Tevazu
Tevâzu Mahviyet ve Terk-i Enaniyet
Tevâzu, mahviyet ve terk-i enaniyet, bu zamanda ehl-i hakikate lâzım ve elzemdir.
Çünkü, bu asırda en büyük tehlike benlikten ve hodfuruşluktan ileri geldiğinden, ehl-i hak ve hakikat, daima kusurunu görmek ve nefsini ittiham etmek gerektir.
(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)
Lezzetli üzüm salkımlarının hâsiyetleri, kuru çubuğunda aranılmaz.
(RNK,28.MEKTUP)
Bazan tevazu, küfrân-ı nimeti istilzam ediyor
Bazan tevazu, küfrân-ı nimeti istilzam ediyor;
belki küfrân-ı nimet olur.
Bazan da tahdis-i nimet, iftihar olur.
İkisi de zarardır.
Bunun çare-i yegânesi—ki ne küfrân-ı nimet çıksın, ne de iftihar olsun—meziyet ve kemâlâtları ikrar edip, fakat temellük etmeyerek, Mün'im-i Hakikî'nin eser-i in'âmı olarak göstermektir.
Meselâ, nasıl ki murassâ ve müzeyyen bir elbise-i fâhireyi biri sana giydirse ve onunla çok güzelleşsen, halk sana dese,
"Maşaallah, çok güzelsin, çok güzelleştin."
Eğer sen tevazukârâne desen, "Hâşâ, ben neyim? Hiç!
Bu nedir, nerede güzellik?"
O vakit küfrân-ı nimet olur ve hulleyi sana giydiren mahir san'atkâra karşı hürmetsizlik olur.
Eğer müftehirâne desen,
"Evet, ben çok güzelim. Benim gibi güzel nerede var?
Benim gibi birini gösteriniz."
O vakit, mağrurâne bir fahirdir.
İşte, fahirden, küfrandan kurtulmak için demeli ki:
"Evet, ben güzelleştim. Fakat güzellik libasındır ve dolayısıyla libası bana giydirenindir; benim değildir."
(RNK.28.MEKTUP)
Mütekebbirlere karşı tevazu, tezellül zannedildiğinden, tevazu etmemek gerektir.
(RNK.22.LEM'A)
Risale-i Nur Külliyatı / Ahlâk, İhlas ve Kardeşlik · Marifet Petekleri