Sahabede îsâr
Üçü de, bir yudum su içemeden
Üçü de, bir yudum su içemeden
hayata gözlerini yummuşlardır.
Hâris İbn Hişâm ki, onu herkes bilir. Ebû Cehl'in kardeşi, İkrime'nin de amcası ve kayınpederi olan bu sahabi, Efendimiz'in vefatından az evvel Müslüman olmuştu. Müslüman oluncaya kadar hep küfür cephesinin hem de ileri saflarında vazife alan Hâris, İslâm'a girdikten sonra da hep ileride ve daha ileride bulunmuştu.
Nihayet Yermük'te tıpkı kütükte doğranan bir et gibi doğranmış, şehit düşüp Rabbine yürümüştü.
Son dakikalarında kendisine su getirilir. İçmek maksadıyla matarayı dudaklarına götüreceği sırada, biraz ileriden bir ses duyulur. Bu cılız ses de su istemektedir.
Hâris hemen matarayı dudaklarından iter ve işaretle suyun ona götürülmesini ister.. hâdisenin tafsilatı herkesin malumu.. bu ikinci şahıs da tam matarayı ağzına götüreceği sırada başka bir sesin "Su!" diye inlediği duyulur. Derken ikinci şahıs da üçüncüye işaret eder.. ve ona ulaşılıncaya kadar o vefat etmiştir.. dönüp geri gidelim derken üçü de, bir yudum su içemeden hayata gözlerini yummuşlardır.[21]
[21] İbn Esîr, Üsdü'l-gâbe, 1/421.
Ebû Talha ve misafiri
Ebû Hüreyre Hazretleri, kendi gibi açlığa müptelâ olmuş birini anlatır; bu zat Allah Resûlü'nün (sallallâhu aleyhi ve sellem) huzuruna gelir ve:
"Yâ Resûlallah, günler var ki, ağzıma bir lokma bir şey koymadım!" der.
Bunun üzerine, Allah Resûlü'nün (sallallâhu aleyhi ve sellem) süt halalarından olduğu söylenen Ümmü Süleym'in ikinci kocası, o müthiş insan ve en çok sevdiği hurma bahçesini Allah yolunda infak eden Ebû Talha, onu alır ve evinde misafir eder. Ne var ki, evde yiyecek öyle fazla bir şey de yoktur.
Zevcesi Ümmü Süleym'e:
"Çocukları akşamdan yatır ve ne varsa sofraya koy. Mumu da daha iyi yakayım derken söndürüver. Karanlıkta kimin ne yeyip ne yemediği belli olmayacağından, ben kaşığımı tabağa boş götürür getiririm; böylece misafirimiz de karnını doyurur." der.
Öyle yaparlar.. ve derken misafir de karnını doyurma fırsatı bulmuş olur. Sabah namazında her ikisi de Allah Resûlü'nün (sallallâhu aleyhi ve sellem) arkasında yerlerini alırlar ve namaza dururlar.. namazı müteakip, Allah Resûlü geriye döner, gülümser ve:
"Bu gece ne yaptınız? Hakkınızda şu âyet nazil oldu." der ve âyeti okur:
"Onlardan (muhacirlerden) evvel orasını (Medine'yi) yurt ve iman ocağı edinmiş olan (ensar-ı kiram), kendilerine hicret edip gelenlere sevgi beslerler, severler onları.
Onlara verdiklerinden dolayı kalblerinde en ufak bir hâcet, talep, elem, pişmanlık da duymazlar. Kendileri fakr u hâcet içinde bile olsalar, onları öz canlarından daha üstün tutar, öz canlarına tercih ederler. Kim nefsinin hırsından ve cimriliğinden korunursa, işte böyleleridir muradlarına erenler, onlardır kurtulanlar."[10]
Evet, bugünün insanının hayallerinin bile ulaşamayacağı bir insanî seviyeyi ihraz etmişti onlar. Kalbleri dupduruydu.. en ufak bir eğrilik yoktu içlerinde ve Allah, onlardan razı olduğunu daha hayatlarındayken ilan ediyordu. Razı olmuştu Allah onlardan.. tastamam mü'mindi onlar ve Allah, O mü'minlerden razı olmuştu.. hem de şüphesiz razı olmuştu.
[10] Haşr sûresi, 59/9. Buhârî, tefsir (59) 6; Müslim, eşribe 172-174.
Örnek Hayatlar / Ashâb-ı Kirâm · Marifet Petekleri