

Bizim ağaç yaprağından başka yiyeceğimiz yoktu

498: Halid ibni Ömer el Adevî (Allah Onlardan razı olsun) şöyle demiştir. Basra emiri olan Utbe ibni Gazvan bize bir konuşma yaptı.

Allah’a hamdü senadan sonra sözlerine şöyle devam etti.

Dünya geçici ve yok olucu olduğunu bildirdi ve durmadan da arkasına dönüp gidiyor ondan kalan kişinin içip te dibinde bıraktığı su kadar bir miktardır. Siz bu dünyadan geçici ve yok olucu olmayan bir yere göç edeceksiniz.

Şu halde oraya hayırlı amellerle taşınmaya çalışınız.

Çünkü bize haber verildiğine cehennemin yukarı tarafından atılan bir taş yetmiş senede cehennemin dibine ulaşmaz. Allah’a yemin olsun ki bize bildirildiğine göre cennetin kapılarının iki kanadı arasında kırk yıllık bir mesafe vardır.

Bir gün gelecek cennette doldurulacak izdihamdan yer bulunmayacak hale gelecektir.

Müslüman olanların yedincisi olduğumu biliyorsunuz. Bizim ağaç yaprağından başka yiyeceğimiz yoktu bu yüzden dudaklarımız yara olmuştu. Derken giyecek bir örtü parçası bulmuştum da ikiye bölüp Sa’d ibni Malik’le paylaşmıştık yarısını ben, yarısını da Sa’d beline dolamıştı.

Bu gün her birimiz bir şehre vali olmuş durumdayız.

Bu yüzden ben kendi gözünde büyük bir adam haline gelip kendimi büyük görüp, Allah katında küçük olmaktan Allah’a sığınırım.

(Müslim Zühd 14) (Riyâzu's-Sâlihîn)

Deve derisi parçası Hz.Sa'd b. Ebî Vakkas (r.a) anlatıyor

"Mekke'de Hz. Peygamber (s.a) ile beraber aşırı maişet sıkıntısı çeken bir topluluktuk. Başımıza bir bela geldiğinde

ona alışmaya çalışır,sabrederdik. Şu anda Mekke'de kendimi Rasûlullah (s.a) ile birlikte görür gibiyim.

Gece vakti dışarı küçük abdestimi bozmak için çıkmıştım. Orada bir cismin ses çıkardığını farkettim. Baktım ki bir deve gönü (deve derisi) parçası. Yerden aldım. Götürüp yıkadıktan sonra iki taşın arasında yaktığım ateşte onu pişirdim. Kemirdikten sonra üzerinden su içerek, bu deri parçasıyla üç gün idare ettim".

(Sahabeden Günümüze Allah Dostları.Cild:1,S:219)

Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri

İlgili yazılar