Arama

Başlık ve içerikte ara

Kendini sıfırla

6 dk

Kendini sıfırla!

Vücudunda adem, ademinde vücudu vardır.

Herşey, nefsinde mânâ-yı ismiyle fânidir, mefkuttur (bilinmeyen), hâdistir (sonradan olan), mâdumdur (yok).

Fakat mânâ-yı harfiyle ve Sâni-i Zülcelâl'in esmâsına âyinedarlık cihetiyle ve vazifedarlık itibarıyla şahittir, meşhuddur, vâciddir, mevcuttur.

Şu makamda tezkiyesi (temizleme) ve tathiri şudur ki:

Vücudunda adem, ademinde vücudu vardır.

Yani, kendini bilse, vücut verse, kâinat kadar bir zulümat-ı adem içindedir.

Yani,

vücud-u şahsîsine güvenip Mûcid-i Hakikî'den gaflet etse, yıldız böceği gibi bir şahsî ziya-yı vücudu, nihayetsiz zulümât-ı adem ve firaklar içinde bulunur, boğulur.

Fakat enâniyeti bırakıp, bizzat nefsi hiç olduğunu

ve Mûcid-i Hakikî'nin bir âyine-i tecellîsi bulunduğunu gördüğü vakit, bütün mevcudatı ve nihayetsiz bir vücudu kazanır.

Zira, bütün mevcudat, esmâsının cilvelerine mazhar olan Zât-ı Vâcibü'l-Vücudu bulan, herşeyi bulur.

(RNK.29.MEKTUP)

Nefs-i emmâre cihetiyle fenâ bul ki, bâki olasın

Nefs-i nâtıkanın en yüksek matlubu devam ve bekadır. Hattâ vehmî bir devam ile kendisini aldatmazsa hiçbir lezzet alamaz.

Öyleyse,

Ey devamı isteyen nefis!

Daimî olan bir Zât'ın zikrine devam eyle ki, devam bulasın.

O'ndan nur al ki sönmeyesin.

O'nun cevherine sadef ve zarf ol ki kıymetli olasın.

O'nun nesim-i zikrine beden ol ki, hayattar olasın.

Esmâ-i İlâhiye'den birisinin hayt-ı şuaıyla temessük et ki,

adem deryâsına düşmeyesin.

Ey nefis!

Seni tutup düşmekten muhafaza eden Zât-ı Kayyûma dayan.

Senin mevcudiyetinden dokuz yüz doksan dokuz parça O'nun uhdesindedir. Senin elinde yalnız bir parça kalır.

En iyisi o parçayı da O'nun hazinesine at ki rahat olasın.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Eğer şu fâni dünyâda bekà istiyorsan, bekà fenâdan çıkıyor.

Nefs-i emmâre cihetiyle fenâ bul ki, bâki olasın.

(RNK.17.SÖZ)

Mülkü sahibine teslim et

O'na bırak; cefâsını değil, safâsını çek.

Kudretine istinad et; rahmetini ittiham etme.

Kederi bırak, keyfini çek. Zahmeti at, safâyı bul.

لَهُ الْمُلْكُ

Mülk umumen O'nundur. Sen, hem O'nun mülküsün,

hem memlûküsün, hem mülkünde çalışıyorsun.

Şu kelime, şöyle şifalı bir müjde veriyor ve diyor:

Ey insan!

Sen kendini, kendine mâlik sayma.

Çünkü sen kendini idare edemezsin. O yük ağırdır;

kendi başına muhafaza edemezsin, belâlardan sakınıp

levazımatını yerine getiremezsin.

Öyle ise, beyhude ıztıraba düşüp azap çekme.

Mülk başkasınındır.

O Mâlik hem Kadîrdir, hem Rahîmdir.

Kudretine istinad et; rahmetini ittiham etme.

Kederi bırak, keyfini çek. Zahmeti at, safâyı bul.

Hem der ki:

Mânen sevdiğin ve alâkadar olduğun ve perişaniyetinden müteessir olduğun ve ıslah edemediğin şu kâinat,bir Kadîr-i Rahîm'in mülküdür.

Mülkü sahibine teslim et.

Ona bırak; cefâsını değil, safâsını çek.

O hem Hakîm'dir, hem Rahîm'dir.

Mülkünde istediği gibi tasarruf eder, çevirir.

Dehşet aldığın zaman, İbrahim Hakkı gibi

"Mevlâ görelim neyler,neylerse güzel eyler" de,

pencerelerden seyret, içlerine girme.

(RNK.ASÂ-YI MÛSÂ)

Vahdet reçetesini kullanmak lazımdır

Evet, sırr-ı vahdetle insan,

bütün mahlûkat içinde büyük bir kemâl sahibi

ve kâinatın en kıymettar meyvesi

ve mahlûkatın en nazenini ve en mükemmeli

ve zîhayatın en bahtiyarı ve en mes'udu

ve Hâlik-ı Âlemin muhatabı ve dostu olabilir.

Hattâ bütün kemâlât-ı insaniye ve beşerin bütün ulvî maksatları tevhidle bağlıdır ve sırr-ı vahdetle vücut bulur.

Yoksa, eğer vahdet olmazsa,

insan

mahlûkatın en bedbahtı

ve mevcudatın en süflîsi

ve hayvanatın en biçaresi

ve zîşuurun en hüzünlüsü

ve azaplısı ve gamlısı olur.

Çünkü, insan

nihayetsiz bir aczi

ve nihayetsiz düşmanları

ve hadsiz bir fakrı

ve hadsiz ihtiyaçları bulunmakla beraber,

mahiyeti öyle çok ve mütenevvi âlâtla ve hissiyatla teçhiz edilmiş ki,

yüz bin çeşit elemleri hisseder ve yüz binler tarzlarda lezzetleri zevk ederek ister.

Ve öyle maksatları ve arzuları var ki,bütün kâinata birden hükmü geçmeyen bir zât o arzuları yerine getiremez.

(RNK.2.ŞUÂ)

Vücudunu Mûcidine feda et

Vücudunu Mûcidine feda et.

Mukabilinde büyük bir fiyat alacaksın.

Çünkü, feda etmediğin takdirde, ya bâd-ı hevâ zâil olur, gider,

veya O'nun malı olduğundan, yine O'na rücû eder.

Eğer vücuduna itimad edersen, ademe düşersin.

Çünkü ancak vücudun terkiyle vücut bulunabilir.

Ve keza, vücuduna kıymet vermek fikrinde isen,

o vücuttan senin elinde ancak bir nokta kalabilir.

Bütün vücudun cihât-ı erbaasıyla ademler içerisinde kalır.

Amma, o noktayı da elinden atarsan vücudun tam mânâsıyla nurlar içinde kalır.

(RNK.MESNEVÎ-İ NURİYE)

Mü'min îmânıyla Hâlıkının emanetini O'nun namına
ve izni dairesinde istimal etmesidir

Akıl bir âlettir. Eğer Cenâb-ı Hakka satmayıp belki nefis hesabına çalıştırsan, öyle meş'um(kötü) ve müz'iç (üzüntü veren) ve muacciz (sıkıntı veren)bir alet olur ki,

geçmiş zamanın âlâm-ı hazinanesini

ve gelecek zamanın ehvâl-i muhavvifanesini

senin bu biçare başına yükletecek; yümünsüz ve muzır bir alet derekesine iner.

İşte bunun içindir ki, fâsık adam, aklın iz'aç ve tacizinden kurtulmak için, galiben ya sarhoşluğa veya eğlenceye kaçar.

Eğer Mâlik-i Hakikîsine satılsa ve Onun hesabına çalıştırsan,

akıl öyle tılsımlı bir anahtar olur ki,şu kâinatta olan nihayetsiz rahmet hazinelerini ve hikmet definelerini açar.

Ve bununla sahibini saadet-i ebediyeye müheyya eden

bir mürşid-i Rabbânî derecesine çıkar.

Meselâ göz bir hassedir ki, ruh bu âlemi o pencere ile seyreder.

Eğer Cenâb-ı Hakka satmayıp belki nefis hesabına çalıştırsan,

geçici, devamsız bazı güzellikleri, manzaraları seyirle şehvet ve heves-i nefsaniyeye bir kavvad derekesinde bir hizmetkâr olur.

Eğer gözü, gözün Sâni-i Basîrine satsan ve Onun hesabına ve izni dairesinde çalıştırsan,o zaman şu göz,şu kitab-ı kebir-i kâinatın bir mütalâacısı ve şu âlemdeki mucizât-ı san'at-ı Rabbaniyenin bir seyircisi ve şu küre-i arz bahçesindeki rahmet çiçeklerinin mübarek bir arısı derecesine çıkar.

Meselâ dildeki kuvve-i zâikayı Fâtır-ı Hakîmine satmazsan, belki nefis hesabına, mide namına çalıştırsan, o vakit midenin tavlasına ve fabrikasına bir kapıcı derekesine iner, sukut eder.

Eğer Rezzâk-ı Kerîme satsan, o zaman dildeki kuvve-i zâika,

rahmet-i İlâhiye hazinelerinin bir nâzır-ı mâhiri ve kudret-i Samedâniye matbahlarının bir müfettiş-i şâkiri rütbesine çıkar.

İşte,

Ey akıl, dikkat et!

Meş'um (kötü)bir alet nerede,

kâinat anahtarı nerede?

Ey göz, güzel bak!

Adi bir kavvad nerede,

kütüphane-i İlâhînin mütefennin bir nâzırı nerede?

Ve ey dil, iyi tat!

Bir tavla kapıcısı ve bir fabrika yasakçısı nerede,

hazine-i hassa-i rahmet nâzırı nerede?

Ve daha bunlar gibi başka aletleri ve âzâları kıyas etsen anlarsın ki, hakikaten mü'min Cennete lâyık ve kâfir Cehenneme muvafık bir mahiyet kesb eder.

Ve onların herbiri öyle bir kıymet almalarının sebebi, mü'min imanıyla Hâlıkının emanetini Onun namına ve izni dairesinde istimal etmesidir.

Ve kâfir hıyanet edip nefs-i emmâre hesabına çalıştırmasıdır.

(KAVVAD:Kötü işler için yol gösterici)

(RNK.6.SÖZ)

Bekâyı zevk etmek için, şahsî varlıktan vazgeçmek

Mevlânâ Celâleddin'in dediği gibi derim:

Semâ'ın ne olduğunu bilir misin?

O, şahsî varlıktan vazgeçip; mutlak yokluk içinde bekâyı zevk etmektir.

(RNK.TARİHÇE-İ HAYAT)

Risale-i Nur Külliyatı / Allah için Hayat · Marifet Petekleri

İlgili yazılar