Arama

Başlık ve içerikte ara

Tevazu

2 dk

Tevâzu Mahviyet ve Terk-i Enaniyet

Tevâzu, mahviyet ve terk-i enaniyet, bu zamanda ehl-i hakikate lâzım ve elzemdir.

Çünkü, bu asırda en büyük tehlike benlikten ve hodfuruşluktan ileri geldiğinden, ehl-i hak ve hakikat, daima kusurunu görmek ve nefsini ittiham etmek gerektir.

(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)

Lezzetli üzüm salkımlarının hâsiyetleri, kuru çubuğunda aranılmaz.

(RNK,28.MEKTUP)

Bazan tevazu, küfrân-ı nimeti istilzam ediyor

Bazan tevazu, küfrân-ı nimeti istilzam ediyor;

belki küfrân-ı nimet olur.

Bazan da tahdis-i nimet, iftihar olur.

İkisi de zarardır.

Bunun çare-i yegânesi—ki ne küfrân-ı nimet çıksın, ne de iftihar olsun—meziyet ve kemâlâtları ikrar edip, fakat temellük etmeyerek, Mün'im-i Hakikî'nin eser-i in'âmı olarak göstermektir.

Meselâ, nasıl ki murassâ ve müzeyyen bir elbise-i fâhireyi biri sana giydirse ve onunla çok güzelleşsen, halk sana dese,

"Maşaallah, çok güzelsin, çok güzelleştin."

Eğer sen tevazukârâne desen, "Hâşâ, ben neyim? Hiç!

Bu nedir, nerede güzellik?"

O vakit küfrân-ı nimet olur ve hulleyi sana giydiren mahir san'atkâra karşı hürmetsizlik olur.

Eğer müftehirâne desen,

"Evet, ben çok güzelim. Benim gibi güzel nerede var?

Benim gibi birini gösteriniz."

O vakit, mağrurâne bir fahirdir.

İşte, fahirden, küfrandan kurtulmak için demeli ki:

"Evet, ben güzelleştim. Fakat güzellik libasındır ve dolayısıyla libası bana giydirenindir; benim değildir."

(RNK.28.MEKTUP)

Mütekebbirlere karşı tevazu, tezellül zannedildiğinden, tevazu etmemek gerektir.

(RNK.22.LEM'A)

Risale-i Nur Külliyatı / Ahlâk, İhlas ve Kardeşlik · Marifet Petekleri

İlgili yazılar